Δεν είναι μυστικό, ότι είναι ένα από τα αγαπημένα μας συγκροτήματα. Όπως μάλλον και του φίλου δημοσιογράφου Ηλία Αναστασιάδη, ο οποίος μίλησε με τον κιθαρίστα τους «Evil» Graham Lee, λίγο πριν την εμφάνισή τους στο Gagarin 205.
Έτσι σήμερα για αλλαγή δεν έχει news στο Blog, αλλά το αποτέλεσμα αυτής της συνομιλίας.

Thanks Ηλία…

The Triffids

Στις 23/04 το Gagarin 205 φιλοξενεί μια οικογενειακή υπόθεση. Οι Triffids and Friends ζωντανεύουν για 3 ώρες τη μουσική του χαμένου ηγέτη τους, David McComb

Αυστραλοί. Λατρεμένοι από τους Έλληνες. Οι δικοί μας Raining Pleasure πήραν το όνομά τους από το δικό τους τραγούδι. Ίσως η πειστικότερη απόδειξη –αυτοί και ο Nick Cave– ότι στην Αυστραλία εκτός απ’ το να παίζουν κρίκετ, ξέρουν να γράφουν και μουσικάρες. Αν έχει πέσει στα χέρια σου το λεύκωμα για τα 18 χρόνια του Ρόδον και η μνήμη σου δεν σε εγκατέλειψε ακόμα, θα θυμάσαι ότι οι αυστραλοί Triffids, με frontman τον μακαρίτη McComb, ήταν η μπάντα που έκανε σεφτέ το 1987 σε ένα stage που θα φιλοξενούσε στην πορεία όλο τον καλό κόσμο. Είκοσι τρία χρόνια μετά οι Triffids, χωρίς τον ηγέτη τους, αλλά με το κανονικό τους line-up συν μερικούς φίλους, που ποιος δεν θα ’θελε στην παρέα του (βλέπε τον ex-Bad Seed, Mick Harvey ή τους Blackeyed Susans μεταξύ πολλών άλλων), παρουσιάζουν στο Gagarin την τρίωρη ελεγεία «Α secret in the shape of a song» με τραγούδια από το σύνολο της δημιουργίας του David McComb.
Όπως εξήγησε ο «Evil» Graham Lee, κιθαρίστας της μπάντας και, για πολλούς, ο κύριος υπεύθυνος που οι Triffids δίνουν συναυλίες και τον 21ο αιώνα, τα live τους δεν θυμίζουν επικήδειο. «Το σόου είναι σίγουρα οικογενειακή μας υπόθεση που προκαλεί έως και συγκίνηση, αλλά δεν μιλάμε και για μνημόσυνο. Ο David ήταν πολύ εύθυμος τύπος κι έτσι υπάρχουν πολλά κομμάτια στα οποία σχεδόν ξεκαρδιζόμαστε πάνω στη σκηνή». Τα πράγματα, βέβαια, δεν ήταν και τόσο αστεία στη δεύτερη επίσκεψη των Triffids στην Ελλάδα, στο θρυλικό live του Δήμου Αθηναίων τον Σεπτέμβρη του ’88, όταν οι P.I.L. του Johnny Rotten αρνήθηκαν να βγουν στη σκηνή (μετά το τέλος του σετ των Triffids), λόγω των ελλιπών μέτρων ασφαλείας και το κοινό εξερράγη διαλύοντας το stage και θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια την παρέα του David McComb. Ο Lee θυμάται ακόμη τον Χρήστο Δασκαλόπουλο που έσπευσε να τους προστατεύσει –«there was this huge Greek guy» επί λέξει–, αλλά ξεκαθαρίζει ότι τα αισθήματα αγάπης με το ελληνικό κοινό, κατά τ' άλλα, είναι αμοιβαία. Οι Triffids ανήκουν στην κατηγορία που βάφτισαν οι Madrugada και οι Puressence. Είναι σαφώς πιο δημοφιλείς στην Ελλάδα απ’ ό,τι στη χώρα τους.
«Ίσως φταίει ο ήχος μας που μοιάζει κάπως εξωτικός. Πάντως, ανέκαθεν ο Τύπος ήταν καλός μαζί μας. Αλλά δεν μπορείς να φας τις κριτικές, όπως ξέρεις. Υπάρχουν φορές που θα αντάλλαζα ευχαρίστως μερικές καλές κριτικές με υψηλότερες πωλήσεις δίσκων». Ο Graham τη λέει την αμαρτία του. Όσο για το μέλλον; Οι Triffids, προς τιμή τους, δεν σχεδιάζουν να βγάλουν και έκτο studio album (σ.σ.: το πρώτο χωρίς τον David McComb). Η Jill Birt, πάντως, η κιμπορντίστρια της μπάντας και φωνή του μυθικού «Raining Pleasure», γράφει καινούργια τραγούδια, τα οποία και θα κυκλοφορήσει σύντομα. Οι υπόλοιπες απαντήσεις της μπάντας από το Περθ, που άφησε το δικό της, μελαγχολικό σημάδι στα 80s, στη σκηνή του Gagarin.