Οι Rotting Christ δεν θα έπρεπε να χρειάζονται εισαγωγικά σημειώματα και συστάσεις γιατί είναι το σπουδαιότερο metal συγκρότημα στην Ελλάδα και ένας θεσμός στην παγκόσμια σκηνή του ακραίου ήχου. Επειδή όμως μερικές φορές τα πράγματα πρέπει να γίνονται ανάποδα για να αποκτούν αξία, ο ΗΛΙΑΣ ΠΛΑΚΟΚΕΦΑΛΟΣ εξηγεί γιατί χρειάστηκαν είκοσι χρόνια καριέρας και περισσότερα από χίλια live ανά την υφήλιο για να τύχουν ευρύτερης αποδοχής.

Όπως δηλώνουν και οι ίδιοι, ποτέ δεν είχαν ψευδαισθήσεις· ποτέ δεν πίστεψαν ότι θα έμπαιναν στα σαλόνια των κριτικών και στα αυτιά του mainstream. Ουδέποτε ήταν αυτός ο στόχος. Ο στόχος φαίνεται ότι ήταν να επιμείνουν σ’ αυτό που πρεσβεύουν μουσικά, με μια rock νοοτροπία και χαμηλούς τόνους. Στην περίπου μία ώρα που τα είπαμε με τον Σάκη και τον Θέμη (αδέρφια και ιδρυτικά μέλη της μπάντας) ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν άφησαν να φανεί ίχνος από αυτήν την παθολογική γρίνια από την οποία όλοι λίγο-πολύ πάσχουμε. Επαναφορά στην τάξη λοιπόν και οι Rotting Christ με δικά τους λόγια…

…Για Την Ελληνική Σκηνή

Θέμης: Είναι πολλά στη μέση και δεν έχουμε φτιάξει σοβαρή σκηνή. Είμαστε λίγο στ’ @@ μας, πουλάμε και μούρη. Βλέπεις τους πιτσιρικάδες, μαθαίνουν ένα όργανο, λανσάρουν και τη μούρη τους στο δίκτυο και νομίζουν ότι κάτι κάνανε. Ο Έλληνας πάσχει επειδή νομίζει αμέσως ότι είναι κάποιος. Υπάρχουν συγκροτήματα που τσακώνονται για το μέγεθος του logo στην αφίσα. Μπάντες όπως οι Suicidal Angels απ’ την άλλη γιατί πάνε καλά; Γιατί παίζουν πέντε-έξι χρόνια τα παιδιά και έχουν βάλει το κεφάλι κάτω και δουλεύουν. Πρέπει να είσαι και λίγο πιο rock, να μην είσαι φαντασμένος. Είναι πολλά. Παίζει και πολύ ποζεριλίκι επίσης. Εμείς τόσα χρόνια δεν ανοίξαμε το στόμα μας. Ό,τι κάνεις θα πρέπει να φαίνεται από τη δουλειά σου. Έργα.
Σάκης: Η ελληνική σκηνή είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι πριν από πέντε χρόνια. Δεν είναι μόνο οι Suicidal Angels. Υπάρχουν μπάντες που βγαίνουν σε περιοδείες, έχει ανοίξει το μυαλό των παιδιών με το διαδίκτυο, θέλουν να πάρουν ένα βαν, να βάλουν λεφτά από την τσέπη τους και να πάνε να παίξουν έστω και ένα live έξω. Μεγάλη αλλαγή από την περασμένη δεκαετία που ήμασταν μόνοι μας και παλεύαμε. Δεν μ’ αρέσει να είμαι μοιρολάτρης και να γκρινιάζω. Τα πράγματα πάνε όντως καλύτερα.


…Εξέλιξη, Aealo Και Άλλα Δαιμόνια

Σ: Εγώ ξέρω φοβερά ταλέντα, καλλιτεχνάρες που τους έχει φάει η μαρμάγκα γιατί δεν είχαν πειθαρχία. Εμείς είμαστε από τη φύση μας απείθαρχοι, αλλά μάθαμε να μαζευόμαστε γιατί θέλαμε να κάνουμε το βήμα παραπάνω. Έπρεπε να μάθουμε πώς δουλεύει η μουσική βιομηχανία.
- Όταν ξεκίνησα να γράφω τον τελευταίο δίσκο έκατσα και ρώτησα τον εαυτό μου αν είχα να πω τίποτα καινούργιο. Αφού απάντησα καταφατικά, έπρεπε να κάτσω να ψαχτώ. Να δω τι με ενδιαφέρει, τι με ενοχλεί. Κάθισα έναν ολόκληρο χρόνο να δουλέψω. Μου πήρε περίπου ένα μήνα να γράψω ένα κομμάτι. Θα μου πεις: «τι έγραψες, ρε μεγάλε, την 9η του Μπετόβεν;». Όχι βέβαια. Δυο riffs είναι. Αλλά τους έδωσα σημασία. Δίνω σημασία στην προετοιμασία. Θα μπω σε ένα άλλο κλίμα γιατί θέλω αυτό που θα βγάλω στο τέλος να αντιπροσωπεύει τουλάχιστον το 80% των ιδεών μου για το άλμπουμ. Αν ακούσω μετά είκοσι διαφορετικές γνώμες θα σκεφτώ ότι κάτι έκανα λάθος.
-Ο δίσκος έχει πράγματα που δεν έχεις ξανακούσει στο metal. Έχει πολυφωνική χορωδία από την Ήπειρο και πολλά άλλα ethnic στοιχεία. Επιμείναμε και ξαναβάλαμε ελληνικό στίχο. Στην αρχή φοβήθηκα. Την πρώτη φορά που έβαλα ελληνικό στίχο είπα ότι θα φάω γιαούρτια. Πήρα ένα ρίσκο καλλιτεχνικό γιατί καταλαβαίνω ότι ό,τι δεν εξελίσσεται πεθαίνει. Γιατί να επαναλάβω μια από τα ίδια; Θέλω να πιστεύω ότι και ο κόσμος ψοφάει για κάτι διαφορετικό.
-Εμείς για να αποφύγουμε να κάνουμε τη διαδικασία ηχογράφησης ρουτίνα και ζόρι πήγαμε στην Κατερίνη και κλειστήκαμε τρεις μήνες στο στούντιο. Πλέον έχουμε ξεπεράσει και τα κολλήματα με τα μηχανήματα και τις κιθάρες και δεν συμμαζεύεται. Δίνω πλέον μεγαλύτερη σημασία στην ψυχή που βάλαμε στο άλμπουμ.

-Μπορεί μερικές φορές να προβληματίζομαι και με τη μουσική μας και με τα φωνητικά που μπορεί να μας περιορίζουν. Αλλά άμα θέλω να κάνω κάτι τόσο διαφορετικό θα το κάνω εκτός των Rotting Christ. Πάντα μένουμε σταθεροί στις ρίζες μας που είναι το metal. Κάνουμε ό,τι κάνουμε, αλλά ανήκουμε εκεί. Να το γράψεις αυτό. Άλλωστε ξέρω ότι ο χώρος είναι φονταμενταλιστικός. Είναι κλειστός και δεν δέχεται εύκολα νέα πράγματα. Γι’ αυτό όμως έχει επιβιώσει τόσα χρόνια.

«ΑΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ROTTING CHRIST. ΠΑΝΤΑ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΑΘΕΡΟΙ ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ METAL»-ΣΑΚΗΣ

…Heavy Metal

Σ: Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια βλέπω ό,τι το σκυλάδικο έχει πέσει. Υπάρχει πλέον μια τάση για πιο alternative καταστάσεις, όχι μόνο metal. Γενικά ψάχνεται ο κόσμος περισσότερο, γεμίζουν μαγαζιά που παίζουν live.
Θ: Αλήθεια είναι αυτό. Εγώ πήγα την κόρη μου στους Tokio Hotel, είχε 5.000 κόσμο και έβλεπα τους πιτσιρικάδες με τα μαύρα τους, με τα all star, πιο rock, ρε παιδί μου. Πριν από δέκα χρόνια δεν κουνιόταν τίποτα, είχαμε ρίξει αβέρτα τσιφτετέλι…
Σ: Δυστυχώς βέβαια έχουν πεθάνει τα ινδάλματα, γιατί όλοι έχουν για ίνδαλμα τον εαυτό τους. Στενοχωριέμαι λίγο γιατί μ’ αρέσει το οπαδιλίκι, η φανέλα. Θυμάμαι στη δεκαετία του ’80 έβγαζαν δίσκο οι Morbid Angel και στηνόμασταν στο δισκάδικο μισή ώρα προτού ανοίξει, γιατί ξέραμε ότι έφερνε μόνο τρία αντίτυπα και έπρεπε να τα προλάβουμε. Κοιμόμασταν με τους δίσκους, ξέραμε όλα τα κομμάτια απ’ έξω. Τώρα τα έχεις όλα στο πιάτο.
Θ: Έχει γίνει και το metal λίγο περίεργο. Πας να παίξεις live και βλέπεις τον άλλον να ζητάει από το catering παπάδες. Ποιος είσαι, ρε μεγάλε; Η Britney Spears; Εγώ, ας πούμε, γουστάρω τώρα που θα κάνουμε tour με τους Bolt Thrower που είναι χύμα. Άμα λάχει μπορεί να πούνε: «μάγκες, βάλτε πέντε ευρώ απ’ την τσέπη σας να παίξουμε τσάμπα». Έτσι. Επειδή γουστάρουν τον promoter.
Σ: Εμείς έχουμε το θέμα ότι είμαστε fans. Πάμε στις συναυλίες, αγοράζουμε δίσκους… Θέλουμε να βλέπουμε τον κόσμο να είναι πιο απλός. Είναι πολύ δύσκολο πλέον. Είναι και δύσκολο να ακούσεις και κάτι καινούργιο. Έχει κορεστεί ο χώρος. Νομίζω ότι πλέον μόνο οι μπάντες που βγάζουν την ψυχή τους και πάνε κόντρα στο ρεύμα έχουν μέλλον. Πολύ δύσκολα πλέον θα φανατιστώ με κάτι καινούργιο.
Θ: Πάμε, για παράδειγμα, περιοδείες και είμαστε στο λεωφορείο τριαντάρηδες, σαραντάρηδες και μόλις γυρίσει το mp3 και παίξει τίποτα Sabbath, κάνα Dio, αρχίζει το πάρτι. Είναι δύσκολο να γραφτούν ξανά αυτά τα πράγματα.
Σ: Είναι και δύσκολο λόγω της τεχνολογίας. Είναι όλα άρτια παιγμένα αλλά λείπει το συναίσθημα.

…Rotting Christ

Σ: Έχουν χρειαστεί πολλές θυσίες για το γκρουπ. Οι πιτσιρικάδες λένε: «έλα, μωρέ, πάμε γερά», αλλά είναι δεκαοκτώ χρονών. Εδώ μιλάμε για θυσίες. Οικογενειακή ζωή, φίλοι, όλα στον αέρα. Εγώ είμαι τριάντα οκτώ χρονών και δεν έχω ούτε ένα ένσημο. Αλλά είναι η αγάπη που έχεις για το χώρο. Δεν πληρώνεται με τίποτα. Πλέον βέβαια είναι δουλειά. Δυστυχώς. Ξυπνάω με ξυπνητήρι για να είμαι δικτυωμένος, αφού πρέπει να μιλήσω με ένα σωρό ανθρώπους για να κανονίσω περιοδείες, promotion. Παλιά ήταν όλα χύμα και περνάγαμε πολύ καλύτερα. Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος γίνονται όλα χειρότερα, χάνει το χαμόγελό του.
Οι Rotting Christ πριν από δέκα χρόνια ήταν κατάρα. Τώρα βλέπω ότι αρχίζει η γενιά μας να παίρνει τα σκήπτρα και έχουμε και μεγαλύτερη προβολή. Δεν με ενδιαφέρει να γίνω μεγάλος και τρανός. Είμαι πιο απλός άνθρωπος, θέλω την ησυχία μου, να κυκλοφορώ με το ποδηλατάκι μου, να ζω χωρίς φοβίες και άγχη. Αλλά τουλάχιστον χαίρομαι που αναγνωρίζεται κάπως ο κόπος μας και έτσι ανοίγει και η σκηνή.
Θ: Όντως έχουν αλλάξει τα πράγματα. Στην αρχή κάναμε παγκόσμιες περιοδείες και δεν το γράφανε ούτε στο Metal Hammer. Υποσημείωση: ήμασταν στα news. Εδώ πήγαμε Αυστραλία και δεν πήρανε χαμπάρι. Τώρα τουλάχιστον ασχολείται ο κόσμος. Ακούει και ο άλλος το όνομα όλη την ώρα και λέει: «ας δούμε τι είναι κι αυτοί». Βλέπουμε βέβαια και πιο σημαντική αναγνώριση από αυτήν του τύπου. Παίζαμε στην Αμερική και ήρθε ένα ζευγάρι με το γιο τους αφού τελείωσε η συναυλία και μου είπαν ότι άκουγαν Rotting Christ όταν τον είχε η γυναίκα στην κοιλιά της. Εγώ μ’ αυτά συγκινούμαι, φτιάχνομαι, ρε παιδί μου, με ανθρώπινα συναισθήματα και πράγματα. Πολύ συγκινητικό να πας στην άλλη άκρη του κόσμου και να βρεις ανθρώπους που τους άγγιξε η μουσική που παίζεις.
Σ: Εγώ πάντως δεν δίνω και τόση σημασία σ’ αυτά που γράφουν ή δεν γράφουν. Δεν είναι αυτή η νοοτροπία μου. Αλλιώς θα ήμουνα μονίμως στενοχωρημένος και δεν θέλω να είμαι μίζερος και να γκρινιάζω όλη την ώρα. Συνεχίζω το έργο μου και επιμένω. Πολλοί συνομήλικοί μου είχαν καλύτερες μπάντες. Εμείς, για να καταλάβεις, δεν ήμασταν και οι καλύτεροι παίχτες. Άλλα η επιμονή και η νοοτροπία μας μάς επιβράβευσαν στο τέλος.
-Εμείς μεγαλώσαμε στο δρόμο. Ξέρουμε τον κόσμο, τις ανάγκες του. Εμείς στην ουσία έχουμε rock νοοτροπία. Μερικές φορές βέβαια λέω γιατί να μην έχω στάνταρ φίλους, να μην έχω ένα δικό μου σπίτι, γιατί να χρειάζεται να πάω σε ένα μέρος στη μέση του πουθενά στη Ρωσία για ένα μεροκάματο του κώλου… Όλα αυτά όμως έρχονται δεύτερα μπροστά στην αρρώστια που έχω για το χώρο και για την ιδέα. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς heavy metal και χωρίς τους Rotting Christ, οι οποίοι για μένα είναι μια ιδέα.