Οι Muse είναι αναμφισβήτητα από τις τελευταίες μεγάλες μπάντες στο rock στερέωμα. Το ΠΟΠ+ΡΟΚ σε συνεργασία με το βρετανικό περιοδικό Q εξασφάλισε μια συνέντευξη με την μπάντα-φαινόμενο.

Πώς προέκυψε ηχητικά το φετινό σας άλμπουμ, το Resistance;
MATT: Ήθελα το Resistance να είναι η κορύφωση όλων όσα ξέραμε για τη μουσική. Να περιέχει κάθε στιλ που έχουμε παίξει ποτέ, κάθε ιδέα που είχαμε.

Θα λέγαμε πως το Resistance ακούγεται σαν την τελευταία μετάδοση ενός απεγνωσμένου πλανήτη…
M: Όχι. Είναι ένας πλανήτης σε άμυνα. Μπορούμε να αντισταθούμε. Και θα το κάνουμε. Αλλά το Resistance μιλάει λιγότερο για συνωμοσίες και φανταστικές καταστάσεις και περισσότερο για το λογικό και το πραγματικό. Είναι ελπιδοφόρο και θετικό. Έχω περάσει εποχές που ένιωθα παρανοϊκά πράγματα για τον κόσμο. Αλλά επίσης πιστεύω ότι η δύναμη των ανθρώπων και η αγάπη τους μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Υπάρχει ένας ρομαντισμός στην αντίσταση ενάντια σε μοχθηρά συμφέροντα. Το προηγούμενο άλμπουμ μας ήταν σκοτεινό και θυμωμένο. Αυτό μιλάει για την αντίσταση ενάντια στον κορπορατισμό.

Όταν ήσασταν φοιτητές στο Τεινμάουθ παίζατε σε διαφορετικές μπάντες και το μόνο κοινό που είχατε ήταν ότι δεν θέλατε να ακούγεστε σαν τους Nirvana.
M: Το να είσαι σε μια rock μπάντα ήταν επαναστατική πράξη εκείνη την εποχή. Όλοι άκουγαν dance και rap. Αλλά και μέσα στην κλίκα του rock ο κόσμος αντιδρούσε όταν δοκίμαζες νέες ιδέες. Ήταν σκατά. Όλοι ήθελαν να γίνουν Nirvana. Δεν γινόταν τίποτα πρωτότυπο.
DOMINIC: Η μπάντα μου ήταν καλύτερη από του Matt έτσι τους άφησε και ήρθε μαζί μου.
Μ: Αναγκάστηκα να γίνω και τραγουδιστής και κιθαρίστας παρόλο που δεν το ήθελα. Απλώς δεν βρίσκαμε κανέναν άλλον που να ήθελε να μπει στην μπάντα μας. Η αίσθηση του να είσαι ένας διστακτικός frontman έχει περάσει μέσα μου. Επίσης, δεν ήμασταν από εκείνη την πόλη οπότε μας αντιμετώπιζαν όχι ακριβώς σαν βλάχους, αλλά μας έλεγαν πράγματα του στιλ «δεν είστε από εδώ, ε;». Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση ότι φτιάξαμε μια μπάντα αποτελούμενη από απροσάρμοστους.
CHRISTOPHER: Στην πρώτη συναυλία ο Matt δεν μπορούσε να κοιτάξει καν το κοινό και μουρμούριζε τις λέξεις. Αργότερα ο ηχολήπτης μάς είπε ότι έπρεπε να πάρουμε καινούργιο τραγουδιστή. Στο επόμενο live, ο Matt άνοιξε το στόμα του και δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε τον ήχο που έβγαζε. Είχε δυνατή, πεντακάθαρη φωνή. Ήταν σαν να είχε πάει σπίτι και να σκέφτηκε «Εντάξει λοιπόν, μαλάκες, θα σας δείξω εγώ!».

M: Η μαμά μου λέει ότι πάντα χρειαζόμουν εξηγήσεις για την αιτία των πραγμάτων. Όταν ήμουν τεσσάρων ή πέντε και μάθαινα να γράφω, πετούσα το στιλό στο πάτωμα και φώναζα «Γιατί;». Θέλω να αποκρυπτογραφώ τα κίνητρα και τα οφέλη πίσω από τα πράγματα. Όπως με τον καθολικισμό. Έχει να κάνει με τον Θεό; Όχι! Περισσότερο έχει να κάνει με τη δύναμη, τα λεφτά και την κακοποίηση παιδιών.

D: Συνήθως μου δίνουν τα βιβλία περί συνωμοσιών που διαβάζει ο Matt. Όλοι ξέρουμε ότι ο κόσμος λειτουργεί παράξενα. Δεν είναι απλή παράνοια. Και νομίζω ότι ο Matt γράφει προσωπικά. Δεν έχει να κάνει με κάποιο δόγμα. Απλά μπορεί να φανταστεί πολύ καλά πραγματικούς ανθρώπους σε σουρεαλιστικό περιβάλλον.
C: Δεν είχα ιδέα για τι πράγμα μιλούσε το United States of Eurasia μέχρι που μπήκα στο στούντιο για να ηχογραφήσω τα backing vocals. Αυτό αφορά τον Matt. Εφόσον λοιπόν δεν προσβάλλει κανέναν…

«ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΚΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟ. ΑΥΤΟ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΠΟΡΑΤΙΣΜΟ» - MATT BELLAMY

Το Unnatural selection αναφέρεται στην ιδέα ότι η βασιλική οικογένεια προέρχεται από γιγαντιαίες σαύρες, μια θεωρία του πρώην ειδήμονος του ποδοσφαίρου David Icke.
M: Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που έπαιξαν ρόλο στη διαμόρφωση της εικόνας που έχω για τον κόσμο – καταρχήν η ίδια η δυτική Αγγλία. Το Ντέβον και η Κορνουάλη έχουν διπλασιαστεί σαν γιγάντια οπλοστάσια με το πέρασμα των χρόνων. Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο οι άνθρωποι μετακόμισαν εκεί γιατί πίστευαν ότι οι μεγάλες πόλεις θα χτυπηθούν από ατομική βόμβα. Οι άνθρωποι εκεί έχουν τη διάθεση να ξεφύγουν από τη mainstream ζωή. Είμαστε αποκομμένοι. Ζούμε μόνοι μας και ίσως αυτό να βγαίνει σ’ αυτό που κάνουμε.

Τα ναρκωτικά έπαιξαν ρόλο στην εικόνα σου για τον κόσμο;
M: Έφαγα παραισθησιογόνα μανιτάρια τέσσερις-πέντε φορές όταν ήμουν δεκατεσσάρων ή δεκαπέντε. Στο Ντάρτμουρ έχει μερικά πολύ καλά. Το να βλέπεις τα δέντρα και τη φύση έχοντας φάει μανιτάρια είναι απίστευτο. Αντιλαμβάνεσαι πολύ πιο έντονα τα πάντα. Και νομίζεις ότι αν όλα μπορούν να φαίνονται τόσο διαφορετικά, τότε όλη η αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα είναι επίπλαστη. Λίγο ακόμα και θα γινόμουν John Lennon, να αράζω γυμνός στο κρεβάτι και να μιλάω για την ειρήνη.

Matt, μένεις μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια βίλα που ανήκε στο συνθέτη του 19ου αιώνα Vincenzo Bellini στη Λίμνη Κόμο, έξω από το Μιλάνο. Τι επίδραση έχει αυτό στη μουσική σας;
M: Η λίμνη Κόμο είναι ένα από τα ομορφότερα μέρη στον κόσμο. Ο Liszt και ο Chopin συνέθεσαν εκεί. Και ο Winston Churchill λέγεται πως έκανε εκεί ένα δεκαπενθήμερο διάλειμμα από τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο για να ζωγραφίσει εκεί.
D: Είναι ωραία λίμνη, ωραίο σπίτι. Είναι ωραίο μέρος για να φανταστείς έναν κατακλυσμό στιλ 1984.
M: Όταν παίζω Chopin αργά το βράδυ στο σπίτι νιώθω ότι ο μεγάλος κλασικός πιανίστας είναι μαζί μου. Η κοπέλα μου λέει ότι αυτή είναι μια ελαφρά σχιζοειδής εμπειρία. Με βάση τη λογική ξέρω πως δεν είναι εκεί, αλλά είναι ανατριχιαστικό να ξέρεις ότι παίζεις κάτι που συντέθηκε πριν από αιώνες.

Πέρα όμως από τη σοβαρότητα η μουσική σας έχει και μια κωμική πλευρά…
D: Δεν πιάνουν όλοι τη Monty Python πλευρά της μουσικής μας, αλλά υπάρχει. Υπάρχουν σοβαρές ιδέες, αλλά πολλά από τα πομπώδη συνοδευτικά στοιχεία γίνονται με πνεύμα αστεϊσμού. Συχνά γελάμε κατά την ηχογράφηση.

Το Exogenesis είναι μια συμφωνία σε τρία μέρη. Πώς προέκυψε;
M: Φαντάζομαι τη στιγμή που οι άνθρωποι ή υπολείμματα του ανθρώπινου dna στέλνονται στον Άρη ή οπουδήποτε αλλού για να ξαναρχίσει ο κόσμος από την αρχή. Η θεωρία exogenesis εξερευνά την ιδέα ότι εξελιχτήκαμε σε κάποιον άλλον πλανήτη και ήρθαμε εδώ αργότερα.

Θα γινόσουν υπέρμαχος κάποιου μεγάλου αγώνα;
Δεν υποστηρίζω κάποιον αγώνα όπως ο Bono ή ο Chris Martin. Παραδέχομαι πως κάνουν φοβερή δουλειά, αλλά εγώ δεν νιώθω άνετα να τραβάω τα φώτα πάνω μου. Νομίζω θα φαινόμουν τελείως ηλίθιος αν ήμουν εκπρόσωπος τύπου ή κάτι τέτοιο. Αλλά θα μου άρεσε πολύ αν ένα κομμάτι σαν το Uprising σχετιζόταν με την καμπάνια για μεταρρύθμιση της Βουλής των Λόρδων. Είναι φοβερό ότι το δεύτερο νομοθετικό σώμα της χώρας δεν εκλέγεται στην εποχή του Internet. Οπότε ναι, χρειάζεται συνταγματική μεταρρύθμιση.

Οπότε πρέπει να αλλάξουν πράγματα στην εποχή μας…
Νομίζω ότι είμαστε μια γενιά που δεν έχει δοκιμαστεί όπως άλλες γενιές που έχουν περάσει πόλεμο. Μερικές φορές μου φαίνεται ότι τα χουμε βρει πολύ εύκολα. Η γιαγιά μου είναι ενενήντα επτά και μάζευε φαγητό. Ήξερε πράγματα που εμείς δεν ξέρουμε. Η αντίσταση ήταν μια έννοια πολύ αληθινή για τη γενιά της και θα ’πρεπε να είναι και για μας.