Έδωσε τα διαπιστευτήρια του με τους Raining Pleasure και τώρα επαναλανσάρει το τεράστιο ταλέντο του με διασκευές σε standards στο μεταίχμιο της απόλυτης καταξίωσης στην ελληνική μουσική σκηνή. Ο ΦΩΤΗΣ ΒΑΛΛΑΤΟΣ μίλησε με έναν από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς της γενιάς του.

Πώς σου γεννήθηκε η ιδέα για αυτό το άλμπουμ;
Πριν από περίπου ενάμιση χρόνο ήμουν στη Γερμάνια, το γκρουπ ήταν σε μια φάση σχετικής αδράνειας, αλλά εγώ είχα πολλή όρεξη να κάνω κάτι. Εν τω μεταξύ είχα πάντα και το απωθημένο να κάνω ένα δίσκο με διασκευές. Τότε τηλεφώνησα στον Clive Martin που μας είχε κάνει την παραγωγή και στον τελευταίο δίσκο των Raining Pleasure και του είπα ότι θέλω να μπω στο στούντιο αλλά δεν είμαι σίγουρος τι θέλω να κάνω. Ο Clive ήρθε στο στούντιο στο Olpe, εκεί όπου είχαμε κάνει και το Reflections, έκατσε στην κονσόλα και εγώ πίσω στο στούντιο από όργανο σε όργανο. Έπαιξα τα πάντα μόνος μου, από ντραμς μέχρι φωνές. Ύστερα και αφού αποφασίσαμε ότι πάμε για δίσκο με διασκευές, αρχίσαμε να μαζεύουμε κομμάτια. Μαζέψαμε περίπου πενήντα, από τα οποία καταλήξαμε στα δεκαπέντε, πάνω στα οποία αρχίσαμε να δουλεύουμε επισταμένως. Μας πήρε τρεις εβδομάδες ηχογραφήσεων, από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 6 το πρωί ασταμάτητα.

Με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή των κομματιών;
Μάζευα τραγούδια που ήταν πολύ αγαπημένα μου από την εφηβεία μου μέχρι τώρα και τα οποία θα ήθελα να έχω γράψει. Γι’ αυτό και ο υπότιτλος του δίσκου είναι Songs I Wish I’ve Written, με την υποσημείωση Volume 1, γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί να μου ξανάρθει στο μέλλον κάτι παρόμοιο. Μετά αρχίσαμε να δουλεύουμε μερικά κομμάτια και από εκεί και πέρα ο Clive αποφάσιζε ποια θα προχωρήσουν παρακάτω, με κριτήριο ποια φαίνονταν ότι θα είχαν ένα ενδιαφέρον ηχητικά. Και καταλήξαμε σε αυτά τα δεκαπέντε. Για την ακρίβεια, δεκατρία στην κανονική έκδοση και δεκαπέντε στην digital.

Έμεινα έξω κάποια που αγαπούσες πολύ;
Ναι, το My funny Valentine που είναι το πιο αγαπημένο μου τραγούδι όλων των εποχών, άλλα τελικά έμεινε απ’ έξω γιατί δεν βρήκαμε τον τρόπο να ακούγεται ενδιαφέρον.

Δεν ήταν λίγο συντηρητική η επιλογή των κομματιών, με την έννοια ότι θα μπορούσες να προτείνεις ένα-δύο αουτσάιντερ κομμάτια εκτός των standards σαν πρόταση στο κοινό σου;
Δεν σκέφτηκα τίποτα για την επιλογή των κομματιών. Φαντάσου ότι όταν γράφαμε με τον Clive δεν ήμουν απολύτως σίγουρος ότι όλο αυτό θα καταλήξει σε δίσκο. Και αφού έγινε τελικά, το πήρα στα χέρια μου και έκανα το γύρο μου στις εταιρείες με κατάληξη το deal με τη Sony.

Από τη στιγμή που έχεις δείξει τις συνθετικές και στιχουργικές σου ικανότητες τα προηγούμενα χρόνια δεν είναι λίγο ασφαλής δρόμος ένας δίσκος με διασκευές σε κλασικά κομμάτια;
Για μένα ήταν όνειρο δεκαετίας αυτός ο δίσκος, οπότε δεν σκέφτηκα τίποτε άλλο. Επίσης έχω δει ότι το διασκευαστικό κομμάτι του εαυτού μου μέχρι τώρα έχει δουλέψει καλά, οπότε γιατί να μην το έκανα και δίσκο.

Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας πώς αντέδρασαν όταν έμαθαν ότι θα κάνεις κάτι σόλο;
Οι Raining Pleasure δεν μπορούν να επηρεαστούν από τίποτα. Η ιστορία έχει δείξει ότι είναι κάτι περισσότερο από εφτάψυχοι.

Γιατί τότε δεν έκανες το δίσκο μαζί τους ή τουλάχιστον με τη συμμετοχή του στις ηχογραφήσεις;
Πρώτον, γιατί αυτά τα κομμάτια δεν είναι κομμάτια που θα επέλεγαν τα παιδιά και δεν ήθελα να μπω σε καμία διαπραγμάτευση. Είχα ανάγκη να κάνω κάτι τελείως δικό μου. Ένιωθα μοιρασμένος σε πολλά κομμάτια εκείνη την περίοδο και ήθελα να συγκεντρωθώ στον εαυτό μου. Και όλα αυτά μου βγήκαν και στο στούντιο. Ήθελα να με αφήσουν όλοι στην ησυχία μου.

Πώς και δεν κυκλοφόρησες το δίσκο στην ΕΜΙ εφόσον είχατε τόσα χρόνια συνεργασίας με τους Raining Pleasure;
Νιώθω ότι έπειτα από επτά χρόνια ο κύκλος με την ΕΜΙ έκλεισε. Ήταν αρκετά νομίζω για να αισθανθώ και εγώ και η εταιρεία ότι επήλθε η κούραση. Επίσης, ότι άλλαξα εταιρεία μού έδωσε έμπνευση από την αρχή, ήταν σαν κάτι να ξαναγεννάται. Και επειδή αποτελεί και ένα καινούργιο βήμα να κάνω ένα σόλο δίσκο, μου έκατσε όμορφα ότι θα γίνει σε ένα νέο περιβάλλον. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω παράπονο από την ΕΜΙ· κάθε άλλο. Αλλά είναι σαν να μετακομίζεις γιατί έχεις ανάγκη από έναν νέο χώρο όχι γιατί δεν σου άρεσε το παλιό σου σπίτι.

Αισθάνεσαι μέρος της ελληνικής σκηνής και σε ποιο κομμάτι της εντάσσεις τον εαυτό σου και τη δουλειά σου;
Αισθάνομαι μέρος της με την έννοια ότι έχω ζήσει και έχω παραγάγει στην Ελλάδα και έχω επικοινωνήσει με το ελληνικό κοινό. Τώρα, όσον αφορά σε ποιο κομμάτι εντάσσομαι, νομίζω σε κανένα.

Έχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια και ύστερα και από το Reflections έχεις κάνει ένα upgrade σαν Vassilikos. Από εκεί που ήσουν ο τραγουδιστής σε μια indie ελληνική μπάντα έχεις αποκτήσει το σεβασμό ακόμα και μεγάλων ονομάτων του ελληνικού τραγουδιού όπως η Δήμητρα Γαλάνη ή η Χάρις Αλεξίου, η οποία μάλιστα σου ζήτησε πρόσφατα να δημοσιεύσεις ένα ποίημά σου στο τεύχος της Lifo που επιμελήθηκε ως guest editor. Εσύ έχεις συνειδητοποιήσει αυτή την αλλαγή;
Δεν νομίζω ότι έχω συνειδητοποιήσει αυτή την αλλαγή, αλλά αυτός ο σεβασμός που περιγράφεις είναι κάτι που με κάνει να νιώθω πολύ όμορφα. Δηλαδή ο τρόπος που με έχουν αντιμετωπίσει άνθρωποι που είναι στο χώρο της μουσικής και έχουν φτάσει πολύ ψηλότερα από ό,τι έχω φτάσει εγώ, είναι συγκινητικός. Όλους αυτούς τους ανθρώπους τους γνωρίζω προσωπικά, έχω κτίσει μια προσωπική σχέση μαζί τους και η φιλία μας επήλθε περισσότερο κουβεντιάζοντας παρά με γνώμονα τι έχω κάνει εγώ στο παρελθόν.

Ξέρω ότι γράφεις και ποίηση...
Ναι, γράφω κυριολεκτικά κάθε μέρα. Δεν ξέρω γιατί, γράφω γιατί θέλω να γράψω.

Δεν έχεις την ανάγκη να τα εκδώσεις κάποια στιγμή όλα αυτά;
Ναι, τελευταία το σκέφτομαι πάρα πολύ. Θέλω να τα μαζέψω και να κάνω μια μικρή έκδοση. Θα ήθελα να τα μοιραστώ με τον κόσμο.

Θα ήθελες να μελοποιήσεις κάποια από αυτά ή να τα δεις μελοποιημένα από άλλους;
Νομίζω πως όχι. Δεν ξέρω αν θέλω να τα ακούσω σε τραγούδια. Είναι ποιήματα. Είναι λέξεις στη σειρά που πρέπει να ηχήσουν στο κεφάλι του καθενός όπως θέλει ο καθένας να τις εκλάβει διαβάζοντάς τες και όχι μέσα από μια φωνή που τις τραγουδάει με αρμονίες, όργανα κ.λπ. Επίσης, ο τρόπος που γράφω είναι πολύ δύσκολος να μελοποιηθεί γιατί δεν γράφω ποτέ με ρυθμό. Αυτό μόνο η Λένα Πλάτωνος έχει καταφέρει να το κάνει καλά.

Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που σου έχει συμβεί τελευταία;
Η Βαγγελιώ Αγγελίδου, η μάνατζέρ μου. Ξεκινώντας αυτήν τη σχέση φιλίας-συνεργασίας νιώθω ότι έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα στη ζωή μου, έχουν διευρυνθεί πάρα πολύ οι ορίζοντες, έχω λάβει πολλή πίστη και αγάπη. Επίσης, νιώθω μια ασφάλεια που δεν είχα νιώσει ποτέ στη ζωή μου, νιώθω ότι μπορώ να κάνω ανενόχλητος μουσική και όλα τα υπόλοιπα θα γίνουν όπως πρέπει.

Από μουσικούς;
Η Δήμητρα η Γαλάνη. Με έχει κατασυγκινήσει. Όταν μου μιλάει ή όταν είναι δίπλα μου νιώθω στοργή.

Αν και σου έχουν κάνει αυτή την ερώτηση πάμπολλες φορές νομίζω ότι τώρα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Σκέπτεσαι να κάνεις κάτι με ελληνικό στίχο;
Κοίτα, ως Vassilikos θέλω να κάνω ελληνικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, θέλω να παίξω και με άλλες γλώσσες και ειδικά με την ελληνική. Και από ό,τι φαίνεται ήδη το επόμενο δισκογραφικό βήμα μου θα είναι με τον Γιώργο Χατζιδάκι, ο όποιος μου έχει προτείνει εδώ και αρκετό καιρό να μπω στο στούντιο πάλι με τον ίδιο τρόπο όπως και στο Vintage, να διαλέξω όποια κομμάτια θέλω του Μάνου Χατζιδάκι και να τα πάω όπου θέλω.

Μιλάμε πάλι για διασκευές, όμως. Δεν θα κυκλοφορούσες ποτέ ένα δίσκο που θα είχες γράψει εσύ τους στίχους στην ελληνική γλώσσα, έστω και για οικονομικούς λόγους;
Όχι, γιατί δεν μπορώ να λειτουργήσω έτσι. Ποτέ μου δεν έβαζα ένα στόχο προτού κάτσω να γράψω μουσική. Πάντα έφτιαχνα κάτι και αφότου είχε τελειώσει μετά σκεφτόμουν τι είναι αυτό και τι μπορεί να γίνει.

«Το επόμενο δισκογραφικό βήμα μου θα είναι με τον Γιώργο Χατζιδάκι. Θα διαλέξω οποία κομμάτια θέλω του Μάνου Χατζιδάκι και θα τα πάω όπου θέλω»

Οι περισσότεροι καλλιτέχνες νομίζεις ότι σκέφτονται έτσι;
Νομίζω πως όχι, και τους εκτιμώ γι’ αυτό. Ίσως ότι εγώ το βλέπω κάπως διαφορετικά να είναι και μια αδυναμία μου σε ένα βαθμό, αλλά από την άλλη είναι και κάτι που μου αρέσει. Νιιώθω ότι το να λειτουργείς όσο πιο αυθεντικά γίνεται απέναντι στον εαυτό σου, τόσο πιο υγιής είσαι σαν άνθρωπος.

Τα τελευταία δύο-τρία χρόνια βλέπουμε ότι υπάρχει μια άνθηση της αγγλόφωνης ελληνικής σκηνής. Πιστεύεις ότι μέσα σε όλο αυτό υπάρχει κάτι ενδιαφέρον ή είναι μια φούσκα του hype;
Αν και δεν την παρακολουθώ επισταμένως τη σκηνή που λες, πιστεύω ότι υπάρχει κάτι. Με αυτό που έχω πάθει σοκ τα τελευταία τέσσερα-πέντε χρόνια είναι το Schoolwave. Έχω τη χαρά να είμαι στην κριτική επιτροπή και να βλέπω όλα αυτά τα μαθητικά γκρουπ, από τα οποία έχω ακούσει ασύλληπτα καλό υλικό.

Τι γνώμη έχεις για τη Monika και την τεράστια επιτυχία της;
Την εκτιμώ πολύ ως καλλιτέχνη, έχει πολύ ταλέντο, έχει κάνει έναν αρκετά καλό δίσκο, στέκεται πολύ καλά πάνω στη σκηνή και ήταν η πρώτη από όλους τους επονομαζόμενους indie καλλιτέχνες η οποία λειτούργησε ακομπλεξάριστα.

Πού νομίζεις ότι οφείλεται η επιτυχία της;
Έγινε πάρα πολύ καλό promo και η ίδια έπαιξε το παιχνίδι πάρα πολύ καλά, μέσα από τα γνωστά δημοσιεύματα και τις αναφορές της σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Δεν ξέρω αν το έκανε με στρατηγική ή όχι, αλλά το σίγουρο είναι ότι τη βοήθησε.

Κάτι άλλο που σε έχει εντυπωσιάσει στην ελληνική σκηνή;
Ότι και να κάνει η Λένα Πλάτωνος θα μου αρέσει πάντα. Είναι κάτι που μπορώ να πω με σιγουριά. Και γνωρίζοντάς την προσωπικά, αλλά και έχοντας μεγαλώσει με τη δουλειά της. Μου αρέσουν επίσης όλα τα cd της Inner Ear, αλλά θεωρώ απίστευτο ταλέντο και συγκλονιστικό καλλιτέχνη τον Boy. Το παιδί αυτό είναι από το διάστημα και έχει ανοιχτή σύνδεση με το υπερπέραν. Για μένα ανήκει στην κατηγορία Πλάτωνος.

Ψάχνεις γενικότερα για νέες μουσικές;
Όχι ιδιαίτερα. Παραφράζοντας τη Χαρούλα Αλεξίου θα έλεγα ότι «η μουσική θα σε βρει όπου και να ’σαι». Πιστεύω ότι αν κάτι πρέπει να σε βρει και με κάποιον τρόπο πρέπει να μπει στη ζωή σου, με κάποιον τρόπο θα το κάνει.

Τελικά τι μουσική ακούς;
Τον τελευταίο καιρό ακούω μόνο Debussy. Είμαι σε ένα συγκεκριμένο κλίμα ψυχολογικά το οποίο αισθάνομαι ότι εκφράζεται μόνο μέσα από τη μουσική αυτού του ανθρώπου. Γενικά κολλάω σε πράγματα για πολύ καιρό. Θυμάμαι π.χ. για ένα διάστημα πριν από πέντε-έξι χρόνια που άκουγα μόνο αμερικανική jazz των δεκαετιών ’30-’50 και τίποτε άλλο.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου σύγχρονος συνθέτης;
Ο Alberto Iglesias, που τον γνωρίζουμε κυρίως από τα soundtracks για τις ταινίες του Αλμοδοβάρ και ο Alex Turner των Arctic Monkeys που είναι ό,τι πιο φρέσκο έχω ακούσει τελευταία στη μουσική. Πιστεύω ότι ο Alex έχει ένα τρόπο να γράφει και να τραγουδάει που σε συνδυασμό με τον ντράμερ που έχουν, βγάζει ένα πράγμα που εμένα με κάνει να δονούμαι. Είναι ο πιο σπουδαίος τραγουδοποιός στο είδος του αυτήν τη στιγμή.

Στους U2 θα πας;
Όχι. Κατ’ αρχάς δεν αισθάνομαι καθόλου καλά στα λαϊκά προσκυνήματα και κυρίως γιατί δεν έχω να πάρω κάτι χρήσιμο από μια συναυλία των U2. Ξέρω ότι δεν θα καταφέρω ποτέ να κάνω αυτό που κάνουν και να φτάσω εκεί που έχουν φτάσει κι αυτό μόνο λύπη θα μου δώσει. Επίσης, το να χωθώ σε ένα στάδιο με 80.000 κόσμο δεν μου λέει τίποτα. Για την ακρίβεια, η μοναδική φορά που έχω πάει σε μεγάλη συναυλία ήταν το 1995 όταν πήγα να δω τους Cure στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.

Έχεις καταφέρει να βιοπορίζεσαι από τη μουσική;
Ναι, δεν έχω κάνει άλλη δουλειά τα τελευταία χρόνια, ζώντας και φτωχά βέβαια ανά περιόδους. Και είμαι υπερήφανος γι’ αυτό κάνοντας τη μουσική που κάνω στη χώρα που την κάνω.

Ήξερες από μικρός ότι αυτό θα κάνεις;
Ναι, από μικρός ήξερα ότι αυτό θα κάνω και ότι θα πετύχει. Σαν ένα γαμημένο ένστικτο, σαν μια φωνή που έχεις μέσα σου και σου μιλάει και σου δείχνει το δρόμο. Επίσης, από δέκα χρονών ήξερα ότι θα κάνω μουσική με αγγλόφωνο στίχο. Ήμουν σίγουρος.

Δεν σκέφτηκες ποτέ να κάνεις κάτι άλλο;
Όχι, πάντα η μουσική ήταν στο μυαλό μου. Απλά λίγο μετά το λύκειο μου βγήκε ένα μεγάλο ενδιαφέρον για τη θεραπευτική γενικότερα, είτε αυτό λέγεται ιατρική είτε εναλλακτική ιατρική είτε ψυχοθεραπεία. Κάτι που τελικά το προχώρησα. Έχω σπουδάσει εξ αποστάσεως ψυχολογία στο Open University της Αγγλίας, ενώ αυτό τον καιρό σπουδάζω ομοιοπαθητική και ανθοθεραπεία στο Βρετανικό Ινστιτούτο Ομοιοπαθητικής. Αυτό το κομμάτι του εαυτού μου είναι ένα κομμάτι που έπρεπε να αναπτυχτεί και να ικανοποιηθεί. Τελευταία μάλιστα σε επίπεδο πρακτικής έχω κάνει θεραπείες σε φίλους μου και τα αποτελέσματα είναι συγκλονιστικά. Αυτό είναι κάτι που μου δίνει ελπίδα και πίστη σε αυτό που κάνω.

ΟΛΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ
Across the universe: Ένωση με το όλο
Dream a little dream of me: soundtrack μιας σχέσης που είχα πριν από επτά χρόνια
Windmills of your mind: Έχω ένα τατού στο δεξί μου μπράτσο που είναι ένας κύκλος.
Nature boy: Αγάπη
Famous blue raincoat: Άφεση
All tomorrow’s parties: ο χορός του δερβίση
You are my destiny: Το μπλε του ουρανού όταν σκοτεινιάζει
I who have nothing: I who have nothing...
The look of love: ο έρωτας που γεννιέται και πεθαίνει μόνο μέσα στο κεφάλι μας
The man I love: προσευχή
If you go away: σε ένα μπορντό Lada μεσημέρι πηγαίνοντας για μπάνιο
Sealed with a kiss: ένα ποίημα του Καβάφη αναφέρεται στους ανθρώπους που γέρασαν και στο πόσο μελαγχολικά σκάφτονται τι δεν έκαναν.
Moon river: μες στη βάρκα βράδυ στη λίμνη της Καστανιάς με ένα τεράστιο φεγγάρι από πάνω και τον ήχο του κουπιού