ANTI

Τα χρόνια πέρασαν. Τα κακόφημα μπαρ έκλεισαν και τη θέση τους πήραν καινούργια, πιο «δήθεν», πιο αποστειρωμένα… Το ξενοδοχείο «Τροπικάνα» στην Καλιφόρνια έχει ρημάξει προ πολλού, μόνο κάτι φοίνικες έχουν ξεμείνει, κι αυτοί σε άθλια κατάσταση. Στο δρόμο δεν κυκλοφορούν ούτε Φορντ Μέρκιουρι του ’56, ούτε Μπιούικ του ’55 ούτε καν Θάντερμπερντ του ’65...
Υπήρχε μια εποχή, όταν ο Tom Waits ενσάρκωνε την αντίθετη όψη του αμερικάνικου ονείρου. Ψιθύριζε με τη βραχνή φωνή του ιστορίες μιας παρακμασμένης ενδοχώρας. Καφετέριες για φορτηγατζήδες, μπιλιάρδα, στριπτιζάδικα, φτηνά ξενοδοχεία στη μέση του πουθενά, ζητιάνους που ψάχνουν για υπολείμματα φαγητού στις πίσω αυλές των φαστφουντάδικων κι εταίρες που περιμένουν την αγάπη που δεν έρχεται ποτέ, ενώ στέλνουν χριστουγεννιάτικες κάρτες με ευχές…
Μέρες, εβδομάδες, χρόνια. Η Rickie Lee Jones είναι πλέον ανάμνηση, όπως και τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το κλαμπ Heritage στο Σαν Ντιέγκο. Όμως…Τα blues…Τα blues…Θα είναι για πάντα εδώ, η σπίθα δεν έσβησε ποτέ. Απλά, τρεμοσβήνει. Φθορά…
Με μια καριέρα τεσσάρων δεκαετιών και με μια δισκογραφική παρουσία που αριθμεί πάνω από είκοσι δίσκους, ο Tom Waits κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Συντηρεί τον ίδιο του το μύθο. Το 2008 βγήκε σε περιοδεία, κάτι που αποτυπώνεται στην κυκλοφορία τού Glitter And Doom Live. Δεκαεπτά ερμηνείες διαλεγμένες από τον ίδιο τον Waits, οι περισσότερες από τη συνεργασία του με την ANTI Records.
Παράσταση για ένα ρόλο. Ο καθένας από εμάς εκεί έξω θα ήθελε να παραβρεθεί σε μια συναυλία του γέρο-Tom. Να ενθουσιαστούμε με τις θεατρινίστικες μανιέρες του, να φωνάξουμε με παλμό ακούγοντας τους περίφημους βρυχηθμούς του. Γνωρίζοντας εκ των προτέρων, ότι η σύγκριση με το παρελθόν είναι άνιση. Παραδέξου το! Θες τους ήρωές σου νεκρούς. Κι όχι να τους βλέπεις να φθίνουν…
Για κάποιον που θέλει να ακούσει τον Tom Waits «ζωντανά» υπάρχει πάντα το αξεπέραστο Nighthawks Αt Τhe Diner, του 1975. Αλλά είπαμε. Οι συγκρίσεις με το παρελθόν…

6

ΑΡΧ. Γ. Π.