WARNER

Το νέο υπέροχο άλμπουμ των Magnetic Fields πετυχαίνει δύο πράγματα την ίδια στιγμή: Από τη μία καταφέρνει, όντας εντελώς διαφορετικό σε ύφος, να αποτελεί πράγματι το companion άλμπουμ του προ διετίας Distortion, όπως ο Stephen Merritt το είχε αρχικά συλλάβει ως concept. Εκεί που το (αξιοθαύμαστο σε προθέσεις, αλλά πληγωμένο τελικά από τον απόμακρο και παγωμένο χαρακτήρα του) προ διετίας Distortion πλάκωνε κάτω από χιόνια παραμορφώσεων την παιχνιδιάρικη στιχουργία του Merritt που εξερευνούσε τα όρια που χωρίζουν την αλήθεια από το ψέμα, το Realism αναδεικνύει τα ίδια ερωτήματα, αλλά σε ένα ηχητικό πεδίο που θυμίζει ξανά τους Magnetic Fields που μάθαμε να αγαπάμε. Και αυτό είναι το πιο ευχάριστο νέο, μιας και από τις πρώτες νότες του You must be out of your mind (που ανοίγει το δίσκο) οι ρίζες του συγκροτήματος πίσω στις μέρες που δημιουργούσε το επικό 69 Love Songs γίνονται και πάλι εμφανείς. I no longer drink enough to think you're witty τραγουδάει ο Merritt με τη χαρακτηριστική του χροιά σε μία από τις πολλές ευφυείς στιγμές της σχεδόν χαμογελαστής πικρής ειρωνείας που διατρέχει το άλμπουμ και μας γυρίζει κατευθείαν πίσω σε κομμάτια σαν το Long forgotten fairytale. Ενώ έγχορδα, μπάντζο και ακορντεόν συνθέτουν τη λυρική folk-pop δωματίου που ναι μεν είναι αυτό ακριβώς που περιμένουμε πια από τον άνθρωπο-ορχήστρα των Magnetic Fields, αλλά όσο κανένας άλλος δεν κάνει κάτι που να του μοιάζει, δεν θα παραπονεθούμε που έχουμε μια ακόμα δόση. Ειδικά αν αυτή θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του.

8

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔHMHTΡΟΠΟΥΛΟΣ