XL/SONY MUSIC


Όσοι είχαμε ενθουσιαστεί με την πρωτότυπη και τολμηρή pop που περιείχε το ντεμπούτο των Vampire Weekend δυο χρόνια πριν, περιμέναμε με αγωνία το δεύτερο βήμα των τεσσάρων Νεοϋορκέζων. Και ευτυχώς το Contra αποδεικνύεται εξίσου φιλόδοξο και αντάξιο του προκατόχου του, δικαιώνοντας τις προσδοκίες όλων μας. Για μια ακόμα φορά αψηφώντας μουσικά είδη, εποχές και σύνορα το γκρουπ αναμειγνύει στοιχεία αφρικανικής και κλασικής μουσικής, με δυνατές δόσεις από post punk, new wave και μελωδική pop, με φόντο κολεγιακές ανησυχίες που ξεκινάνε από τη συναισθηματική ανασφάλεια για να φτάσουν μέχρι τον πόλεμο του Ιράκ. Το ξυλόφωνο, τα άφρο τύμπανα, τα gospel φωνητικά και τα μπαρόκ έγχορδα του εναρκτήριου Horchata δίνουν το στίγμα και οριοθετούν σε μεγάλο βαθμό τη συνέχεια. Σίγουρα το στοιχείο της έκπληξης είναι μικρότερο σε σχέση με την πρώτη φορά, όμως και πάλι δεν υπάρχει ούτε ένα λεπτό βαρεμάρας. Και αυτό όχι μόνο γιατί οι Vampire Weekend μάς προσφέρουν άφθονο από το μεθυστικό ηχητικό κοκτέιλ που περιγράψαμε παραπάνω, αλλά και γιατί φροντίζουν να προχωρήσουν τον ήχο τους με μικρές, αλλά ουσιαστικές αλλαγές: πιο γρήγορες κιθάρες, πιο δυνατά ντραμς, αρκετά σίνθια, διακριτικά hip hop, reggae και ηλεκτρονικά στοιχεία, αλλά και αξιόλογες στιγμές συναισθηματικής ωριμότητας και λυρισμού. Για να αρχίσω από τις τελευταίες, δεν γίνεται να μην αναφερθώ στη γλυκιά μελωδία, με το ηλεκτρονικό υπόστρωμα, του Taxi cub και στο ρομαντικό I think ur a contra, με τη μορφή της Kate Bush να ξεπροβάλλει πίσω από την αιθέρια μελωδία. Από εκεί και πέρα το πάρτι καλά κρατεί: το ρυθμικό, σχεδόν ηλεκτρονικό, Run, το ska-punk Holiday, το απολαυστικό Giving up the sun, με μια essence από stadium rock, το Diplomat’s son με sample από το Hussel της Μ.Ι.Α, το παράφορο Cousins αλλά και το California English, με τα auto-tunes φωνητικά του Ezra Koenig. Δέκα μικροί δυναμίτες, δέκα κομμάτια με ξεχωριστή το καθένα προσωπικότητα, που σηματοδοτούν την πρώτη σημαντική κυκλοφορία της χρονιάς.    

8

ΜAΚΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΗΣ