LYRA

Δεν βγάζει δίσκο κάθε χρόνο. Τα κομμάτια του έχουν χαρακτηριστεί μελαγχολικά και δύσκολα. Οι εμφανίσεις του είναι περιορισμένες. Παρομοίως και οι συνεντεύξεις του, τις οποίες δίνει μόνο όταν έχει να πει κάτι για τη δουλειά του. Και παρ’ όλα αυτά ή ίσως εξαιτίας όλως αυτών ο νέος του δίσκος, κάθε φορά, αποτελεί γεγονός για τους μουσικόφιλους.
Στον νέο του δίσκο τα πράγματα είναι ελαφρώς διαφορετικά από τις προηγούμενες δουλειές του. Κυριαρχούν τα φυσικά όργανα, τα χαμηλόφωνα κομμάτια και μια καταπραϋντική ατμόσφαιρα άκρως θελκτική. Όχι, δεν είναι ένα βαρετό άλμπουμ. Αριθμητικά τα κομμάτια είναι ισοφαρισμένα, η δυναμική όμως του πιάνου, της ακουστικής κιθάρας, της βιόλας και του βιολοντσέλου είναι τόσο ισχυρή που σε παρασύρει. Ο δίσκος ανοίγει ακριβώς έτσι. Με μια μελωδία στο πιάνο που δεν πάει ο νους σου ότι είναι μουσική του Κ. Βήτα (φταίει ο νους σου βέβαια και η έλλειψη φαντασίας σου). 1976 ο τίτλος του και η χρονιά οριακή. Ακολουθεί η Αύρα, η πιθανή ραδιοφωνική επιτυχία του δίσκου, στα γνωστά μουσικά μοτίβα τού Βήτα. Η Διάνοια που ακολουθεί είναι το συμπληρωματικό κομμάτι της Ανεπάρκειας, από τον Άργο. Η Ζεστή μέρα, που ακολουθεί, είναι ένα μικρό αριστούργημα (έχει 2-3 ακόμα). Καταιγισμός από εικόνες, ερωτήματα και προβληματισμούς ντυμένα με ήχους ηλεκτρονικούς, ήχους επαναλαμβανόμενους, ήχους χρωματιστούς. Ακολουθεί Το παγκάκι. Χωρίς λόγια καταφέρνει μέσα σε 5:05 λεπτά που διαρκεί να δημιουργήσει εικόνες, εικόνες ανθρώπων που περπατάνε, που κάθονται, που το μυαλό τους είναι σε εγρήγορση άσχετα με την εξωτερική κίνησή τους. Λίγη παράνοια, λίγη τρυφερότητα, λίγη κατανόηση.
Ο Ναυαγοσώστης, είναι το παραμύθι του δίσκου. Παραμύθι για μικρά, μεσαία και μεγάλα παιδιά. «Ένα διαστημόπλοιο μες στο γαλαξία έχασε το δρόμο του, βγήκε απ’ την πορεία. Στην οθόνη του έβλεπε θάλασσες, ποτάμια κι έναν αστεροειδή που έπινε τα βράδια…». Μια αλληγορική αφήγηση για τη μοναξιά αλλά και τη φιλία μεταξύ δύο πολύ διαφορετικών όντων. Αμέσως μετά ακολουθεί Το δωμάτιο, το κομμάτι με τη συμμετοχή του Βασιλικού των Raining Pleasure. Εδώ συναντούμε μια εντελώς παλιομοδίτικη ερμηνεία, που θυμίζει δεκαετία του ’70. Κι όμως ένα τόσο τρυφερό κομμάτι, σχεδόν σα νανούρισμα. Η Ετεροχρωμία μάς φέρνει πάλι στο σήμερα μέσα από ένα κιθαριστικό riff και τις απαραίτητες ηλεκτρονικές πινελιές. Πολλά χρώματα μαζί, σίγουρα όμως από την ίδια οικογένεια. Ο Δρόμος ντύνεται από μια μελωδία, σχεδόν προσχηματική, με σκοπό να ειπωθούν αυτά που ο Βήτα θέλει να πει. Για την προσωπική ελευθερία, τη μοναξιά, την αγάπη… Το τραίνο είναι βγαλμένο από κάποιο (χαμένο) δίσκο του Nick Drake. Μια ακουστική κιθάρα και η φωνή. Της ίδιας δυναμικής αλλά με πιο «πειραγμένο» ήχο Το χρώμα του Ήλιου μιλάει για το τετελεσμένο των σχέσεων. Για την παρουσία του άλλου εν τη απουσία του. «Eσύ τα ήξερες όλα για μένα, κάθε μέρα και ώρα μαθαίνω να ζω. Αν κερδίσω, αν χάσω σ’ αυτή την πορεία, θέλω μονάχα μαζί σου να ζω…». Το Άκρο είναι και αυτό σαν να βγήκε από τον Άργο. Το αδερφάκι τού Βοσκού. Η Εξορία έχει και αυτή καταβολές από το παρελθόν του Κ. Βήτα και πιο συγκεκριμένα από τους Στέρεο Νόβα. Νωχελική μελωδία, εικόνες που διαδέχονται η μια την άλλη φτιάχνοντας ένα μέρος της καθημερινής ζωής, σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της. Ο δίσκος κλείνει όπως άνοιξε. Με ένα εξαιρετικό ορχηστρικό κομμάτι, το Ασαφλεξ. Μια μελωδία στο πιάνο, η οποία συμπυκνώνει τη γενικότερη αίσθηση του δίσκου. Ηρεμία, σαφήνεια συναισθημάτων και πλουραλισμός εικόνων.

9

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ