SONY MUSIC

Με πλήρη συναίσθηση της γκάμας οικειότητάς του, ο Vassilikos των Raining Pleasure αποφασίζει να ξεκινήσει το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του διασκευών, με Beatles: το Across the universe δίνει το στίγμα ολόκληρου του Vintage, κατατοπίζει τον ακροατή για όλα όσα ακολουθούν και όλα όσα είναι ο Vassilikos ως καλλιτέχνης. Ρομαντικός λάτρης της vintage αισθητικής, ένας crooner της μελαγχολικής pop και ένας τραγουδιστής με μεσαίες κλίμακες που προτιμάει τα μεσόρρυθμα, μελωδικά τραγούδια για να αναδείξει τις ικανότητές του.
Τα δεκατέσσερα κομμάτια που επιλέγει από το παρελθόν είναι πρωτοκλασάτα, περασμένα στην εμπροσθοφυλακή της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, είναι επικίνδυνο να ερμηνευθούν για μια ακόμα φορά, αν ο τραγουδιστής δεν έχει ένα πολύ συγκεκριμένο όραμα, μια συνεκτική ιδέα για το τι θέλει να προσθέσει στην αύρα τους. Το Vintage γίνεται λοιπόν ένα όμορφο cover άλμπουμ για την αισθητική, την τιμιότητα και το αρχικό κίνητρο της δημιουργίας του. Διαθέτει έναν σεβασμό και μια ειλικρίνεια στο πώς προσεγγίζει είτε το αμερικανικό «μουσικό πεντάγραμμο» είτε την pop των ’60s, και πάνω από όλα ο Vassilikos ευτυχώς δεν προσβάλλεται από τον ιό που πλήττει τους περισσότερους τραγουδιστές που τραγουδούν standards: την αλαζονεία. Τραγουδάει με χαμηλό βλέμμα συνήθως και αυτό που τον κινητοποιεί είναι η προσωπική αρέσκειά του με το συγκεκριμένο ρεπερτόριο και η κληρονομιά που κουβαλάει ως ο μοναδικός σχεδόν εκπρόσωπος της πρώτης γενιάς της κιθαριστικής pop των ’90s.
Δεν είναι όλα τα τραγούδια μέσα στο Vintage ίσης αποτελεσματικότητας. Υπάρχουν επιλογές, όπως το I who have nothing που πραγματικά, όχι μόνο δεν προσφέρουν κάτι παραπάνω στα πρωτότυπα, αλλά αφαιρούν κιόλας από το σύνολο. Το συγκεκριμένο τραγούδι, ως αρχετυπικό μελό, διαθέτει μια απόλυτη θλίψη η οποία στη φωνή του Vassilikos γίνεται camp και στιλιστική. Το ίδιο παθαίνει και το If you go away, το οποίο από τη φύση του έχει έναν συναισθηματικό στρόβιλο που δεν αναδεικνύεται με τη σεβάσμια, ελαφρώς δραματική χροιά της φωνής του.
Αντίθετα, εκπλήξεις όπως το υπέρτατο συναισθηματικό classic Nature boy γίνεται εδώ ένα έξυπνο trip hop που διατηρεί τους κανόνες του ηχητικού suspense, το The man I love μεταμορφώνεται σε ένα psych out pop διαμαντάκι, θολό και ανόρεχτο, όπως ταιριάζει μοναδικά στη φύση του. Από την άλλη μεριά, είναι εμφανές το συγκριτικό πλεονέκτημα που έχουν τα τραγούδια που έχουν γραφτεί στο πλαίσιο του ’60s ύφους – το Windmills of your mind και το All tomorrow’s parties παρέχουν στον Vassilikos ένα πρώτης τάξης υπόβαθρο για να ξεδιπλωθεί ερμηνευτικά και να πραγματώσει το απόλυτο καλλιτεχνικό στίγμα του: αυτό του μοναχικού βάρδου με την πολύ προσωπική και ιδιαίτερη φωνή.
Περισσότερο ένα εύγευστο ανθολόγιο με τίμια ενέργεια, παρά ένα κατόρθωμα, το Vintage αποτελεί ένα όμορφο άλμπουμ για συντροφικές ή για μοναχικές ακροάσεις – μάλλον τις δεύτερες.

7

ΜΑΡΚΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ