Tου Νίκολας Στόλερ
με τους Τζόνα Χιλ, Ρόουζ Μπέρν, Ράσελ Μπραντ
από το www.myfilm.gr

Μια διασκεδαστική κωμωδία με ύφος γκροτέσκο χωρίς ταλαντώσεις και ιδιαίτερες απαιτήσεις... Ναι είναι ανάλαφρα "χοντροκομμένη" ισορροπώντας ανάμεσα στο λεκτικό και το σωματικό κωμικό στοιχείο, που πάντως ελάχιστα "ανατρέπει" - ως όφειλε - τις καταστάσεις. Όσο χορταίνουν τα μάτια, τόσο "αδειάζει" το κεφάλι.
Το Σύστημα παραγωγής σταρ στη μουσική βιομηχανία, "αγγίζεται" γαργαλιστικά επαναλαμβάνοντας χιλιοειπωμένες ατάκες απενοχοποίησης, μέσα από μια αυτοκριτική διάθεση απέναντι στην αιώνια μάχη του εμπορικού mainstream με το ποιοτικό underground. Το fun και ο αυτοσχεδιασμός απουσιάζουν, ενώ η διαφανής και άχρωμη σκηνοθεσία περνάει απαρατήρητη, για όσους ψάχνουν μια "προικισμένη ιδαιτερότητα" στην κινηματογραφική αφήγηση. Βεβαίως η διαχειριστική ικανότητα του σκηνοθέτη περνάει σε δεύτερη μοίρα όταν έχεις ένα σενάριο με συμπυκνωμένη πλοκή που δεν ξεπερνά τις δυό σελίδες.

Το επαναληπτικό μοτίβο μιας επιτυχίας με αυθεντική σλάπστικ καταγωγή, ξεφτίζει και η προσχηματική έμπνευση, χαραμίζεται χωρίς ίχνος ηθικής αναστολής. Το να θες να προκαλέσεις το κοινό χρησιμοποιώντας άφθονες σκηνές "υπαινικτικού" γαργαλιστικού σεξ, ροκ και ναρκωτικών κάνοντας χρήση μιας καθομιλουμένης αργκό που συναντάς συχνά - πυκνά στο ελληνικό μπουρλέσκ (κάθε καλοκαίρι) - που βρίθουν ακατάλληλων χαρακτηρισμών - (ενίοτε προσβλητικοί και "κουφοί"), ήταν θεμιτό κάποτε. Σήμερα φαντάζει σα να θες να αναβιώσεις ένα είδος "καλτ" χωρίς να έχεις κάποια πρωτότυπη ιδέα που θα απέτρεπε την στείρα "αντιγραφή", την παρωδία με σινεφιλικές αναφορές ( π.χ. ένεση αδρεναλίνης αλά Pulp Fiction) . Όταν η φαντασία απουσιάζει και οι φρέσκιες ιδέες βγαίνουν από την κατάψυξη, τα αποτελέσματα είναι παρόμοια με το ΣΗΚΩΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ (Get Him To The Greek). Όπου "Greek" είναι το όνομα θεάτρου στο Λ.Α., εκεί που θα έδινε την επετειακή του συναυλία (μετά από δέκα χρόνια) ο Άλντους Σνόου (Ράσελ Μπραντ), ο Βρεττανός ροκάς που έχει πιάσει πάτο, βουτηγμένος στην ανασφάλεια, το "καλάμι" της μεγαλομανίας των διασημοτήτων, το ποτό, τα ναρκωτικά και τον εξαντλητικό εύκολο, τρόπο ζωής (άκρως υλιστικό από τις επίγειες απολαύσεις της στιγμής) που κάνει ακόμα πιο δύσκολο τον δρόμο της εσωτερικής γαλήνης, της ψυχικής ισορροπίας, της υπέρβασης. Στον δρόμο της νηφαλιότητας, έρχεται να τον συνεφέρει ο Άαρον Γκριν (Τζόνα Χιλ), που δουλεύει για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας που τον ανέδειξε με σκοπό να "πουλήσει" την εικόνα του ξανά, ως είδωλο του ροκ που ....επανεκκινεί το ταλέντο του. Ο ίδιος ο σταρ δείχνει να μην καταλαβαίνει τη θέση του, αφού επιλέγει σαν "ανώριμο" παιδί να "εμψυχώνεται" ...ακόμη από τη φλεγματική μητέρα του! Απολαυστικές είναι οι σκηνές με τον έγχρωμο ιδιοκτήτη, της δισκογραφικής εταιρείας, που αναλαμβάνει την επαναφορά του αποτυχημένου - σήμερα - καλλιτέχνη στον - με ημερομηνία λήξης - χάρτινο κόσμο της σόου μπιζ, και πιο δραματικές εκείνες της συνάντησης με τον πατέρα του - μουσικού και κείνου που έχει ξεπέσει εμφανιζόμενος σε νάιτ κλαμπ καζίνων του Λας Βέγκας. Χρονικά η ιστορία, κάπου στη μέση "κολλάει" και προς το τέλος "τρέχει" βιαστικά να προλάβει τη μεγάλη επανεμφάνιση , τη συναυλία του "Θεού" στο "Greek Theater".

Η ταινία σε σκηνοθεσία Νίκολας Στόλερ (ΟΤΑΝ ΜΕ ΠΑΡΑΤΗΣΕ Η ΣΑΡΑ / FORGETTING SARAH MARSHALL το 2008) από την Universal στο άνοιγμά της στις ΗΠΑ, συγκέντρωσε $17,5 εκατομμύρια από 2697 αίθουσες πριν από 3 εβδομάδες, μπαίνοντας κατευθείαν στο Νο2 του Box Office. Με $55 εκαπομμύρια συνολικές εισπράξεις από τις ΗΠΑ και $65 παγκοσμίως, μπορεί να περηφανεύεται για την κερδοφορία του. Οι αγαπημένοι ερμηνευτές του Άπατοου, για άλλη μια φορά αποδίδουν τα αναμενόμενα, χωρίς όμως να "απογειώνουν" τους ήρωές τους. Υπάρχουν στιγμές που τα φαρσικά στοιχεία θα προκαλέσουν έντονο γέλιο, μέσα από την βιντεοκλιπίστικη αισθητική που κυριαρχεί με στόχο ένα νεανικό κοινό (όχι εφηβικό, αφού η "γλώσσα" κόκκαλα ... δεν έχει). Το στίγμα του παραγωγού γίνεται ορατό δια γυμνού οφθαλμού, αλλά είναι ως σήμα κατατεθέν, ίδιο και απαράλλαχτο με τις προηγούμενες παραγωγές του. Δυστυχώς, εδώ δεν υπάρχει το ίδιο ζωηρό ενδιαφέρον, κι η ίδια αγωνία για το δέσιμο της ιστορίας, αφού η αφήγηση δεν κλονίζεται σε κανένα σημείο από κάποια έκπληξη ή αναπάντεχη εξέλιξη.

Είναι μια ιστορία που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα - παρόμοιες συναντάμε παντού στη δύση, καθημερινά - που επιδιώκει μέσα από μια ιλαροτραγική διάσταση να γελοιοποιήσει με ανάρμοστο, αλλόκοτο και πομπώδη τρόπο το σταρ-σύστεμ και να ποδηγετίσει τον αντικομφορμισμό εκμεταλευόμενη το μάρκετινγκ που προκατασκευάζει αντιστάρ είδωλα. Το περιθώριο πουλάει όταν τα χάρτινα ιδανικά του σκοντάφτουν στην επιβίωση.

Δημήτρης Παπαμίχος