Tου Ζοάν Σφαρ
με τους Ερίκ Ελμοσνινό, Λούσι Γκόρντον, Λετίσια Κάστα, Νταγκ
Τζόουνς, Αννα Μουγκλαλίς, Μιλέν Ζαμπανουά, Σάρα Φορεστιέ, Γιολάντ Μορό

Εκφέρει προσωπική άποψη, με ιδιαίτερη γραφή, σαν φιλμική αναπαραγωγή ενός πρωτότυπου κόμικ που σε κερδίζει οριακά αλλά συνολικά η προσπάθεια χαρακτηρίζεται άνιση, χωρίς ένταση, συγκίνηση και κορύφωση. Η προσωπικότητα του Γκαινσμπούργκ, πολυσχιδής, ακατανόητη (σύμφωνα με τα πρότυπα της κυρίαρχης αστικής ηθικής), ανατρεπτική, ασυμβίβαστη, αποδίδεται με περίσσιο σεβασμό, αρκετά οικεία χωρίς όμως να μας αγγίζει διανοητικά και συναισθηματικά. Η ταινία επικεντρώνεται στις ερωτικές του σχέσεις ενώ στο δεύτερο μέρος αγιογραφείται ο αυθάδης ακτιβισμός με άλλοθι την εβραϊκή καταγωγή - που τον ακολουθεί σε κάθε του βήμα, ως alter ego, με αρκετό σκωπτικό τρόπο. Οι σεναριακές πρωτοτυπίες της οπτικής "εικονογραφημένου κόμικ" του Τζοάν Σφαρ κουράζουν από την επανάληψη ενώ το ευφυές χιούμορ δρα, ευτυχώς, καταπραϋντικά την κατάλληλη στιγμή. Σίγουρα πρόκειται για μια ιδιόμορφη "χαριτωμένη" βιογραφία, που δεν ακολουθεί την τυπική δομή μιας γραμμικής ημερολογιακής αφήγησης. Η επιλογή της ελεύθερης ασύγχρονης συνέχειας που μεταπηδά στους χρόνους (με εμβόλιμα φλας μπακ, της παιδικής ηλικίας) των σημαντικότερων στιγμών της ζωής και της καριέρας του, συνοψίζει παράλληλα τον ενιαίο τρόπο αντίδρασης μιας αμιγώς μποέμ στάσης του ίδιου του κεντρικού χαρακτήρα. Με λίγα λόγια ζωή και δημιουργία για τον Γκαινσμπούργκ είναι ταυτόσημες έννοιες. Έρωτας και Τέχνη, έννοιες που αλληλοσυμπληρώνονται. Στην πράξη. Ένα άναρχο πνεύμα αδυνατείς να το κατανοήσεις πολιτικά με ακαδημαϊκά κριτήρια. Οι επιλογές του αποστασιοποιούνται και από την ψυχολογική διάσταση με αποτέλεσμα η πριμιτίφ ιδεοληψία ενός μπον βιβέρ να αδυνατίζει κάτω από το βάρος συγκεχυμένων, αντιφατικών και αιρετικών απόψεων που στόχο έχουν να προκαλέσουν το κοινό αίσθημα της σιωπηλής πλειοψηφίας. Στο ίδιο μήκος κύματος με τον άστατο, ασπροσάρμοστο χαρακτήρα του κινείται και η επιμελώς "ασυνάρτητη" δημιουργία του Σφαρ. Περισσότερα δε ερωτηματικά γεννιώνται παρά απαντήσεις θα πάρει ο ανυποψίαστος θεατής. Αυτό δεν είναι κακό. Αντίθετα δίνει τροφή για προβληματισμό ως απόλυτa original μπίτνικ σύμβολο. Η επιμονή στην αποσπασματική αναπαράσταση της έντονης, σκανδαλώδους (για την εποχή της) προσωπικής ζωής, με την δημοσιοποίηση γαργαλιστικών και μη στιγμών, και back to forth στις μετατραυματικές συνέπειες της παιδικής ηλικίας αφήνει επιμελώς πολλά "μαγικά" κενά και γεννά ερωτηματικά για τα ενδιάμεσα που ως ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Ο ήρωάς του ξεγυμνώνεται κυριολεκτικά χωρίς να αποκρυσταλλώνεται ισότιμα ο εσωτερικός του κόσμος. Απολαμβάνεις το παιχνίδι με την δημοσιότητα (συν τοις άλλοις είναι και επικερδές), το ερωτικό πάθος, τα ψυχολογικά τραύματα της τρυφερής ηλικίας και το σύμπλεγμα κατωτερότητας της εξωτερικής εμφάνισης, μέσα από το στυλιζάρισμα και την υπερβολή που χαρακτηρίζουν τα σκίτσα μιας κακόφημης φιγούρας κόμικ.

Δημήτρης Παπαμίχος

POWERED BY MYFILM.GR