Tου Τιμ Μπάρτον
με τους Τζόνι Ντεπ, Μία Γουασικόβσκα, Αν Χάθαγουεϊ, Ελένα Μπόναμ Κάρτερ, Κρίσπιν Γκλόβερ

Στο κλασικό και διαχρονικό παραμύθι τους Λουίς Κάρολ Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ, περιμέναμε να δούμε μία νέα, φρέσκια ματιά από τον Τιμ Μπάρτον, αλλά δυστυχώς οι ελπίδες μας εξανεμίστηκαν νωρίς νωρίς. Πολυαναμενόμενη, λόγω του ταλέντου και της ευρηματικότητας του ευφυέστατου δημιουργού στο σκοτεινό και γοτθικό περιβάλλον, παράλληλα με την αγαπημένη αναμόρφωση των χαρακτήρων σε πολυεπίπεδο πλάτος - πέρα από γνωστά ακαδημαϊκά κλισέ. Η τόλμη, το οξυδερκές προφίλ και η προσωπική σφραγίδα όπως τα γνωρίσαμε στα προηγούμενα έργα του, εδώ αποτελούν μακρινή ανάμνηση. Η κινηματογραφική "μπαρτονική" Αλίκη είναι μια παρένθεση, στη συνέχεια της ιδιαίτερης γραφής του δημιουργού. Απλά αφεθείτε στην επιφανειακή μαγεία της πολύχρωμης εικόνας και στον θαυμασμό για την επίδοση των ψηφιακών εφέ. Η εξαιρετική Mia Wasikowska ταυτίζεται με την Αλίκη, αφού ο ρόλος είναι στα μέτρα της. Η περιέργεια, τα οράματα και η αχαλίνωτη φαντασία δημιουργούν μια πληθωρική κατάσταση από την οποία η Αλίκη βγαίνει μετρημένη, "συνεσταλμένη", ώριμη, άθραυστη και αρκετά αλώβητη θα έλεγα. Η σοφία από την επίγνωση των λαθών, το φλέγμα της καταγωγής, η γενναιότητα και ο αλτρουισμός της σ' ένα κόσμο ταξικής καταπίεσης λειτουργούν παραδειγματικά και παράλληλα με την ιδεολογική κοσμοθεωρία του στούντιο παραγωγής από ίδρυσής του. Johnny Depp και Helena Bonham Carter είναι ικανοποιητικοί αν και θεατρικά στυλιζαρισμένοι. Τα σώματα κλέβουν την παράσταση βλέποντας την Αλίκη ατρόμητη και αποφασισμένη ως μια καρικατούρα στιβαρή κι άκαμπτη φορές φορές.

Η αφηγηματική ικανότητα του Μπάρτον έχει απορροφηθεί κατά 90% από την Walt Disney Pictures, μην αφήνοντας τα περιθώρια στο "κακό παιδί" να ελιχθεί και να μας χαρίσει μια "ρεβιζιονιστική" Αλίκη, τηρουμένων των αναλογιών της ΝΕΚΡΗΣ ΝΥΦΗΣ ! Δε ζητήσαμε πολλά, από έναν προικισμένο και σίγουρα εμπνευσμένο δημιουργό, όμως το συντηρητικό αμερικάνικο στούντιο έχει συγκεκριμένη ταυτότητα που δεν θα αποδεχόταν ένα ιδιότυπο όραμα, να πάρει σάρκα και οστά in house.

Έτσι λοιπόν, ο Τιμ Μπάρτον βάζοντας νερό στο κρασί του, συμβιβάζεται και μας παρουσιάζει ένα διήγημα χωρίς κορύφωση, χωρίς ένταση, και δράση, αφελές και πολύ παιδικό στα μηνύματά του. Ο έντονα διδακτικός χαρακτήρας, προκαλεί ανία στους μεγαλύτερους και η flat αφήγηση κουράζει, άσκοπα. Ο κυνισμός, η ειρωνεία και τα απρόοπτα που περιμέναμε, είναι όνειρο θερινός νυκτός, ενώ η μεγάλη "κοιλιά" στη μέση του έργου ήταν απρόσμενα εξαντλητική.

Μια ταινία για λιγότερο ενήλικες ή ίσως μια ταινία για παιδιά του "φοβισμένου" από το όνομα του στούντιο, Τιμ Μπάρτον. Είναι τόσο πιστή η μεταφορά του βιβλίου, που δεν διαφέρει διόλου στην φόρμουλα μιας κοινότυπης χολιγουντιανής συνταγής. Όλη η ανάπτυξη επικεντρώνεται γύρω από την κεντρική ιδέα του πρωτότυπου έργου του συγγραφέα και δεν ξεφεύγει σπιθαμή. Κι αυτή δεν είναι άλλη παρά το "ονειρικό" ταξίδι της κύριας ηρωίδας σ΄έναν κόσμο φανταστικό, όπου η τυραννία της κόκκινης βασίλισας κυριαρχεί και πρέπει να μπει τέλος. Τα μηνύματα του παραμυθιού είναι πολιτικώς ορθά, όπως η πίστη στην λογική, την θέληση, τον σεβασμό στην προσωπικότητα του ανθρώπου, στην ύπαρξη διαφορετικών απόψεων, θέσεων και επιλογών στη ζωή μας κλπ.
Ο Μπάρτον δοκιμάζεται από τον πειρασμό υποκύπτοντας στον σκοπό που αγιάζει τα ... μέσα

Το στοίχημα του Μπάρτον είναι ευτύχημα για το ζωντάνεμα του παραμυθιού χάρη στην τρισδιάστατη εικόνα. Και αποδίδει τα μέγιστα από την ψηφιακή εικονοποίηση, όπως κάθε ρηχό υπερθέαμα. Τα μάτια με λίγα λόγια θα ευχαριστηθούν, ικανοποιώντας τις ψυχαγωγικές ανάγκες της στιγμής. Συγκίνηση, εγκεφαλικό βάθος και καινοτομία από αισθητικής και ιδεολογικής πλευράς μένουν παραπονεμένα.

Συνοπτικά, η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ είναι μια ταινία της Disney και όχι του οραματιστή Τιμ Μπάρτον κι από αυτή την άποψη την θεωρώ συνολικά απογοητευτική για τους φαν του Μπαρτονικού σύμπαντος. Χρυσή μετριότητα όπως λένε οι κλισέ χαρακτηρισμοί της κριτικής. Ο πιο ανώδυνος - αν θέλετε - Τιμ Μπάρτον που είδα ποτέ. Έμεινα αρνητικά έκπληκτος, διαπιστώνοντας τις τραγικές παραχωρήσεις του. Γιατί ήταν ο διεκπεραιωτής μιας "χολιγουντιανής παραγγελίας", που εκτελέστηκε το λιγότερο "επιφυλακτικά" - επειδή μας ... βλέπουν και ... παιδιά!

Δημήτρης Παπαμίχος

Δείτε το trailer

POWERED BY MY FILM.GR