Του Γκάι Ρίτσι με τους Ρόμπερτ Νταόυνι Τζούνιορ, Τζουντ Λο, Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Μαρκ Στρονγκ, Κέλι Ράιλι, Τζέιμς Φοξ, Έντι Μάρσαν

'Ενα νέο φραντσάιζ γεννήθηκε ή ο Ρίτσι ζήλεψε τον Ράιμι και την "μπλοκμπαστεριά";
Η ταινία είναι ένα ατέλειωτο "λούνα παρκ" της μιας βραδιάς, με έναν Σέρλοκ Χομς που μόνο κατ΄όνομα και "μερική" σκηνική παρουσία ....αναγνωρίζεις. Μια καρικατούρα εντελώς "αμερικάνικη" περιτριγυρισμένη από πληθώρα CGI (η γνωστή ανασφάλεια του Χόλιγουντ) και δράση τύπου "οικογενειακού καρτούν". Ένας συνδυασμός (ή συνονθύλευμα) όλων των κόμικ της τελευταίας δεκαετίας. Η σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του στις σκηνές δράσης με slow motion, χαρακτηριστικό γνώρισμα του δημιουργού του "Lock, Stock and Two Smoking Barrels" (1998) και του "Snatch" (2000) εξαντλείται από την πρώτη σκηνή κι έκτοτε επαναλαμβάνεται στον ίδιο ρυθμό με το ίδιο ρέμπελο ύφος μιας ξυνισμένης συνταγής. Η ατμόσφαιρα, γίνεται "σκοτεινή" , όχι από δημιουργικό οίστρο αλλά για να εκμεταλευτεί τις σκοτεινές - κυνικές πτυχές του ήρωά του, αυτοπαρωδώντας τον με μπόλικη δόση ειρωνίας και αισιοδοξίας... Εξωραίζει το περιβάλλον και την εποχή χωρίς να αγγίζει καμιά κοινωνική προέκταση. Στο καστ και στο προωθητικό μάρκετινγκ, όλα τα "αστέρια" μου. Μια σάτιρα χωρίς υπαρξιακό βάθος με μονοδιάστατους και σαφώς "χάρτινους" χαρακτήρες. Ο ανελέητος, ριψοκίνδυνος κι αντισυμβατικός τρόπος σκέψης του Ρίτσι μπαίνει στα καλούπια της υπερφουσκωμένης μλοκμπαστερικής υστερίας, προδίδοντας ιδέες, αισθητική και την χαρακτηριστική του "αμφισβήτηση". Φυσικά πρώτα απ' όλα πληγώνει τους φαν του. Ή μήπως λογοπαίζοντας: "Fun για το fun" όπως "βία για τη βία". Μα καλά, πόσα δίνει στη Μαντόνα, το μήνα;

Δημήτρης Παπαμίχος

Δείτε το trailer

POWERED BY MYFILM.GR