Tου Φατίχ Ακίν
με τους Μόριτζ Μπλάιμπτροϊ, Μπίρολ Ουνέλ, Άνταμ Μπουσδούκος
Διασκεδαστικό και νευρώδες από τον "επίσημα" αγαπημένο Τούρκο δημιουργό, Ελλήνων και Γερμανών, Φατίχ Ακίν. Το "πείραμά" του με τούτη την κωμωδία καταστάσεων, πέτυχε στην πράξη, γιατί η κινηματογραφική του συνταγή ακολούθησε σινεφιλικούς ρυθμούς, με την γνώριμη προσωπική του σκηνοθετική ματιά υπό τους δυνατούς "ήχους" μιας πολυπολιτισμικής κουλτούρας - μέσα από τη μοντέρνα φόρμα μιας pop "καθαρής" ψυχαγωγίας, ιδεολογικά εμπνευσμένης εξ' ανατολάς. Απρόβλεπτος στιγμές - στιγμές, οργισμένος, συναισθηματικά ασταθής και ανήσυχος, αποτυπώνει το ψυχολογικό κλίμα των χαρακτήρων του σε όλο τους το βάθος, με τρυφερότητα και ευαισθησία μέσα από ένα σκληρό προφίλ (επιφανειακά), όπως ακριβώς και με την πρώτη του ταινία ΒΑΘΙΑ, ΚΟΦΤΑ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ, στη οποία είχε παίξει και ο Μπουσδούκος. Φαίνεται ότι οι δυό τους έχουν πολύ καλή χημεία, με το τελικό αποτέλεσμα να μην αδικεί κανένα. Η απόλαυση είναι μεταδοτική... και είναι βέβαιο πως μετά το τέλος της ταινίας, η αισιοδοξία κυριαρχεί, με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη σας. Σίγουρα στους μεγαλύτερους (και περισσότερους) η καθημερινή διασκέδαση ως τρόπος ζωής, ανήκει στο παρελθόν, αλλά η ταινία αυτή έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι υπάρχει υποσυνείδητα, ως υπαρξιακή μας οντότητα και μένει να βρεθεί "το σπίρτο που θα ανάψει την φωτιά" και πάλι ...
Οι σκηνές που έχουν γυριστεί στο εστιατόριο, με κέφι και ευρηματικότητα, "χαλαρώνουν" τη στάση μας απέναντι στα προβλήματα της ζωής και αμβλύνουν την καταπιεστική συμπεριφορά. Τα οικογενειακά βάρη, η καταναλωτική απληστία, οι αδιέξοδες ερωτικές σχέσεις και το επαγγελματικό άγχος μας καταδυναστεύουν, αλλά το SOUL KITCHEN "αποσυμπιέζει" και στο τέλος λυτρώνει. Παρ' ότι "ελαφρότερη" θεματικά από τις τελευταίες του ταινίες, είναι λεπτοδουλεμένη, με έξυπνους και ενίοτε, σόκιν διαλόγους (χωρίς βωμολοχίες). Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι δυναμικές, υπέρ-εκφραστικές, αλλά ρεαλιστικές. Φυσικά ξεχωρίζει ο "δικός μας" Αδάμ Μπουσδούκος (Ζήνος). Έκπληξη η εμφάνιση του άλλοτε (70'ς) γόη του γερμανικού σινεμά Ούντο Κίερ. ενώ τον Μόριτζ Μπλαϊμπτρόι (Ηλία) τον βλέπουμε σχεδόν σε κάθε σημαντική γερμανική παραγωγή τα τελευταία χρόνια. Ακόμα διαθέτει ένα από τα καλύτερα soundtrack της χρονιάς και με ελληνικότατο ενδιαφέρον (όχι γραφικά "μπουζούκια", αλλά με Τσιτσάνη κ.α.). Συνοπτικά, το γέλιο βγαίνει αβίαστα, μέσα από τα γεγονότα της καθημερινότητας, χωρίς να χρησιμοποιείται η ακραία υπερβολή. Η ανατροπή της φυσικής τάξης και η μετωπική σύγκρουση στην ροή της επικαιρότητας (βλέπε Εφορία, φυσιοθεραπεύτρια, μεσιτικά) συμμαχεί σε ένα απίθανο συνδυασμό κοκτέιλ λεκτικών και σωματικών γκαγκ (σλάπστικ). Οι ήρωες κάνουν την υπέρβασή τους, επαναστατούν, δεν συμβιβάζονται με την μετριότητα. Μπορεί να μην υπάρχει η αριστοτεχνική ίντριγκα της ΑΚΡΗΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, όμως το ενδιαφέρον για την εξέλιξη παραμένει αμείωτο. Πρόκειται για ένα "masterclass" κωμωδίας, υψηλής ποιότητας, το οποίο πρέπει σαφώς, να παρακολουθήσουν και όσοι ασχολούνται ενεργά με την ελληνική κινηματογραφία.
Δημήτρης Παπαμίχος
Δείτε το trailer
POWERED BY MYFILM.GR