Της Λόνε Σέρφιγκ
με τους Πίτερ Σαρσγκααρντ, Κάρι Μάλιγκαν, Άλφρεντ Μολίνα, Ρόζαμουντ Πάικ,Έμα Τόμσον, Σάλι Χόκινς

Αστικό, σοφιστικέ δράμα με προσεγμένη σκηνοθεσία στις λεπτομέρεις και την αισθητική του χρόνου. Εξαιρετικές οι μουσικές - εμβόλιμες - επιλογές που χαρακτηρίζουν την εποχή της δεκαετίας του '60 (στη Μεγ. Βρεττανία). Όμως αυτό το ακαδημαϊκό "λούστρο", η επιτηδευμένη ελαφρότητα και το fun της ταινίας αντανακλούν μεν, ρεαλιστικά διλήμματα του τύπου "ζωή και οικογένεια ή καριέρα κι εκπαίδευση" αλλά δεσμεύονται επιφανειακά από το συναίσθημα και δεν αιτιολογούνται σε βάθος οι κοινωνικές συνιστώσες των ενεργειών. Δεν τονίζεται η οικονομική κατάσταση των ηρώων, που είναι ο κύριος παράγων, που π.χ. οι γονείς "σιωπηλά, ξεπουλούν" την κόρη τους στον πρώτο τυχάρπαστο playboy, που θα τους ξεγελάσει. Όλα κυλούν flat, προκαθορισμένα και προβλέψιμα. Η γοητεία και το μυστήριο της κοινωνικής κατάστασης (επαγγελματικά) του Ντέιβιντ (Πίτερ Σάρσγκαρντ) θα είχε αρκετό ενδιαφέρον αν παρουσιαζόταν πιο αναλυτικά (εκτός μιας σκηνής), ενώ κι η οικογένειά του, δείχνει να μην ξαφνιάζεται, σε μια επίσης σύντομη σκηνή. Αυτά τα ευκόλως εννοούμενα κι οι υπαινιγμοί θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μιας πιο κριτικής ματιάς στη διαμόρφωση της μεσοαστικής τάξης που θα κυριαρχήσει τις επόμενες δεκαετίες.
H επανάσταση είναι σαν τον ... άνεμο

Η ίδια η ηρωίδα (μοναδική η ερμηνεία της Κάρεϊ Μάλιγκαν) ουσιαστικά ενηλικιώνεται και μαθαίνει μέσα από την αθωότητά της. Συγκρούεται με τις καταπιεσμένες επιθυμίες της κυνηγώντας το όνειρο, αλλά προσγειώνεται ...ανώμαλα. Η εν δυνάμη - φύση και θέση - εφηβική αντίδραση γκρεμίζεται σαν χάρτινος πύργος με την πρώτη - σοβαρή - ερωτική απογοήτευση. Το όνειρο της "ανεξαρτησίας" παίρνει την μορφή εφιάλτη που επιστρέφει με συντηρητικές αξίες βασισμένες στα πιο αυστηρά ηθικά πρότυπα της εποχής. Η Εκπαίδευση τελικά όχι μόνο δεν καταπιέζει, αλλά βοηθά το άτομο να κατανοήσει, με οποιοδήποτε κόστος - υλικό , ηθικό - την αξία της, όταν αντιληφτεί την ... απουσία της. Το κενό της δεν μπορεί να αναπληρωθεί από πρόσκαιρα, αφελή φλερτ και την υπόσχεση για μια άνετη, "μεγάλη" ζωή, στρωμένη στα ροδοπέταλα. Ιδεολογική αφετηρία και τερματισμός στο φιλμ αποτελεί η πλατφόρμα του αστικού τρόπου ζωής, ο οποίος και τελικά παρά τις όποιες μικροπεριπέτειες αποθεώνεται υπαρξιακά.
Γιατί οι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βιάζονταν να ενστερνιστούν σταδιακά, τις κοινωνικές αλλαγές και τα νέα σεξουαλικά ήθη (από φόβο, για το "νέο" που δεν έχει δοκιμαστεί στην πράξη;) με αποτέλεσμα η Βικτωριανή αντίληψη να έχει πάντα τον πρώτο λόγο. Εξυμνείται κι ο ουσιαστικός ρόλος της μιας "Κάποιας Οικογένειας". Το τέλος της ταινίας μας γυρνά πίσω σ΄αυτήν, αποτελώντας την βασική μου ιδεολογική διαφωνία.

Δημήτρης Παπαμίχος

POWERED BY MYFILM.GR

Δείτε το trailer