Tου Σόνκε Βόρτμαν
με τους Γιοχάνα Βόκαλεκ, Ντέιβιντ Γουέναμ, Τζον Γκούντμαν, Ίαν Γκλεν, Νίκολας Γούντσον

Η Ιστορία καλύτερα, να διαβάζεται από τα βιβλία...
Η τανία "ξεπατικώνει" μια επίπεδη, ξεπερασμένη καταγγελία πάνω στον ακαδημαϊκό καμβά του λαϊκισμού, κάνοντας χρήση όλων των γνωστών στερεοτύπων από καταβολής κινηματογράφου. Επομένως, αδιαφορεί για την ουσία και το λιγότερο δεν πείθει γνήσια, σαν προσπαθεί με διδακτικό ύφος χιλίων καρδιναλίων να "αγιοποιήσει" το βιογραφικό της Ιωάννας Φον Ίνγκελχάιμ. Πέρα από τις καλές προθέσεις που δύσκολα διακρίνεις από το αρκετά ενδιαφέρον μυθιστόρημα (που δεν αποτελεί ιστορική τεκμηρίωση), το φιλμ "κουράζει" γιατί η λογική της μεγάλης οθόνης κρατάει σοβαρές αποστάσεις από την αντίστοιχη τηλεοπτική συνταγή, που δεν κρύβει ούτε έναν ...υπαινιγμό. Χωρίς ανατροπή, τα 150 λεπτά μοιάζουν με αιώνες ακατάσχετης φλυαρίας του αυταπόδεικτου.

Ειδικότερα:
Συναισθηματικές ευκολίες, υστερικά ξεπάσματα και ευκαιριακή συγκίνηση αποτελούν τον κύριο κορμό της, χωρίς να προκαλεί ταύτιση πέραν των ακραίων ιστορικών γεγονότων που όπως πάντα στο σινεμά τείνουν προς την "υπερβολή". Η σκηνοθεσία είναι απούσα, καθώς απλά, δεν υπάρχει κανένα χαρακτηριστικό γνώρισμα που να δείχνει μια προσωπική υπογραφή από τον Γερμανό Σόνκε Βόρτμαν. Μάλιστα ούτε λίγο- ούτε πολύ, η διαχείριση του πλήθους, οι αιματηρές σκηνές στις ολιγόλεπτες μάχες, η καθοδήγηση των ηθοποιών, κοκ, συγκλίνουν στο μετριότατο σινεμά του - made in Hollywood, πολεμικών ταινιών εποχής - συμπατριώτη του Ούβε Μπολ και την υπερφυσική σιγουριά του παραμυθά Ρόλαντ Έμεριχ. Αφού, λοιπόν, δεν πήραμε δημιουργική μυρωδιά, βάθος και ανάπτυξη χαρακτήρων, μείναμε με τις εντυπώσεις από την ερμηνεία της Τζοάνα Βόκαλεκ και των σκηνικών - κοστουμιών. Όλα τα υπόλοιπα, χάνονται από την χωρίς εκπλήξεις, αγωνία, ένταση και κορύφωση, ροή της ίντριγκας, μιας και η επιλογή της αναπαραστάσεως του μυθιστορήματος ήταν να δοθεί το βάρος στον αισθηματικό τομέα, κι όχι στις θρησκευτικές, ιστορικές, κοινωνικές, φυλετικές παραμέτρους της εποχής. Απλά τα αγγίζει και τα προσπερνάει. Κρίμα, για την συνολικά άνιση και ασιθητικά, "γραφική" προσπάθεια αφού στα χέρια ενός εμπνευσμένου και οραματιστή δημιουργού όπως π.χ. ο Σεκάρ Καπούρ (ΒΑΣΙΛΙΣΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ 1 &2) ίσως γινόταν καλλιτεχνικό έπος. Θα τη συνιστούσα μόνο σαν μυθιστορηματική βιογραφία σε εφήβους ή σε όσους απεχθάνονται το βιβλίο. Ένα "άνοστο παντεσπάνι" που προορίζεται να χορτάσει μελλοντικά τους τηλεθεατές, που προτιμούν "τα έτοιμα", σε μεγάλες ποσότητες και ...στα γρήγορα. Εγείρει, όμως συζητήσεις και προβληματισμούς με αφορμή το περιεχόμενό της. Αλλά, αυτό μπορεί να επιτευχθεί και με άλλους ευγενέστερους τρόπους!

Δημήτρης Παπαμίχος

Δείτε το trailer

POWERED BY MYFILM.GR