Δεν είναι εύκολο να αποτυπώσεις το βράδυ της Δευτέρας στο Terra Vibe σε λέξεις. Είναι από αυτές τις αναμνήσεις που σου καρφώνονται στο μυαλό και αναπόφευκτα χάνουν σε σπουδαιότητα όταν τις μοιράζεσαι.
Το συναίσθημα δεν περιγράφεται εύκολα, περιγράφονται όμως οι συνθήκες και η διάθεση. Μια πολύ γλυκιά νύχτα μας επιφύλασσε η Μαλακάσα λοιπόν,  μιας η βροχή που όλοι έτρεμαν, δεν ήρθε ποτέ.  Οι Combichrist άνοιξαν τη συναυλία ανεβαίνοντας στη τεράστια σκηνή του Terra Vibe, που ομολογουμένως, τους κατάπιε. Το γκρουπ έχει έρθει πολλές φορές στην Αθήνα, σε μικρούς κλειστούς χώρους που τους ταιριάζουν καλύτερα. Πάντως το warming-up που όφειλαν να πετύχουν, το πέτυχαν.
Γύρω στις 22:00 και με μπόλικη ώρα αναμονής, τα φώτα χαμηλώνουν και φτάνει η ώρα που οι Rammstein ανεβαίνουν στη σκηνή. Η Γερμανική γιγαντιαία σημαία που κάλυπτε το stage πέφτει, αποκαλύπτοντας τον θίασο που ονομάζεται Rammstein. Ξεκινούν με το “Rammlied” σε ένα οργασμικό σκηνικό φωτισμού-ήχου- σκηνικών με πρωταγωνιστές τους ίδιους και το θεατράλε – σαρκαστικό στυλ τους. Η υπόλοιπη ώρα προχωρά με τα πιο ζωηρά οπτικά ερεθίσματα που μπορεί να λάβει ένας άνθρωπος. Φλογοβόλα, πυροτεχνήματα, κανόνια, αφροί και φλεγόμενοι άνθρωποι επί σκηνής, συνθέτουν το παζλ. Α ναι, υπήρχε και η μουσική. Πόσοι άραγε την άκουγαν όμως; Το κοινό είχε εκστασιαστεί τόσο πολύ με όσα συνέβαιναν μπροστά του, που ξέχναγε πολλές φορές να συμμετάσχει. Αντιθέτως, είχαν το κινητό ψηλά,  προσπαθώντας να τραβήξουν σε βίντεο, όλα όσα διαδραματίζονταν. To sing- along ήταν φτωχό, αλλά αυτό είναι δικαιολογημένο, γερμανική γλώσσα γαρ…  Αξέχαστα και τα 5 λεπτά του “Du Hast” όπου πυροτεχνήματα πέρασαν από πάνω μας και φλόγες γέμισαν τη σκηνή του Terra Vibe.
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον  κιμπορντίστα Christian "Flake" Lorenz: Ο Flake έβγαλε το show παίζοντας keyboards πάνω σε ένα διάδρομο γυμναστικής, που και που κατέβαινε πιο κάτω παριστάνοντας το ρομπότ, “ενοχλούσε” τον frotnman Till Lindemann (μέχρι που ο Lindemann τον ‘έκαψε’ live) και στο encore στο “Heifisch”, πήρε την φουσκωτή βαρκούλα του και έκανε κουπί με θάλασσα, τα χέρια του κοινού!
Και κάπως έτσι μας έδωσαν φιλιά αποχαιρετισμού…
Αυτό που μένει την επόμενη μέρα, ήταν η ασύλληπτη –για τα δεδομένα της χώρας μας- παραγωγή, άρτια και προσεγμένη μέχρι τη τελευταία λεπτομέρεια, καθώς επίσης και οι ίδιοι οι Rammstein, ως μια μπάντα που παίρνει πολύ σοβαρά τη δουλειά της αλλά και το ίδιο της το χιούμορ.

Ιωάννα Παπαναστασοπούλου