Οι φανατικοί και αφοσιωμένοι Depeche Mode-άδες δεν φάνηκαν να συγκινούνται από την άφιξη των Recoil στην Αθήνα. Εξάλλου ο Alan Wilder δεν έχει ακούσει και λίγα: Όσοι είναι αυτοί που τον θεωρούν το σημαντικότερο μέλος των DM, άλλοι τόσοι είναι αυτοί που τον χαρακτηρίζουν αποστάτη.
To προσωπικό του project λοιπόν, τους Recoil, φιλοξένησε χθες το Fuzz προσελκύοντας κάτι παραπάνω από μια χούφτα κόσμου. Την αρχή έκαναν οι Itenef.. H μπάντα που γεννήθηκε από τις στάχτες των In Trance 95, έδωσαν το tempo, πειραματίστηκαν με τις new wave και τις ηλεκτρονικές εμμονές τους, ζέσταναν την ατμόσφαιρα και μας πήγαν πίσω στο χρόνο, παίζοντας ως αυθεντική σκοτεινή μπάντα των 80s.
Oι Itenef δίνουν σκυτάλη στους Recoil, χωρίς καθυστερήσεις. Η πάντα “ατσαλάκωτη” και σεμνή φιγούρα του Wilder ανεβαίνει στη σκηνή. Μαζί του ο συνεργάτης του Paul Kendall, δύο laptop και μια κονσόλα. Όχι, σε καμία περίπτωση δεν προσδιορίζεις αυτό που θα ακολουθούσε ως συναυλιακό γεγονός. Δεν ήταν live, με την ουσιαστική έννοια της λέξης, ήταν περισσότερο ένα dj set σε συνθήκες συναυλίας, με τα μάτια καρφωμένα στη σκηνή. Τι μας έμεινε λοιπόν από την εμφάνισή του; Η ικανότητα του να φτιάχνει industrial ηχοτοπία, να μας βάζει στο trip του και να δημιουργεί ατμόσφαιρες. Σε αυτό βοήθησαν και τα visuals που ξεχύνοντάν από τους τοίχους του Fuzz.
Η συνολική εικόνα του παζλ έμοιαζε με ένα οπτικακουστικό installation που χάζευες άλλοτε με ενδιαφέρον κι άλλοτε αμήχανα, σε κάποιο πολυχώρο.
Το κοινό ζωήρεψε ακούγοντας το κλασσικό επαναλαμβανόμενο sample του “Νever Let Me Down Again” των DM (ναι, σηκώθηκαν και τα χέρια) και του “Warm Leatherette” των Normal. Όσο για τα υπόλοιπα; Μένουν στο μυαλό μας ως μια πολύ καλή ανάμνηση, ενός ανθρώπου που στη χθεσινή του εμφάνιση, δεν ξετύλιξε σε καμία περίπτωση το τεράστιο και πολύπλευρο ταλέντο του. Μάλλον δεν τον ενδιαφέρει κιόλας. Απλά μας θύμισε όσα έχει κάνει και πόσο επάξια τελικά, κέρδισε τον τίτλο του ‘αρχιτέκτονα’ των Depeche Mode.

Iωάννα Παπαναστασοπούλου

ΦΩΤΟ: Alexx Decode