Για να θεωρηθεί πετυχημένη η βραδιά της Παρασκευής στο Fuzz είχε να ξεπεράσει δύο σημαντικά εμπόδια, ένα υποκειμενικό και ένα αντικειμενικό. Το πρώτο αφορά στην επαγγελματική μου διαστροφή, ο οποίος περίμενα με κάποια επιφυλακτικότητα των Κωνσταντίνο Βήτα μιας και για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια το καινούριο του υλικό από το άλμπουμ Ένωση μου έχει προκαλέσει σε αρκετά σημεία αμηχανία. Εμπόδιο που καταρρίφθηκε, σχεδόν εν τη γενέσει του, καθώς το ζεστό καλησπέρα του Κωνσταντίνου μου έφερε στο μυαλό και την καρδιά όλες τις αξέχαστες στιγμές που έχω ζήσει  αυτά τα χρόνια, οπότε και παραδόθηκα άνευ όρων στους ιδιαίτερους ήχους και τις μοναδικές μελωδίες για ένα ακόμα ταξίδι μαζί του. Ένα ταξίδι στη διάρκεια του οποίου ξαναβρήκαμε την Μιράντα και το Χαζό Παιδί, αφεθήκαμε για πολλοστή φορά στο Κύμα, χαθήκαμε στη Νύχτα, αναζητήσαμε το Σήμα, βιώσαμε την Έκπτωση. Εκεί, μας βρήκαν και τα καινούρια τραγούδια, που ο κόσμος ήδη γνώριζε και τραγουδούσε, όπως η πολλή όμορφη Αύρα ή Το Δωμάτιο. Απουσία του Βασιλικού το κομμάτι ερμηνεύτηκε από τον ίδιο τον Κωνσταντίνο με έναν απόλυτα προσωπικό, αφοπλιστικό τρόπο. Όσο ενθουσιασμό, όμως, και αν έδειξε το κοινό από τη μία και καλή διάθεση ο Κ Βήτα από την άλλη, τα σοβαρά τεχνικά προβλήματα και η κακή ποιότητα στον ήχο έμειναν απροσπέλαστα καθ’ όλη τη διάρκεια. Παρόλα αυτά και χωρίς να μπορώ να τα παραβλέψω τελείως, το τέλος, όπως συμβαίνει πάντα στα live του Κωνσταντίνου, με βρήκε πλήρη συναισθημάτων και εικόνων να σιγοτραγουδώ εν μέσω χαλεπών καιρών «αργά αν δεν είναι, μήπως αλλάξει ο κόσμος αυτός…»

Μάκης Καλαμάρης
Φωτογραφία: Παναγιώτης Μποζίκης