Ο Γιάννης Αγγελάκας είναι στη σκηνή του Fuzz, γαλήνιος, με μια υποψία χαμόγελου καθώς το κοινό τον αποθεώνει. Δεν υπάρχει τίποτα το αυτάρεσκο σε αυτό το χαμόγελο. Οι πρώτες νότες παίζουν, ο Αγγελάκας αρχίζει δειλά, γλυκά ατσούμπαλα χοροπηδηματάκια, πριν αρπάξει το μικρόφωνο και ξεχυθεί στην πορεία σε στροβιλισμούς του εαυτού του, σε κραυγές, σε ξεσπάσματα που σε παρασέρνουν να χοροπηδήξεις, να τραγουδήσεις και να φωνάξεις μαζί του. Η υποψία χαμόγελου είναι πάντα εκεί. Ο Αγγελάκας το λατρεύει αυτό που κάνει. Το κοινό το αναγνωρίζει και απολαμβάνει τη βραδιά μαζί του. Ο ροκ ποιητής της εγχώριας μουσική μας μυθολογίας θα ερμηνεύσει κομμάτια από την προσωπική του διαδρομή, από τις δουλειές του με τους Επισκέπτες (που τον συνοδεύουν σε αυτές τις εμφανίσεις), και θα ανασύρει μνήμες με εμβληματικά τραγούδια-σταθμούς από τις Τρύπες. Από το πανέμορφο setting για την Άγρια των άστρων μουσική (με τη σκηνή του Fuzz να μετατρέπεται σε έναστρο ουρανό) μέχρι το ξεσηκωτικό "Σιγά μη φοβηθώ".

Από τις ανατριχιαστικές στιγμές που προσέφερε με την έναρξη του encore (όπου το Ο χαμένος τα παίρνει όλα ακολουθήθηκε από τη συγκλονιστική "Γιορτή," σε ένα από τα πιο δυναμικά sing-alongs της βραδιάς) μέχρι την υπέροχη συνεργασία του με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, "Όταν χαράζει". Κι από τη δυναμική παρουσία των Επισκεπτών (με τον φοβερό Ντίνο Σαδίκη στο δικό του one man show) μέχρι τη Διώνη, το πολυφωνικό σχήμα που γεφύρωσε την παράδοση με τον ροκ ήχο, που ο Γιάννης Αγγελάκας έτσι κι αλλιώς πρεσβεύει, η βραδιά στο Fuzz με μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες της σύγχρονης ελληνικής μουσικής ήταν απολαυστική, ενθουσιώδης και συγκινητική από την αρχή ως το τέλος.

Θοδωρής Δημητρόπουλος

Φωτογραφία: Παναγιώτης Μποζίκης