Εννέα άτομα με λευκά ανέβηκαν στη σκηνή πριν τα φώτα χαμηλώσουν λίγο ακόμα και η Joss Stone, με ένα λευκό φόρεμα που δημιούργησε ταχυπαλμίες στους άντρες, ανέβηκε στη σκηνή, ξυπόλητη όπως το συνηθίζει. Αντί να κάτσει εκεί όμως και να ξεκινήσει το σετ της κατέβηκε κατευθείαν στο διάδρομο και προέτρεψε το κοινό αρχικά να σηκωθεί από τις καρέκλες του και στη συνέχεια να μαζευτεί μπροστά. Ήταν λίγο περίεργο αυτό, αφενός γιατί η Joss Stone ότι έλεγε το έλεγε τραγουδιστά (σε soul ύφος), αφετέρου γιατί το κοινό, το οποίο δεν πρέπει να έχει πάει και σε πολλές συναυλίες στη ζωή του, φάνηκε διστακτικό.
Πέντε λεπτά αργότερα η Stone κατάλαβε πως αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να επιτύχει για απόψε, οπότε αυτή και η μπάντα της αφοσιώθηκαν σε αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα. Και το έκαναν πραγματικά καλά, το όλο σκηνικό ήταν εντυπωσιακό, η μπάντα έδινε ρεσιτάλ ποιοτικής soul μουσικής και η Stone έκανε με τη φωνή της ότι ήθελε. Στο κοινό γύρω σου έβλεπες χαρούμενες φάτσες που ανά διαστήματα σχολίαζαν τις big fat mamas που έκαναν τα δεύτερα φωνητικά στη γωνία, τον λευκό Barry White με το σαξόφωνο και στην περίπτωση του διευθυντή του Ποπ & Ροκ, το πόσο όμορφη ήταν η Joss Stone. H οποία μιλούσε συνεχώς, χαμογελούσε μόνιμα, την έπιανε νευρικό γέλιο όταν κάποιοι φώναζαν “Παντρέψου με” (βλ. διευθυντής Ποπ & Ροκ), και δεν είχε κανένα δισταγμό να σταματήσει το τραγούδι στο πιο δύσκολο σημείο του για να δοκιμάσει διαφορετική χροιά στη φωνή της. Καταπληκτική. Τη βραδιά άνοιξαν η Sugahspank με τους Swing Shoes σε ένα ακουστικό σετ που ταίριαζε πολύ καλά με αυτό που παρακολουθήσαμε αργότερα.

Στέλιος Χριστόπουλος