ROCK WERCHTER
2-5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009
Werchter, Βέλγιο

Ιδανικός συνδυασμός για μια ακόμα χρονιά των μεγαλύτερων mainstream ονομάτων της ροκ μουσικής παρέα με ορισμένα από τα εξέχοντα σχήματα της εναλλακτικής σκηνής, το βελγικό Rock Werchter συνέχισε να επιβεβαιώνει τη φήμη του ανάμεσα στους φεστιβαλιστές ως ο καλύτερος ευρωπαϊκός μουσικός προορισμός του καλοκαιριού. Περίπου 120,000 άνθρωποι βρεθήκαμε για ένα αξέχαστο τετραήμερο να υπομένουμε τον αναπάντεχα καυτό ήλιο, που δεν έλεγε να φύγει από την περιοχή των 35-40 βαθμών κελσίου. Tην κατάσταση δε βοηθούσε ο τεράστιος χώρος της μεγάλης σκηνής που θα πρέπει να χωράει κάπου 80,000 ανθρώπους, με πέντε λεπτά περπάτημα να τον χωρίζουν από τη μικρή σκηνή, την λεγόμενη Πυραμίδα, βασικά μια τεράστια τέντα πάνω από ξύλινη βάση που σχηματίζει έναν ημι-κλειστό χώρο χωρητικότητας περίπου 10-12,000, ιδανικό για τα εναλλακτικά ονόματα ή πιο εσωτερικούς καλλιτέχνες.

Το φεστιβάλ άνοιξε με μια σέξι Lily Allen να κρατά απόλυτα φρέσκο το υλικό της και να διασκεδάζει το κοινό που ακόμα μαζευόταν. Είναι η τρίτη φορά που τη βλέπω live και καμία από αυτές δεν είχα την αίσθηση πως βλέπω κάποια επανάληψη. Highlight της συναυλίας της, η αγνώριστα τρυφερή και παιχνιδιάρικη εκδοχή του Womanizer της Britney Spears, που αναμενόμενα ξεσήκωσε τον κόσμο. Στη συνέχεια η μέρα πέρασε πρώτα από Fleet Foxes που ήταν συναισθηματικοί, απέριττοι, ειλικρινείς, και απλά υπέροχοι, για να μας μεταφέρει στη συνέχεια σε αναμνήσεις της περασμένης δεκαετίας, όταν οι Placebo μόλις έκαναν τα πρώτα τους θριαμβευτικά βήματα, οι Prodigy ήταν πιο καυτοί από την ήλιο και οι Oasis θεωρούντο άξιοι διάδοχοι των Beatles. Οι πρώτοι απόλαυσαν μεγάλη αποδοχή από το κοινό (εγώ τους βρήκα φρικτούς και πιστεύω πως κατέσφαξαν ακόμα και τα εξαιρετικά κομμάτια από το 2ο άλμπουμ τους), οι δεύτεροι έκλεισαν τη βραδιά με ένα πάρτι από τα παλιά, αλλά η πρώτη μέρα ανήκε δικαιωματικά στους Oasis. Που μπορεί όσο παραμένουν εν ενεργεία να αποδυναμώνουν όλο και πιο πολύ τον κατάλογό τους, αλλά τα δύο πρώτα τους άλμπουμ έχουν τραγούδια που εξακολουθούν να είναι υπέροχα. Το show τους ήταν γλυκά παλιομοδίτικο, και καθώς έπαιζαν το Don't Look Back In Anger δεν υπήρχε γύρω μας παρέα που να μην αγκαλιάζεται, ζευγάρι που να μη φιλιέται, άνθρωπος που να μην τραγουδά τους στίχους με κλειστά τα μάτια.

Αν η πρώτη μέρα ήταν για το τότε, η δεύτερη ήταν το σήμερα και το αύριο. Το εξωγήινο line-up της, είδε τα πράγματα να ξεκινάν δυναμικά μες στο καταμεσήμερο με τους White Lies να δίνουν ενέργεια στον κόσμο με το καλημέρα και την Amy MacDonald να ακολουθεί αξιοπρεπώς με μεγάλες επιδείξεις λατρείας για τους Killers (που ακολουθούσαν) τραγουδώντας μια δική της εκδοχή του Mr Brightside, αλλά και για τον Bruce Springsteen κλείνοντας με το Dancing in the Dark. Στην Πυραμίδα ο M. Ward και οι Streets ικανοποιούσαν το κοινό τους, την ώρα που στη μεγάλη σκηνή οι Elbow δημιουργούσαν νέους φαν με την απίστευτη εμφάνισή τους και τον Guy Garvey να παίζει το κοινό στα δάχτυλά του. Το ζεσταμένο κοινό πήραν οι Bloc Party και εκμεταλλευόμενοι τη φοβερή χημεία του Kele Okereke με το πλήθος, μας απογείωσαν παρά τον αδύναμο κατάλογό τους, ετοιμάζοντάς μας για τους Killers, οι οποίοι απέδειξαν για μία ακόμη φορά οτι είναι ο λόγος που θεός εφηύρε τις αρένες. Ο χαρισματικός Brandon Flowers δεν άφησε νότα να πάει χαμένη, δεν άφησε στίχο που να μην μετατρέψει σε μια μικρή έκσταση για το αφιονισμένο κοινό. Βλέποντάς τους live μέχρι και το Human εκτίμησα και χόρεψα μέχρι εξόντωσης. Ομως τα πάντα ως εκείνη τη στιγμή ήταν απλά μια προετοιμασία για την απόλυτη εμπειρία του φεστιβάλ, τους Coldplay, (βλ. κουτάκι παρακάτω) που όσο κι αν ήθελα να τους κοροϊδέψω για ένα 20λεπτο και να πάω στην Πυραμίδα να δω τη Lady Gaga, απλά δε μου το επέτρεψαν.

Το διηήμερο που απέμεινε αρκέστηκε απλώς στο να παίζει το ρόλο του συμπληρώματος στα όσα συγκλονιστικά είχαμε ήδη ζήσει. Την παράσταση έκλεψε με ευκολία μια Karen O από άλλο πλανήτη, που οδήγησε το λυσσασμένο κοινό σχεδόν να ρίξει την Πυραμίδα από το χοροπηδητό κατά τη διάρκεια του live των Yeah Yeah Yeahs. Ο Nick Cave ήταν οριακά μεθυσμένος όσο και απόλυτα cool, η Regina Spektor έριξε σαγόνια στο πάτωμα με τις μουσικές της ικανότητες, η Grace Jones έκανε την Lady Gaga να μοιάζει με τους Kings of Leon (που ήταν μακράν οι χειρότεροι από τους headliners), οι Franz Ferdinand ήταν τυπικά εξαιρετικοί και τελείωσαν σε... cliffhanger (έφυγαν από τη σκηνή πάνω στο τέλος της εισαγωγής του Jacqueline, μη μπαίνοντας ποτέ στο κυρίως κομμάτι!), οι Black Eyed Peas παίζοντας μετά από καταρρακτώδη βροχή 40 λεπτών ήταν απολαυστικά χάλια, ενώ έπαιξαν κι ένα μίνι αφιέρωμα στον Michael Jackson, η Katy Perry τα έσπασε με το Hot 'N Cold αλλά το υπόλοιπο live της ήταν βαρετό και παιδιάστικο, ενώ το τετραήμερο για εμένα έκλεισε με το φοβερό πάρτι που ήταν η εμφάνιση των Royksopp (το κοινό δε σταμάτησε να χοροπηδάει για 80 λεπτά), μην αντέχοντας να μείνω και για τους Metallica που παραδοσιακά ήταν headliners της 4ης μέρας του Werchter. Μουσικά χορτασμένοι, αποχώρησαμε προς τις σκηνές μας, με τα γνώριμα γκαρίσματα του James Hetfield να μας συντροφεύουν στη διαδρομή.

COLDPLAY
Από τον Justin στον Jacko και από τον Tchaikovsky στους Killers, η εκστατική πανδαισία των Coldplay άνοιξε με κλασική μουσική, πέρασε σε dance, και στη συνέχεια ήταν τα πάντα στο ενδιάμεσο. Μια αληθινή οπτικοποίηση της ζωής σε technicolor (τραγούδι με το οποίο άρχισε και τελείωσε το 90λεπτο), αυτή η εσωτερική εξτραβαγκάντσα, σχήμα οξύμωρο μέχρι να δεις τον Martin και την παρέα του να τα δίνουν όλα επί σκηνής, ξεκίνησε με φόρα αδειάζοντας στο πρώτο μισάωρο το ένα μετά το άλλο τα μεγαλύτερα hits του συγκροτήματος, αφήνοντάς σε να απορείς τι θα κάνουν την υπόλοιπη μια ώρα. Και τότε η συναυλία αληθινά ξεκινά. Καθώς ο Chris Martin πεθαίνει και ανασταίνεται επί σκηνής, ακόμα και βαρετές μπαλάντες μετατρέπονται σε disco ύμνους. Η μπάντα παίζει με το κοινό, εμφανίζεται ξαφνικά ανάμεσά μας παίζοντας από ακουστικές βερσιόν μέχρι feel-good κομμάτια σε φυσαρμόνικα. Κάνει κίτρινο τον ουρανό, με φώτα και εκατομμύρια χαρτάκια, καθώς παίζει εν μέσω γενικής έκστασης το Yellow. O Martin βγάζει ταπεινά το καπέλο στον Brandon Flowers, επιχειρεί να τραγουδήσει Lady Gaga, χτυπά στο πιάνο νότες του Billie Jean. (μαζί με την έκκληση να αφήσουμε πια τον σπουδαίο Michael Jackson να αναπαυθεί.) H συναυλία των Coldplay, ένα αληθινό έργο τέχνης που έσβησε από το πρόσωπό μου το ειρωνικό χαμόγελο με το οποίο ήμουν έτοιμος να τους υποδεχθώ μέχρι να αποχωρήσω, περνάει την έννοια του live σε άλλη διάσταση. Και στην καρδιά αυτών των ουράνιων 90 λεπτών, βρέθηκε το Viva la vida, που αδυνατώ πλέον να ακούσω χωρίς να μου σηκωθεί η τρίχα κάγκελο, με 90,000 ανθρώπους να ψέλνουν τη δεύτερη φωνή του ρεφρέν όχι μόνο όσο διήρκεσε το live, αλλά όσο διήρκεσε και το ίδιο το φεστιβάλ. Τις επόμενες δύο μέρες, το highlight δνε ήταν κανένα άλλο live. Ήταν η ενστικτώδης αντίδραση του κόσμου όποτε τα ηχεία έπαιζαν το Viva la Vida στη διάρκεια των διαλειμμάτων ανάμεσα στις συναυλίες, που χοροπήδαγε, τραγούδαγε, ούρλιαζε και χειροκροτούσε λες και μπροστά μας είχε εμφανιστεί ξανά ο Chris Martin. Viva.

Θοδωρής Δημητρόπουλος