Το εναρκτήριο ‘hallo’ των φετινών Βρετανικών φεστιβάλ ακούστηκε τη Παρασκευή 12 Ιουνίου σε ένα νησί απέναντι από το Πόρτσμουθ και το Σαουθάμπτον στη Νότια Αγγλία: το isle of Wight. Τόπος που έμεινε στην ιστορία και «κάτι λέει» σε πολλούς λόγω της κυκλοφορίας του ομότιτλου live άλμπουμ του Jimi Hendrix το 1970, της τελευταίας δηλαδή ζωντανής του εμφάνισης … Μετά από 39 χρόνια και 8 χρόνια αφού αναβίωσε, το Isle Of Wight ζει ακόμα στο ψυχεδελικό χρώμα των early 70s αλλά καταφέρνει και περιλαμβάνει ένα συνδυασμό από τα καλύτερα του σήμερα, μεγάλα ονόματα ως headliners και αρκετά ενδιαφέροντα 80s acts. Το blend αυτό είχε ως αποτέλεσμα να φτάσουν στο νησί 55.000 άνθρωποι κάθε ηλικίας και κάθε γούστου!

Το Isle Of Wight Festival ξεκινούσε βέβαια από τη Πέμπτη το βράδι με διάφορα ονόματα κ τους… Human League επί σκηνής σε μια βραδιά μόνο για τους campers οι οποίοι άρχισαν να συρρέουν το μεσημέρι της 11ης… Εγώ πέρασα με το φέρι από το Πόρτσμουθ τη Παρασκευή το μεσημέρι και μετά από καμιά ώρα με περπάτημα και με ταξί έφτασα στον ήδη κατάμεστο χώρο. Κατασκήνωσα πολύ κοντά στη πύλη του φεστιβάλ και ετοιμάστηκα να ξεκινήσω τη μουσική μου περιπέτεια. Στα δύο stages του Wight είσαι σίγουρος ότι δεν θα φας μισάωρα στις μεταφορές από stage σε stage και κρατάς σε λογαριασμό το τι βλέπεις. Η «μικρή» σκηνή είναι η Big Top τέντα, με 7-8.000 χωρητικότητα ενώ η μεγάλη (ΠΟΛΥ μεγάλη) κεντρική σκηνή είχε χωρητικότητα πάνω από 50,000. Μια τρίτη, «ακουστική» σκηνή βρίσκεται στο μεσοδιάστημα των άλλων δύο. Εκατοντάδες μαγαζάκια με φαγητό κάθε είδους, ήδη γεμάτα από κόσμο, Λούνα Πάρκ με ότι πιο κουλό γεμάτα κόσμο να στριγγλίζει, οι τέντες της Carling πότιζαν τους ΠΟΛΥ διψασμένους Άγγλους κ τα μαγαζάκια με ρούχα κλπ ήδη πουλούσαν ότι πιο κουλό στιλιστικά στα έτοιμα για τρέλες Αγγλάκια. Σύντομα είδα να κυκλοφορούν άτομα με νυφικά, στολές αγιοβασίλη, 60ς vintage ως και… μπροστοποδιές(όχι φακιόλια όμως…) Και επιπλέον πολλές τουαλέτες σε οκ κατάσταση και ΠΟΛΛΑ μέρη που ανακύκλωνες, ένα βασικό θέμα για το φετινό φεστιβάλ!

Όλα ξεκίνησαν με τους Αυστραλούς Sneaky Sound System στη μεγάλη σκηνή στις 4 το απόγευμα αλλά εγώ σύντομα βρέθηκα στη Big Top παίρνοντας ολίγο μάτι τη σταρλέτα-άγαλμα Pixie Lott η οποία βρίσκονταν στο νο1 των singles στην Αγγλία εκείνη την εβδομάδα και το χαίρονταν πολύ. Μετά το μάτι είπα να ακούσω και τίποτα και βρέθηκα στη μεγάλη σκηνή πάλι η οποία μάζευε πλέον αρκετό κόσμο και ξεβιδώθηκα στο χορό με τους Καλιφορνέζους funk/synth/rockers Iglu & Hartly οι οποίοι είναι εγγύηση για χοροπήδημα. Τα προηχογραφημένα beats και beds αλλά και ο χορός συνεχίστηκαν με τους δύο Ting Tings από το Μάντσεστερ, σε ένα πολύ ενεργητικό σετ με την Katie σε μια γιγάντια σκηνή να παίζει κιθάρα, synth και μια τεράστια Μπότα drum και τον Jules πίσω από τα drums να πιάνει και τη κιθάρα πότε-πότε. Τα Be The One,We Walk ήταν highlight. Στο τέλος έπαιξαν το That’s Not My Name λέγοντας «αυτό είναι ένα τραγούδι για το να είσαι αόρατος»! Ο ήλιος έλαμπε ακόμα στις 7 το απόγευμα και η διάθεση ήταν εντελώς χορευτική αλλά εγώ έκανα μια ακόμα βόλτα προς τη Big Top τέντα για να δω αγνή Βρετανική soul με την Beverley Knight με τη τεράστια φωνή και τη καθηλωτική εμφάνιση! Ο κόσμος την αποθέωσε, σε ελάχιστες περιπτώσεις είδα τέτοια αποθέωση! Γρήγορα ξαναγύρισα στη μεγάλη σκηνή για να προλάβω τους άλλους Αυστραλούς της έντονα down under ημέρας, τους Pendulum. Λονδρέζοι εδώ και κάμποσο καιρό θα έλεγα συνέχισαν το teenage dance κλίμα της μέρας και με τεράστια ενέργεια επί σκηνής μου θύμισαν πολύ Linkin Park αλλά με πολύ πιο ηλεκτρονικό/ προηχογραφημένα ενισχυμένο beat. Πιο… adult ήταν οι Basement Jaxx οι οποίοι έκλεψαν τη παράσταση με τους υπερμεγέθεις, τρελά ντυμένους αλλά εξαίσιους τραγουδιστές τους και τα soulful house beats τους! Αυτή η μπάντα είναι ιδανική για το Synch! Μπορεί να είχε μερικά μικροπροβληματάκια ήχου – κάποιο πνευστό ή κιθάρα που δεν ακούγοταν καλά - αλλά δεν νομίζω ότι τα πρόσεξε κανείς ή ότι κι αν τα πρόσεξε, τον ενόχλησαν!
Στα διαλείμματα ανάμεσα στα συγκροτήματα οι γιγαντοοθόνες έδειχναν βίντεοκλιπ και διαφημίσεις, μια δε από αυτές είχε ως μουσική υπόκρουση το Hey Jude των Beatles και έπρεπε να βλέπατε την ανταπόκριση του κόσμου! Το νο1 sing along κομμάτι όλων είναι αυτό!
Το τελευταίο μου πήγαινε-έλα της βραδιάς προς και από τη μικρή σκηνή ήταν και το πιο αρχείαστο, μιας και το έκανα για να δω τη Νεοζηλανδή ρόκερ Ladyhawke η οποία χωρίς να υστερεί στον καθαρό rock ‘n’ roll ήχο δεν είχε τίποτα απολύτως στο performing της. Επιπλέον κακό, έχασα και τη θέση μου μπροστά-μπροστά στη main stage και έτσι είδα τους Prodigy από σχετικά μακριά, μαθαίνοντας το μάθημά μου (δεν φεύγεις στα κύρια ονόματα από μπροστά στο κάγκελο…) Το μόνο καλό της μετακίνησης ήταν ένα σετ- έκπληξη από τον τραγουδιστή των Starsailor ο οποίος πήρε μια ακουστική κιθάρα και άρχισε να λέει κομμάτια της μπάντας στην «ακουστική» σκηνή, μια σκηνή που βρισκόταν στο μεσοδιάστημα των δύο σκηνών του φεστιβάλ, ουσιαστικά μιας σκηνής ενός Μουσικού κολλεγίου. Το πρόλαβα με το που ξεκινούσε και ο κόσμος μαζεύτηκε στο άψε-σβήσε με το που άκουσε τη λυρική του φωνή! Τέλειωσε σε αποθέωση με το Champagne Supernova (το πρώτο τραγούδι που έμαθε στη κιθάρα, όπως είπε) και το Good Souls! Οι Prodigy τώρα, άνοιξαν με το Worlds On Fire από το νέο άλμπουμ και έπαιξαν αρκετά από αυτό οπότε δεν είδαν και τη τρομερή ανταπόκριση την οποία τους επιφύλασσαν όλοι για τα κλασικά hits. «Do you wanna hear me Isle Of Wight?» φώναξε ο Maxim και με το ουρανομήκες «yeahhh» ξέσπασε στο Breathe αλλά ήταν στο Smack My Bitch Up που κατάλαβα ποιο ήταν το αγαπημένο του κόσμου! Ο Maxim είχε σίγουρα μεγάλη τρέλα πάνω του και με τη μορφή του Flint δίπλα του δεν γινόταν να μην βγάλουν ενέργεια! Το σετ ήταν σχετικά μικρό αλλά ο κόσμος είχε πάρει φωτιά! Η βραδιά τέλειωσε με τις… Bananarama στη μικρή σκηνή. Οι δύο που έχουν μείνει είναι ακόμα μαζί και δεν δείχνουν να τις έχει επηρεάσει ο χρόνος! Τέλοσπάντων, ήθελε αρκετό χιούμορ να δεις το Venus 20 λεπτά μετά το Smack My Bitch Up αλλά εγώ έχω τόσο χιούμορ και όλα πέρασαν καλά. Στη 1 τη νύχτα ξάπλωνα στη σκηνή ξεθεωμένος…

Η δεύτερη ημέρα ξεκινούσε με ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα, το πώς να φορτίσεις τις μπαταρίες κινητού και κάμερας! Δυστυχώς δεν υπήρχε κατάστημα για τέτοιο πράγμα, έμαθα ότι η British Telecom αποσύρθηκε μια εβδομάδα πριν το φεστιβάλ και έτσι πέρασα πολύ χρόνο παρακαλώντας μέχρι που ευτυχώς ένας υπεύθυνος ενός πόστου που πουλούσε τον Guardian και τον Observer με εξυπηρέτησε! Αυτό μου κόστισε τη Sharron Corr στη μεγάλη σκηνή (η οποία σκηνή ξεκινούσε από τις 11.30!) αλλά και τους Deborah Hodgson, Arcadian Kings και τους ντόπιους Operators στη μικρή. Πρόλαβα τη παλαβή και υπερ-ενεργητική Jessie Evans με τη ποπ φασαρία της και βγήκα στον ήλιο για να δω τους… Zombies! Ναι, αυτούς του Time For The Season με το Rod Argent να κάνει φωνητικά πίσω από το Hammond του! Ταξίδι στο χρόνο… Επέστρεψα στη σκιά της Big Top τέντας για να δω με ανυπομονησία τους Maccabees και ανταμείφθηκα μιας τα πιτσιρίκια από το σχεδόν γειτονικό Brighton έπαιξαν εξαιρετικά τα κομμάτια που τους έχτισαν το όνομα 3,5 χρόνια τώρα! Από το 60ς Toothpaste Love έως το επιτυχημένο About Your Dress αλλά και τα νέα Love You Better και Can You Give It έτυχαν θερμότατης αποδοχής από τον κόσμο που γέμισε τη Big Top! Δεν ήταν άσχημο το υπόλοιπο line up της σκηνής με Rakes και Mercury Rev αλλά και τους Will-idol-Young και McFly αλλά το Σάββατο ήθελα να μείνω στη μεγάλη σκηνή και να μη μετακινούμαι (και να χάνω τη θέση μου βέβαια). Ήταν 3.30 ώρα αλλά είχα μόλις αποφασίσει ότι το βράδι δεν θα δω τους headliners στη μεγάλη σκηνή, άρα ήθελα να δω όλους τους υπόλοιπους! Αυτοί οι «υπόλοιποι» ήταν η αφρόκρεμα της Βρετανικής σύγχρονης μουσικής: Οι View με τo «βρώμικο» teenage rock attitude, ο Paolo Nutini ο οποίος ανέτρεψε ότι εικόνα είχα γιαυτόν, οι White Lies τους οποίους λάτρεψα (πάντα είχα έφεση στα επικά), οι Maximo Park με τον χαρισματικό ηγέτη και οι Razorlight με τον εξωπραγματικό ηγέτη! Ας τα δούμε ένα-ένα: οι The View έχει ακουστεί ότι κάνουν καταιγιστικές εμφανίσεις και στο πρόγραμμα του φεστιβάλ έγραφε με δικά τους λόγια ότι μπορεί στη σκηνή να είναι όλα χαοτικά ή όλα ρολόϊ! Τελικά τίποτα από αυτά και όλα αυτά μαζί συνέβησαν! Δεν τρελάθηκα από τη σκηνική παρουσία τους, κάποια τεχνικά ζόρια τα τράβαγαν στην αρχή όμως τα τραγούδια τους και το δέσιμο με τον κόσμο με έβαλαν στο κλίμα για τα καλά. Προς το τέλος του σετ έκαναν κ ένα ακουστικό ντουέτο με τον Paolo Nutini δίνοντάς μας μια πρόγευση του τι θα επακολουθούσε! Κατά τη διάρκεια του σετ τους η υπόλοιπη μπάντα αποσύρθηκε και τα μέλη της συνάντησαν τις…κοπέλες τους στο πλαϊνό μέρος της σκηνής. Σίγουρα έχουν καλό γούστο στις κοπέλες πάντως… Ο Paolo Nutini ανέβηκε στη σκηνή με την 7μελή μπάντα του στις 5.15 κ ενώ είχε συννεφιάσει αρκετά. Αν η μουσική μπορούσε να φέρει τον ήλιο πάντως αυτό θα γίνονταν εύκολο με το σετ του χαρισματικού αυτού καλλιτέχνη ο οποίος παντρεύει τη ποπ με τα ρέγκε, ακόμα και σκα στοιχεία και με μια ενεργητικότατη συμπεριφορά επί σκηνής! Η αλήθεια είναι ότι έσπευσα να ακούσω και πάλι το άλμπουμ του μόλις γύρισα στην Ελλάδα! Ξεκίνησε με το πιο γνωστό του κομμάτι, New Shoes, και τέλειωσε με το Jenny Don’t Be Hasty! Στα 20 του έχει τον κόσμο στα πόδια του. Το ίδιο ισχύει και για τους White Lies οι οποίοι όμως πριν ανέβουν στη σκηνή, στις 6 το απόγευμα, είδαν μαζί με άλλους 55,000 ανθρώπους ένα εντυπωσιακό θέαμα με τα περιβόητα Red Arrows, τα Βρετανικά  αεροπλάνα επιδείξεων τα οποία μας έκαναν πολλές φορές να πούμε το κοινότυπο αλλά απολύτως φυσιολογικό «ουάο»! Η Λονδρέζικη επική indie μπάντα ξεκίνησε δυνατά, όντας αρκετά στατική αλλά χωρίς να ενοχλεί καθόλου αφού οι τραγουδάρες τους δεν με άφησαν να σκεφτώ κάτι αρνητικό! Με τα To Lose My Life και Farewell To The Fairground να παίζονται από την αρχή και με τελευταίο κομμάτι το Death άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις σε μένα και στο κόσμο! Χαρακτηριστικά του σετ, η παραδοχή του Harry Mc Veigh ότι «αυτό είναι το μεγαλύτερο gig που έχουμε παίξει ποτέ» (σίγουρα αφού από κάτω είχε τουλάχιστον 35.000 κόσμο εκείνη την ώρα) και επίσης το γεγονός ότι με τη πρώτη νότα του Death…άρχισε να βρέχει ελαφρά! Η βροχή διήρκησε όσο το κομμάτι και μερικά λεπτά ακόμα… και ήταν τα μόνα λεπτά βροχής σε τρεις μέρες του φεστιβάλ! Οι Maximo Park έδωσαν ένα ωριαίο σετ όλο δύναμη και Βρετανικό παλμό και με σύμμαχο τον κόσμο που ήξερε τι έβλεπε μου άφησαν ένα συναίσθημα δύσκολο να περιγραφεί. Κάτι σαν «εδώ ανήκω»…  Οι Μαξίμο Παρκ έπαιξαν σωστά κατανεμημένα τα κομμάτια τους, κι ας μην άκουσα το Parisian Skies, είπαν ιστορίες πίσω από αρκετά από αυτά και έφυγαν μαζί με τη μέρα που τέλειωνε. Στις 9 που έβγαιναν οι Razorlight το ηλιοβασίλεμα δεν ήταν πολύ φωτεινό μιας και είχε βαριά συννεφιά αλλά η βροχή δεν ήλθε τελικά εκτός από ελάχιστα λεπτά ψιχάλας! Στο διάλλειμα ακούστηκαν από τα ηχεία οι πρώτες νότες του Wonderwall, και μπορώ να σας πω ότι για μερικά δευτερόλεπτα πίστεψα ότι πάνω στη σκηνή είχαν ανέβει οι Oasis! Χαμός! Η μπάντα του Johnny Borrel, οι Razorlight, ο οποίος εμφανίστηκε κουστουμάτος και αυτός (όπως και ο Paul Smith των Maximo Park), έπαιξε ένα σετ που ξεκίνησε μεν με καινούργια κομμάτια και ίσως λίγο στην αναμονή αν θα βρέξει γερά ή όχι, αλλά στη συνέχεια μαζί με το σακάκι του Johnny βγήκε και η κρυμμένη ενέργεια της μπάντας! Ο Borrel κατέβηκε από τη σκηνή, μπροστά στο κόσμο και όλα πήραν φωτιά. Συνήθιζε να πηγαίνει στο πλαϊνό μέρος της σκηνής μονάχος του παίζοντας ακόμα τις τελευταίες νότες κάθε τραγουδιού και να αλλάζει τη κιθάρα του μόνος του, ενώ κομμάτια σαν το Before I Fall To Pieces και το Don’t Go Back To Dalston γέμισαν ωραίες μελωδίες το διψασμένο κόσμο ο οποίος χόρευε και τραγουδούσε ΟΛΑ τα κομμάτια!  Κι ενώ όλα ήταν έτοιμα για τους Sterophonics εγώ, όπως είχα προαποφασίσει, έφυγα για τη δεύτερη σκηνή και τους Ultravox! Μια απόφαση που ίσως καταλάβουν μόνοι όσοι έζησαν σε Γυμνασιακά χρόνια την δημιουργία της μπάντας αυτής και στη συνέχεια το Live Aid κλπ…τα δημιουργικά δηλαδή χρόνια του frontman των Ultravox, Midge Ure. Είχα καταφέρει να τον δω στη σόλο καριέρα του ζωντανά στο Αμβούργο το 1991, την εποχή του If I Was κλπ…αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με το αυθεντικό, οπότε τίμησα την επανασύνδεση με το να διαλέξω τους Ultravox από τους Stereophonics! Και αποζημιώθηκα! O Midge Ure έχει μεγαλώσει, το κεφάλι είναι ξυρισμένο και τα γυαλιά του προσθέτουν χρόνια….Παρόλα αυτά, τα μεγάλα hits, 30 χρόνια από την ίδρυσή τους και λίγες εβδομάδες μετά τη κυκλοφορία της συλλογής που τα εορτάζει, ήταν εκεί: Reap The Wild Wind, Visions In Blue, We Stand Alone, The Thin Wall, Lament, All Stood Still, το αξεπέραστο Vienna που περίμεναν όλοι και το υπέρτατο Hymn που περίμενα εγώ και τραγουδούσα (μάλλον δυνατά, προσέλκυσα και κόσμο!) μέσα από τη ψυχή μου! Μετά το encore επανήλθαν με το Dancing With Tears In My Eyes και τέλειωσαν με το The Voice στο οποίο το οποίο ακόμα όπως τότε τελειώνουν οι τρεις Ultravox πέρα του ντράμερ να χτυπούν ρυθμικά από ένα ταμπούρο κορυφώνοντας μια υπέροχη βραδιά! Όταν γυρνούσα στη σκηνή άκουγα από μακριά σε πολύ gospel εκτέλεση το Maybe Tomorrow αλλά και το Dakota και τον κόσμο να φωνάζει αλλά μέσα στα αυτιά μου είχε μείνει το “Give us this day all that you showed me…” Η νύχτα που ακολούθησε ήταν μακριά μιας και οι γείτονες αποφάσισαν να κάνουν πάρτι και έτσι η παρέα από το Λέστερ αλλά και τη Σκωτία χωρίς να σταματήσει λεπτό να μιλάει και να πίνει με κράτησε ξύπνιο ως το ξημέρωμα (δηλαδή ως τις 4 παρά, μη φανταστείτε…) Επίσης είμαι πολύ περήφανος για μένα, καταλάβαινα μεθυσμένους Σκωτσέζους σε ποσοστό άνω του 60%!

Τη Κυριακή ξύπνησα από τη ζέστη και μπορώ να σας πω ότι πήρα και το πρώτο μαύρισμα της σεζόν! Πολύ ήλιος και ζέστη, η συνήθης επίσκεψη στο μαγαζάκι με τις εφημερίδες για να φορτίσω μπαταρίες (οι οποίες με πρόδωσαν πριν τους Ultravox το προηγούμενο βράδι και δεν έχω παρά ελάχιστες φωτό και κανένα βίντεο…). Στις υπόλοιπες τέντες του φεστιβάλ, που έχουν άδεια να σερβίρουν ποτά, συμβαίνουν πολλά δρώμενα μέσα στη μέρα με εμφανίσεις καλλιτεχνών όπως αυτή των Cicada στη τέντα της Strongbow αλλά και dj sets καλλιτεχνών που συμμετείχαν στο φεστιβάλ όπως των White Lies στη τέντα του Jack Daniels. Όρεξη να΄χεις και χρήματα και θα δεις / ακούσεις πολλά! Εγώ να σας πω την αλήθεια μου, δεν ήπια ούτε μια μπύρα επί τρεις μέρες και γλύτωσα πολύ περίμενε στις ουρές για τις τουαλέτες και χάσιμο της θέσης μου μπροστά στη σκηνή. Όταν είσαι μόνος, σε ποιόν να αφήσεις να σου φυλάει το spot; Μετά την πρέπουσα ηλιοθεραπεία κατά τις 2 το μεσημέρι τράβηξα για τις σκηνές έχοντας χάσει τα πρώτα ονόματα της τελευταίας μέρας του φεστιβάλ (Arno Carstens, Judy Colling και Dance For Burgess στη Big Top σκηνή, σε μια μέρα που όλο το Line up της το είχε αναλάβει o Tim Burgess των Charlatans!) Ξεκίνησα με τη hip hop τρέλα των Goldie Lookin Chain οι οποίοι γέμισαν τη σκηνή (ήταν ΠΟΛΥΣ κόσμος εκεί απάνω) και ντυμένοι όπως να’ναι (ο βασικός τραγουδιστής ήταν ντυμένος τενίστας και κρατούσε και ρακέτα!) κούνησαν τον κόσμο από κάτω… Πολύ σουρεαλιστική στιγμή να τραγουδούν όλοι «Your Mother’s Got Peanus»! Και μαμάδες μαζί με όλο τον κόσμο…  Ένα κόσμο εξίσου ντυμένο όπως να΄ναι, μιας και με τη ζέστη και τις δύο μέρες που προηγήθηκαν όλοι ήταν σε τελειωμένη κατάσταση! Γαλότσα με θεόκοντο φόρεμα ή σορτς/μπικίνι ήταν το σύνηθες για τα κορίτσια, ένα παντελόνι διαφόρων μηκών για τους άνδρες… Λίγο πριν τις τέσσερις μπήκα και πάλι στη σκιά της Big Top τέντας να δω Pains Of Being Pure At Heart οι οποίοι την επόμενη έπαιζαν στην Αθήνα και θα τους έχανα. Ο κόσμος δεν τους τίμησε, είχε τον πιο λίγο κόσμο που είδα σε μπάντα εκτός από τις πρώτες-πρώτες, αλλά είδα τον Tim Burgess να χορεύει μαζί τους και, μάλιστα, το βράδι στο δικό τους σετ να φοράει το μπλουζάκι των Pains! H φωνή ίσα που ακούγονταν στον μισοάδειο χώρο αλλά μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα στα This Love is Fucking Right και Come Saturday. Το διάλειμμα της Big Top τελείωσε και από εκείνη την ώρα έπιασα κάγκελο μπροστά στη μεγάλη σκηνή μιας και ήθελα το βράδι να δω καλά…ότι θα έβλεπα! Και είδα: The Script, μια καλή ποπ μπάντα η οποία έγινε περισσότερο γνωστή από το Man Who Can Be Moved αλλά από ότι είδα οι Άγγλοι ήξεραν πολλά περισσότερα από αυτό. Στο τέλος αποθέωσαν την Ιρλανδική μπάντα και αυτό μου προκάλεσε κατάπληξη αλλά αν κανείς κοίταγε αποκλειστικά το πώς έπαιξαν…το άξιζαν! Στη συνέχεια ήρθε η μπάντα που έβαλε φωτιά στη σκηνή, πριν βγουν τα ιερά τέρατα της βραδιάς, οι Pigeon Detectives. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνονταν πίσω αλλά μπροστά έγινε μεγάλο πάρτι και ο τραγουδιστής της μπάντας, ο Matt Bowman βοήθησε σε αυτό κάνοντας ότι κουλό μπορούσε να κάνει ένας τραγουδιστής! Το μικρόφωνο βέλαξε στα χέρια του, ανεβοκατέβηκε από τη σκηνή στο νεκρό χώρο μπροστά στο κοινό, μπήκε και μέσα στο κοινό! Έτρεξε τα άπειρα μέτρα της σκηνής, ανέβηκε πάνω σε ντραμς, μόνιτορ κ γενικά έκλεψε μυαλά και παραστάσεις! Ο κόσμος χόρευε ασταμάτητα στα I Found Out, Take Her Up, Say It Like You Mean It κ.ά! Αλλά μιλάμε για χορό! Μετά τους Pigeon Detectives από το Leeds και ενώ η πιτσιρικαρία έφευγε μαζικά για μπύρες (και κατούρημα…) εγώ, ΚΑΙ λόγω ηλικίας αλλά και λόγω μουσικού γούστου, έπιασα κάγκελο για το αμέσως επόμενο act, τους Simple Minds. Η μπάντα, με νέο δίσκο και με μεγάλη όρεξη, έδωσε μια καταπληκτική συναυλία στην οποία καταρχήν έδωσα μεγάλη σημασία στα νέα τραγούδια που ακούγονται πάρα πολύ καλά και κατά δεύτερον λύσαξα με τα κλασικά hits τα οποία υπήρχαν στο σετ εκεί που έπρεπε! Ξεκίνημα με Waterfront, συνέχεια με τρίτο κομμάτι το See The Lights, λίγο μετά Someone, Somewhere, In Summertime, το New Gold Dream και προς το τέλος Don’t You και Alive And Kicking με αποθέωση!
Στις 7.10 ο λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι ήρθαν στο φεστιβάλ ανέβηκε στη σκηνή. Οι Pixies έδειξαν το λόγο ύπαρξης πολλών νέων γκρουπ και έδωσαν ένα σετ το οποίο δεν άφησε παράπονα (τουλάχιστον στους γύρω μου, χεχε). Αρχή με U-mass και Isla De Encanta και συνέχεια χωρίς σταματημό με Velouria και Winterlong κολλητά (7ο και 8ο κομμάτι), ενώ το This Monkey’s Gone To Heaven παίχτηκε 10ο και το Here Comes Your Man στη μέση των 23 κομματιών! Η Kim έχει αναλάβει την επικοινωνία με τον κόσμο και την εξαντλεί λέγοντας ένα μικρό και τρομερά χαμογελαστό Tenks ενώ κατά καιρούς σχολιάζει διάφορα (και τον Black κάποια στιγμή με τον οποίον ανοίγει κουβέντα για το αν έπρεπε να ουρλιάξει σε ένα σημείο – στήνουν συζήτηση και βάζουν τα γέλια…) Debaser και καπάκι Wave Of Mutilation έρχονται να βάλουν φωτιά στο κοινό που φυσικά περίμενε το Debaser από την αρχή και το Where Is My Mind έρχεται προτελευταίο με το σετ να τελειώνει με το Into The White και τη μπάντα να στέκεται με τα χέρια στη μέση και να περιμένει επί ένα πεντάλεπτο να κοπάσουν τα χειροκροτήματα και οι ιαχές! Φανταστείτε, ο Frank Black να μιλάει στο κόσμο «Listen, thank you very much for coming over tonight»…

Μετά την αποθέωση και ενώ οι δυνάμεις με εγκατέλειπαν γοργά, ήρθε η ώρα για τον Neil Young αλλά η έκπληξή μου ακόμα μια φορά ήταν μεγάλη όταν βρέθηκα ανάμεσα σε δύο κοπελίτσες, μια παρέα κάτω των τριάντα ετών, μια ξανθιά σαραντάρα με μια Καναδέζικη σημαία και έναν τύπο από το Portsmouth με ένα τατού με τον Neil Young ινδιάνο όσο η μισή πλάτη του! Όλοι, τα  ακούν όλα… ακόμα μια φορά στην Αγγλία. Το σετ του γερασμένου 60+ Neil Young ήταν επτά κομμάτια λιγότερο από τους Pixies αλλά έπαιξε περίπου όσο και αυτοί, και λίγο παραπάνω από 80 λεπτά… Ξεκίνησε με ακουστικό σετ και τη γνωστή παρουσία με κιθάρα και το μηχανισμό με τη φυσαρμόνικα προσαρμοσμένο στο στόμα παίζοντας From Hank To Hendrix και Don’t Let It Bring You Down ανεβαίνοντας μετά στο Όργανο για το Mother Earth. Συνεχίζοντας τα ακουστικά παίζει Comes A Time, Heart Of Gold και Old Man ενώ στο Heart Of Gold πραγματικά συγκινούμαι όταν θυμάμαι πως και πότε το πρωτοάκουσα εκεί στα 70ς μαθητής Δημοτικού! Το σετ γίνεται ηλεκτρικό και το Hey Hey My My κάνει τον κόσμο να παραληρεί και να τραγουδά ψυχωμένα ενώ η συνέχεια έχει Mansion On The Hill (υπέροχο), Pocahontas, Spirit Road, Cinnamon Girl, Fuckin Up για να καταλήξει σε μια καταιγίδα με τον τίτλο Rockin In A Free World το οποίο έπαιζε και έπαιζε και έπαιζε… πάνω από 10 λεπτά! Ακολουθεί encore και ένα 15λεπτο και πλέον Down By The River μας δείχνει γιατί αυτός ο ρόκερ είναι αυτός ο ζωντανός θρύλος! Το σετ τελειώνει με το A Day In The Life που όλοι αναγνωρίζουν ενώ το ατελείωτο σόλο τελειώνει με τη vintage φαγωμένη κιθάρα του να μένει χωρίς χορδές και ρημαγμένη ενώ εμείς ουρλιάζαμε και τραγουδάγαμε μόνοι μας Keep On Rocking In A Free World… φεύγοντας από τη σκηνή και ενώ έπεφταν τίτλοι τέλους από τις γιγαντοοθόνες άρχισαν και τα βεγγαλικά και η αποχώρηση… Στο δρόμο πέρασα από την ξεχασμένη για μένα δεύτερη σκηνή όπου είχαν ξεκινήσει οι Charlatans κλείνοντας τη Big Top και το φεστιβάλ. Ο κόσμος ήταν πάρα πολύς και ο ήχος τόσο εξαιρετικός ενώ η μπάντα απέδωσε τέλεια! Ίσως ήταν μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του φεστιβάλ και σε μια δύσκολη ώρα! Στη μια η ώρα τραβήχτηκα στη σκηνή ημιθανών και αφού ανταλλάξαμε απόψεις με τους γείτονες κοιμήθηκα τον τελευταίο ύπνο στο Αγγλικό νησί (για φέτος…)

Την άλλη μέρα πακετάρισα τη σκηνή και πήρα το φέρι του γυρισμού έχοντας στο μυαλό πολλές εικόνες και δύο τραγούδια: το Keep On Rocking In A Free World και το…Hey Jude…η δύναμη των διαφημίσεων! Πάντως μια εικόνα, που δεν πρόλαβα μάλιστα να φωτογραφήσω, ήταν αυτή βγαίνοντας με το λεοφωρείο από το πάρκιν του φεστιβάλ: You did the wight thing! Sure I did σκέφτηκα…

Στο Isle of Wight πηγαίνει κανείς εύκολα και οικονομικά. Αν βγάλετε εισιτήριο της Easyjet από τον Γενάρη θα σας πάει 100-110 ευρώ πήγαινε έλα. Φροντίστε να διαλέξετε ως αεροδρόμιο το Gatwick μιας και είναι στα νότια του Λονδίνου και μόλις 1.30-2 ώρες από το Portsmouth. Υπολογίστε 40 ευρώ για το τρένο ως το Portsmouth και 15 ευρώ για τα ταξί προς και από το λιμάνι του Portsmouth από το σταθμό του τρένου (αν προλάβετε, πεταχτείτε 5 λεπτά από το σταθμό του τρένου να ψωνίσετε ΠΑΜΦΘΗΝΑ ρούχα στο Primark). Το φέρι κοστίζει 15 ευρώ πήγαινε-ένα και θέλετε άλλα 10 για μεταφορά από το λιμάνι του νησιού Wight στο χώρο του φεστιβάλ. Συνολικά όλα αυτά είναι 180-190 ευρώ στα οποία προσθέτετε τα 170 ευρώ κόστος του τριήμερου εισιτηρίου με το δικαίωμα κάμπινγκ και όλα τα booking fees. Με αυτά τα λεφτά συν ότι φάτε κ ότι πιείτε, νομίζω έχετε ένα καλό πακέτο, έτσι;

www.isleofwightfestival.com

Κώστας Πλατής