Paul Weller – Θέατρο Βράχων – 14/07/09

Πριν πάω στη συναυλία του Paul Weller αναρωτιόμουν δύο πράγματα: Πρώτον, πόσο κόσμο θα είχε και δεύτερον, αν το live θα στεκόταν στο ύψος των περιστάσεων (και όπου περιστάσεις, βάλτε πρώτη εμφάνιση στη χώρα μας σε 33 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας). Τελικά, οι απαντήσεις και στα δύο ερωτήματα ήταν παραπάνω απο ικανοποιητικές. To Θέατρο Βράχων ήταν γεμάτο (απ’ό,τι φαίνεται ο modfather  ήταν ένα απ΄τα πιο καλά καμουφλαρισμένα συναυλιακά απωθημένα των Ελλήνων) και η συναυλία ήταν από τις καλύτερες που παρακολουθήσαμε τον τελευταίο καιρό. Ο κύριος Weller, σεμνός και λιγομίλητος, έπαιξε δύο ώρες πάρα ένα τέταρτο, μας εντυπωσίασε άπαντες με το coolness που τόσο αβίαστα εξέπεμπε από τη σκηνή και απέδειξε πως αν το οπλοστάσιο σου διαθέτει τόσες κομματάρες, δε χρειάζεται να καταφύγεις σε ταρζανιές για να δώσεις ένα τρομερό live.  Το σετ ξεκίνησε με 7 κομμάτια απ΄τη solo καριέρα του Weller που άρχισαν να βάζουν το κοινό στο soulful κλίμα στο οποίο κινήθηκε γενικώς όλη η συναυλία. Μεταξύ άλλων ακούσαμε το Changingman και το All I wanna do (is be with you), ένα απ΄τα highlights της εκπληκτικής περσινής δουλειάς του με τίτλο 22 Dreams που δυστυχώς δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα.  Στη συνέχεια έγινε η πρώτη και μοναδική στάση στην περίοδο των Style Council με το Shout to the top! και ακολούθησε μία μάλλον μουδιασμένη εκτέλεση του Εton rifles που όμως άρκεσε για να ξεσηκώσει τους fans που βρίσκονταν στην αρένα. Στο Porcelain gods ο Weller και η μπάντα του βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν και ένα ωραίο μίνι τζαμάρισμα, κομπλέ με drum solo. Το δε You do something to me, ήταν,όπως ήταν αναμενόμενο, ανατριχιαστικό. Λίγο πριν το τέλος του κανονικού σετ ακούσαμε και το Τhat’s entertainment και φυσικά το Wild wood  στο οποίο ο Weller όχι απλά δεν ήταν βαριεστημένος, όπως θα περίμενε κανείς για ένα κομμάτι που έχει γίνει σήμα κατατεθέν του τα τελευταία 15 χρόνια, αλλά βυθίστηκε σε μια ερμηνεία καθηλωτική. Ακολούθησαν δύο encore και το τέλος της βραδιάς μας βρήκε να χορεύουμε με το Town called malice, το οποίο οι πιο απαισιοδοξοί από μας, φοβηθήκαμε για μια στιγμή ότι θα παραλείψει. Νομίζω τελικά πως αυτό που έκανε τη συναυλία τόσο απολαυστική, ήταν το γεγονός πως μπορούσες να καταλάβεις ότι ο Weller γούσταρε πραγματικά πάνω στη σκηνή και δε διεκπεραίωνε απλώς μια «υποχρέωση», όπως συχνά σου δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν κάποιες μπάντες, ακόμα κι αν έχουν γευτεί ένα μικρό μόνο κομμάτι του Rock 'n' Roll μύθου που ο κύριος Weller έχει γνωρίσει απ΄την καλή , απ΄την ανάποδη και απ΄ό,τι βρίσκεται στο ενδιάμεσο, (σχεδόν) 40 χρόνια φούρναρης πια...

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΟΥΒΑΡΑΣ