Η επιστροφή των Bush μας δίνει την αφορμή να θυμηθούμε την εποχή που οι προθέσεις μιας καινούργιας μπάντας αντιμετωπίζονταν κυρίως ως αγνές, μια εποχή που η αγάπη για έναν ήχο αρκούσε για να βουτήξουμε μέσα στις μελωδίες χωρίς πολλές θεωρητικολογίες και αμφισβήτηση για την αμφισβήτηση.

Της Δώρας Κοροβέση

1992, Λονδίνο. Ο Gavin Rossdale, καλοαναθρεμμένος γόνος μιας διαζευγμένης παρόλα αυτά οικογένειας γνωρίζει σε ένα κλαμπ τον Nigel Pulsford, που εκτός από το πάθος τους για την κιθάρα μοιράζονται και μεγάλη αγάπη για τον Bob Marley, τους Jesus Lizard αλλά κυρίως τους Pixies, και αποφασίζουν να αφήσουν πίσω τα προηγούμενα γκρουπ τους για κάτι ίσως μεγαλύτερο. Σοφή επιλογή. Εντοπίζουν αμέσως ντράμερ και μπασίστα (Robin Goodridge και Dave Parsons αντίστοιχα) και ονομάζονται The Future Primitive, για να το αλλάξουν λίγο αργότερα σε Bush, αφού τους αναλαμβάνει ο Rob Kehane της Disney Hollywood Records. Το ακατέργαστο υλικό τους, πολύ διαφορετικό από τον ήχο που μας τους σύστησε, άρχισε να παίρνει μορφή μπολιασμένο από τα ακούσματα αλλά και το hype των early 90s. Μετά από μια περιπέτεια στην οποία ο Kehane έχασε την επιρροή του στην εταιρία και πήρε μαζί του στα αζήτητα και τον έτοιμο ήδη δίσκο της μπάντας, κατάφεραν στις αρχές του 1994 να τον βγάλουν επιτέλους στη κυκλοφορία. Εκείνες τις μέρες του ’94 που η grunge κοινότητα πληροφορήθηκε το θάνατο του Kurt, εκείνες τις μέρες που το Seattle γινόταν ακόμη πιο σκοτεινό, εκείνες τις μέρες ήρθαν οι Bush με τις δυνατές μελωδίες τους και εκείνη την τρομακτικά όμοια με του Kurt φωνή του Gavin (αποτέλεσμα σαφώς μιας μικρής τραγουδιστικής τεχνοτροπίας και όχι μόνο φυσικής ομοιότητας) να ταράξουν τα νερά της Αμερικής. Η αποδοχή από τη Βρετανία ήρθε, όπως ήταν αναμενόμενο, λιγάκι αργότερα. Η χρονική στιγμή όμως δε θα μπορούσε να ήταν καταλληλότερη για τους Bush. Το Sixteen Stone έβγαλε grunge διαμάντια όπως το Everything Zen, το Comedown, το Little Things, το Machinehead και το όχι τόσο διαμάντι αλλά τεράστια επιτυχία Glycerine (ίσως η πιο commercial στιγμή τους) και πάθιασε τους οπαδούς του είδους που ήταν ακόμα ζεστοί. Οι Bush έγιναν ένα από τα πιο περιζήτητα και απολαυστικά συναυλιακά ονόματα χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.

1996, τρία περίπου χρόνια μετά από τρία καθοριστικά – όπως θα τα ονόμαζα – σημεία της πορείας του γκρουπ: κυκλοφορία του In Utero, θάνατος Kurt Cobain, κυκλοφορία του Sixteen Stone. Αν το Razorblade Suitcase είναι η σκιά του ντεμπούτου τους, τότε τί είναι για το In Utero; Οι fans, επειδή όπως είπαμε και παραπάνω εμμένουν ακόμα στη μουσική και όχι στη μουσική ιδεολογία, αγκαλιάζουν ένα δίσκο με υπέροχες στιγμές όπως το Swalllowed, το Mouth και το Greedy Fly, κι ας ηχεί στο σύνολό του σαν κυκλοφορία με τα b-sides του τελευταίου αριστουργήματος των Nirvana (και αυτό σαν τιμητικό σχόλιο ακούγεται άλλωστε). Και αν το κορυφαίο κομμάτι είναι το Swallowed, στην ιστορία πρέπει να μείνει το Bonedriven, ως μια πραγματεία στη μουσική των Nirvana, ένα πόρισμα διεξοδικής μελέτης της δισκογραφίας τους. Χαμηλότονο, μελωδικό, φωνητικά δυνατό, με αποκορύφωμα τους πιο Κομπεϊνιστικούς στίχους που θα μπορούσαν να γραφτούν ποτέ (και φυσικά τη χρήση της λέξης nevermind, που ο Kurt ξανάκανε μόδα). Για να συμπληρωθεί το στόρι του Razorblade Suitcase που καταγράφηκε ως ο τελευταίος ατόφιος grunge δίσκος και σηματοδότησε το τέλος του είδους, την παραγωγή ανέλαβε ο Steve Albini (ναι, του In Utero).

Μετά από μια άκρως επιτυχημένη κυκλοφορία του Decostructed, μιας συλλογής με techno και dance remixes σε κομμάτια τους, και μια μεγάλη περιοδεία, με φανερό το άγχος για την εξέλιξη του ήχου του συγκροτήματος, ο Rossdale απομονώνεται στην Ιρλανδία για να γράψει νέο υλικό. Προσλαμβάνει τους παραγωγούς του πρώτου άλμπουμ, Clive Langer και Alan Winstanley (ναι, οι Madness) οι οποίοι όμως όπως δηλώνει αναγράφονται μόνο για νομικούς λόγους στα credits και δεν έχουν καμία περαιτέρω ανάμειξη στη διαμόρφωση του δίσκου, καθώς ήρθαν σε ρήξη από τα πολύ αρχικά στάδια της συνεργασίας. Η αποδοχή από το κοινό είναι χλιαρή σε σχέση με τις δύο προηγούμενες δουλειές τους, από τους κριτικούς ακόμα χλιαρότερη. Το Science of Things είναι ένας αναμφισβήτητα καλοδουλεμένος δίσκος με δύο βασικά προβλήματα: πρώτον, κυκλοφόρησε το 1999, αρκετά χρόνια μετά το θάνατο του grunge, κάτι που είναι εμφανές πως η μπάντα έλαβε σοβαρά υπόψη της και εκεί έγκειται μάλλον η ανισότητά του, δεύτερον, στην προσπάθεια να ανανεωθεί η συνταγή της καλλιτεχνικής (και όχι μόνο) επιτυχίας, μπήκαν σε λάθος αναλογίες τα συστατικά της. Οι Bush δε σταμάτησαν να είναι φασαριόζοι, δεν ήταν όμως αρκετά, και ίσως ο θόρυβός τους δεν ακουγόταν πια τόσο τραχύς και μελωδικός όσο έπρεπε. Τρανή απόδειξη το ένα και μοναδικό πραγματικά καλό κομμάτι του δίσκου, The Chemicals Between Us. Ο Gavin και η παρέα όμως δεν πτοήθηκαν, και πρώτη φορά μετά από μόλις ενάμιση χρόνο έγραψαν το Golden State, με δυστυχώς ακόμα λιγότερη εμπορική επιτυχία από ό,τι ο προηγούμενος, που κατά τη γνώμη μου υποτιμήθηκε αρκετά από τους κριτικούς αλλά και το κοινό, ένα κοινό το οποίο ζητούσε ίσως κάτι διαφορετικό ή κάτι πολύ ίδιο με τα παλιά. Είναι προφανές πως ακούγοντας το Golden State δεν μπορείς πλέον να νιώσεις την ίδια συγκίνηση της μετα-Nirvana και μετα-grunge περιόδου, αλλά το άλμπουμ δε στερείται αξιόλογων στιγμών, ίσα-ίσα περιλαμβάνει αρκετά όμορφα μελωδικά κομμάτια που αν και κατά κόρον γράφτηκε πως θυμίζουν τα πολύ παλιά τους, με μερικές παραπάνω ακροάσεις φανερώνει την εξέλιξη τεσσάρων μουσικών που κακά τα ψέματα, αντιπροσώπευαν ένα είδος που δεν είδαμε ποτέ την εξέλιξή του. Οι καιροί είχαν αλλάξει όμως, και η πρόσληψη της νέας γενιάς μουσικόφιλων είναι διαφορετική από ό,τι στα mid-90s. Οι Bush διαλύθηκαν λίγο αργότερα, τα μέλη ακολούθησαν όχι ιδιαίτερα επιτυχημένες solo πορείες (κυρίως σε άλλες μπάντες), για να αρχίσουν οι ψίθυροι για επανένωση to 2008. Πρόσφατα δήλωσαν πως σε μια κουβέντα διαπίστωσαν ότι αυτό που ήθελαν να παίξουν εδώ και καιρό κάθε φορά που έμπαιναν στο studio «ήταν Bush». Έτσι για οικογενειακούς κατά βάση λόγους ο Pulsford αντικαταστάθηκε από τον Chris Taynor και ο Parsons από τον Corey Britz, και ξεκίνησαν οι ετοιμασίες για το Sea of Memories, που μετά από δέκα χρόνια απουσίας πήραμε στα χέρια μας το Σεπτέμβρη. Ένα ακόμα σημαντικό πόνημα, που επιβεβαιώνει γιατί οι Bush ακούγονται τόσο δυνατά και τόσα χρόνια μετά.

Sea of Memories

Πολυαναμενόμενο από το εκλεκτικό κοινό των Bush, το Sea of Memories συνεχίζει στο στυλ του Golden State, με δυναμικό ήχο αλλά και κάποια πιο ιδιαίτερα κομμάτια, στα οποία λάμπει η αστείρευτη μελωδικότητα του Rossdale, όπως το Be Still My Love. Το πρώτο σινγκλ που έχουμε ακούσει εδώ και καιρό, Sound of the Winter, μας είχε επιβεβαιώσει πως οι Bush είναι ακόμα εδώ, και τώρα πια τα διαπεραστικά ριφάκια και τα κολλητικά ρεφρέν τους είναι ήδη για τα καλά στα αυτιά μας. Ένα απολαυστικό, γρήγορο άλμπουμ, από ασυνήθιστο για τους fans (Night Of the Doctors), feel-good (The Afterlife), μέχρι εκπληκτικό (She’s a Stallion).