Για όσους δεν έχουν δει το video clip τού The adventures of Rain Dance Maggie, του πρόσφατου single των Red Hot Chili Peppers μετά από πέντε χρόνια δισκογραφικής απραξίας, oρίστε μια σύντομη περιγραφή: Το συγκρότημα παίζει το κομμάτι σε μια ταράτσα της Venice Beach, ενώ εκατοντάδες Kαλιφορνέζοι παρακολουθούν το πιο ξενέρωτο comeback όλων των εποχών. Ο Αnthony Kiedis έχει πλέον μουστάκι, κάτι που χωρίς αμφιβολία αποτελεί τη χειρότερη στυλιστική επιλογή της καριέρας του, και οι χορευτικές του φιγούρες είναι τόσο υπερβολικές και αταίριαστες με το ύφος του κομματιού που σου προκαλούν αμηχανία. Το δε κομμάτι είναι σαν b-side από την περίοδο του By the Way, κάτι που φυσικά δεν είναι εν γένει κακό? τo πρόβλημα εδώ είναι το πόσο ξεκάθαρα μας λένε «εντάξει, επιστρέψαμε, αλλά ας μην το κάνουμε και θέμα». Eμείς όμως το κάναμε (pun intended).
Του Νεκτάριου Κουβαρά
Out in L.A.
Λος Άντζελες, 1983. Οι Jack Irons, Hillel Slovak, Mike «Flea» Balzary και Αnthony Kiedis φτιάχνουν τους Τοny Flow and the Miraculous Masters of Mayhem, μετά από προτροπή του φίλου τους Garry Allen, που έψαχνε μια μπάντα για να ανοίξει το live του με τους Νeighbor’s Voices σε κάποιο τοπικό club. Αποκλειστικά για την περίσταση, γράφουν το Οut in L.A., που θα αποτελέσει και το μοναδικό κομμάτι της setlist τους. Αν και το κοινό δεν ξεπερνούσε τα 30 άτομα, η νεοσύστατη μπάντα άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις κι έτσι την επόμενη εβδομάδα ξανάπαιξαν στο ίδιο club (με διπλάσια setlist αυτή τη φορά!) Τελικά, αυτό που ξεκίνησε τελείως στην πλάκα θα αρχίσει σιγά-σιγά να σοβαρεύει (με την πολύ χαλαρή έννοια του όρου): To όνομα αλλάζει σε Red Hot Chili Peppers, τα τραγούδια γίνονται περισσότερα, τα venues μεγαλύτερα. Iστορικό παραμένει το live τους στο στριπτιζάδικο Kit Kat Club όπου έπαιξαν φορώντας μόνο μία κάλτσα (όχι στο πόδι), κάτι που θα γινόταν το συναυλιακό σήμα κατατεθέν τους για μια μεγάλη περίοδο, και οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες των λαϊβάδικων θα το έβαζαν ως όρο στα συμβόλαιά τους. Σύντομα ηχογραφούν ένα demo και ο Κiedis με τον Flea ταξιδεύουν στη Νέα Υόρκη με το φορτηγό μετακομίσεων ενός φίλου, με σκοπό να κλείσουν live εκεί, αλλά οι προσπάθειές τους στέφονται με πλήρη αποτυχία. Απογοητευμένοι, αλλά πλήρως πεπεισμένοι ότι ο κόσμος της Νέας Υόρκης πρέπει ν’ ακούσει τη μουσική τους, αράζουν στο Central Park μ’ ένα κασετόφωνο και παίζουν το demo τους στη διαπασών, μα μόνο το νηπιακό κοινό φαίνεται να ανταποκρίνεται (αργότερα αυτό θα αποτελέσει την έμπνευση για το τραγούδι τους Βaby appeal). Πίσω στο Λος Άντζελες, τα πραγματά πηγαίνουν πολύ καλύτερα, αφού έχουν αρχίσει να κάνουν μεγάλο θόρυβο στην τοπική underground σκηνή. Σύντομα θα έρθει ένα συμβόλαιο με την ΕΜΙ, αλλά πριν προλάβουν να το χαρούν ο Slovak και ο Ιrons ανακοινώνουν ότι εγκαταλείπουν την μπάντα για να αφοσιωθούν στο άλλο τους συγκρότημα, τους What is This? Μουδιασμένοι αλλά αποφασισμένοι να προχωρήσουν, ο Flea και ο Κiedis βρίσκουν ως αντικαταστάτες τους τον κιθαρίστα Jack Sherman και τον ντράμερ Cliff Martinez, που παλιότερα είχε παίξει και με τον Captain Beefheart. Παραδόξως, η ιδέα τους να κάνουν την ΕΜΙ να ασχοληθεί περισσότερο μαζί τους, μπουκάροντας απρόσκλητοι και χορεύοντας γυμνοί πάνω στο τραπέζι κατά τη διάρκεια ενός εταιρικού meeting, όχι μόνο δεν χάλασε τη συμφωνία αλλά τους δόθηκε και η δυνατότητα να επιλέξουν οι ίδιοι τον παραγωγό για το πρώτο τους lp. Ο Andy Gill των Gang of Four ήταν μια μάλλον αναμενόμενη επιλογή, όμως ο αρχικός τους ενθουσιασμός όταν δέχτηκε να τους κάνει παραγωγή έκανε γρήγορα φτερά, όταν συνειδητοποίησαν ότι ο Gill δεν ξετρελαινόταν ακριβώς με τη μουσική και την αισθητική τους και είχε πολύ «ραδιοφωνικό» προσανατολισμό. Οι ηχογραφήσεις έγιναν μέσα σε κλίμα μάχης και οι ίδιοι οι Peppers δεν έμειναν απόλυτα ικανοποιημένοι με το ομότιτλο ντεμπούτο τους, το οποίο όμως πήγε πολύ καλά τηρουμένων των αναλογιών, και μάλιστα απέσπασε και μια διθυραμβική κριτική από ένα απ’ τα πρωτα τεύχη του Spin. Λίγο μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου ο Sherman θα φύγει απ’ το συγκρότημα και ο Hillel Slovak θα αναλάβει ξανά στο παλιό του πόστο. Πριν αρχίσουν οι ηχογραφήσεις για τον δεύτερο δίσκο, ο πολύς Malcolm McLaren πλησιάζει το συγκρότημα με το σχέδιο να τους μετατρέψει σε μια ’50s rock ’n’ roll μπάντα με κεντρικό πρόσωπο τον Kiedis κι όλους τους υπόλοιπους στην αφάνεια. Ευτυχώς για όλους μας, η πρότασή του απορρίφθηκε.
Freaky Styley
Επόμενος παραγωγός των Peppers ήταν ο άρχοντας της P-Funk George Clinton. Η σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ τους απείχε μίλια απ’ την εμπειρία τους με τον Andy Gill. Ο Clinton έγινε ο μέντοράς τους και πριν ξεκινήσουν να γράφουν το συγκρότημα μετακόμισε για μια εβδομάδα μέσα στο σπίτι του όπου τους έλεγε ιστορίες για τους Funkadelic και τον Sly Stone. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο United Sound, το προσωπικό studio του Clinton (και παλιότερα της Motown), και το Freaky Styley είναι ο πιο αγνά funky δίσκος στον κατάλογο των Peppers. Καπού εδώ, όμως, τα προβλήματα του Κiedis με τα ναρκωτικά έχουν αρχίσει να διογκώνονται και να στέκονται εμπόδιο στη λειτουργία της μπάντας, έτσι ο Slοvak και ο Flea θα αναγκαστούν να απαλλάξουν τον αδερφικό τους φίλο απ’ τα καθήκοντά του. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Kiedis οι Peppers ανακηρύχθηκαν μπάντα της χρονιάς από την εφημερίδα LA Weekly - η μεγαλύτερή τους διάκριση μέχρι τότε. Όταν είδε τους φίλους του να παραλαμβάνουν το βραβείο χωρίς αυτόν ο Κiedis αποφάσισε να «καθαρίσει» (spoiler: την ίδια απόφαση έχει ξαναπάρει δεκάδες ακόμα φορές μέχρι σήμερα). Με πρωτοβουλία της μητέρας του, θα νοσηλευτεί σε κλινική αποτοξίνωσης και σύντομα θα επιστρέψει αναζωογονημένος στην μπάντα για να αρχίσουν να δουλεύουν πάνω σε νέο υλικό. Ο τρίτος δίσκος τους, το Uplift Mofo Party Plan, κυκλοφόρησε το 1987, σε παραγωγή του Μichael Beinhorn και με τον Jack Irons ξανά στα ντραμς, αφού προσωπικές διαφορές ανάγκασαν τον Cliff Martinez να αποχωρήσει. Την ίδια χρονιά η μπάντα ξεκίνησε την πρώτη της ευρωπαϊκή περιοδεία. Κατά τη διάρκειά της δύο πράγματα έγιναν ξεκάθαρα: πρώτον ότι η δημοτικότητά τους είχε αρχίσει να ανεβαίνει κατακόρυφα, και δεύτερον ότι ο Ηillel Slovak ήταν ο επόμενος που έπρεπε να δώσει τέλος στην εξάρτησή του από την ηρωίνη, αφού ανάγκασε την μπάντα να κάνει το πρώτο της live εκτός Αμερικής χωρίς κιθαρίστα, αλλά και γενικότερα δεν ήταν σε θέση να παίξει τα μέρη του για το μεγαλύτερο κομμάτι της περιοδείας. Την επόμενη χρονιά πέθανε από υπερβολική δόση. Ήταν ένα δυνατό συναισθηματικό πλήγμα για τον Κiedis, που όμως δεν άρκεσε για να τον κάνει να αλλάξει τρόπο ζωής. Αμέσως μετά ο Jack Irons δήλωσε ότι δεν αντέχει αυτές τις συνθήκες και έφυγε από την μπάντα, κι έτσι για άλλη μια φορά ο Kiedis με το Flea έμειναν οι δυο τους. Xρέη κιθαρίστα και ντραμερ ανέλαβαν ο DeWayne «Blackbyrd» McKnight των Parliament- Funkacelic και ο D.H. Peligro των Dead Kennedys αντίστοιχα, αλλά κανένας απ’ τους δύο δεν κόλλησε ιδιαίτερα κι έτσι «απολύθηκαν» άμεσα. Ο Peligro όμως, στη σύντομη θητεία του, πρόλαβε να κάνει ένα τεράστιο δώρο στους Red Hot Chili Peppers...
Ο ταλαντούχος κύριος Frusciante
O John Frusciante ήταν μόλις 18 χρόνων όταν ο D.H. Peligro τον σύστησε στον Flea αλλά ήταν φανατικός του συγκροτήματος και δεν έχανε live τους από τα 16 του. Eκτός αυτού, τύχαινε να είναι παιδί-θαύμα και ένας απίστευτος μουσικός που είχε αφιερώσει όλη του τη ζωή στο όργανό του. Ένα μόνο τζαμάρισμα έφτασε για να δημιουργηθεί μια πρωτόγνωρη χημεία μέσα στο συγκρότημα, κι έτσι ο Frusciante έγινε ο νέος κιθαρίστας της μπάντας. Μετά από πολλές αποτυχημένες οντισιόν για ντραμερ, οι Peppers δέχτηκαν με παρότρυνση μιας φίλης τους ν’ ακούσουν έναν γνωστό της που «έτρωγε ντραμς για πρωινό». Το α λα Guns and Roses μαλλί και το όλο rawk στυλ του Chad Smith δεν έδωσαν την καλύτερη πρώτη εντύπωση, όλα όμως ξεχάστηκαν όταν κάθισε στα τύμπανα και τους άφησε με το στόμα ανοιχτό, και κάπως έτσι συμπληρώθηκε το μακροβιότερο και πιο αναγνωρίσιμο lineup του συγκτροτήματος. Το παίξιμο του Frusciante άλλαξε τον ήχο της μπάντας που πλέον έδινε περισσότερη έμφαση στη μελωδία παρά στον ρυθμό. Ο θαυμασμός του για τον Anthony Kiedis δεν άργησε να εξελιχθεί σε μια δυνατή φιλία και οι δυο τους περνούσαν ατέλειωτες ώρες μαζί, ανταλλάσσοντας ιδέες. Με νέο αέρα δημιουργικότητας, η μπάντα συγκέντρωσε υλικό για τον επόμενο δίσκο και σύντομα ήταν πάλι στο studio με τον Μichael Brenhorn ξανά στην παραγωγή. Αυτή τη φορά υπήρχαν συγκρούσεις, ειδικά με τον Frusciante απ’ τον οποίο ο Βrenhorn ήθελε πιο βαρύ, metal ήχο, χάρη όμως στις ταινίες της Traci Lords που έπαιζαν σε heavy rotation μέσα στο studio oι ηχογραφήσεις τελείωσαν αναίμακτα. To Mother’s Milk (ένας τίτλος που παραδόξως δεν αναφέρεται στην ηρωίνη, αλλά στα σωματικά υγρά της συζύγου του Flea που έτρεφαν την κόρη τους Clara) πούλησε περισσότερο απ’ ό,τι οι τρεις προηγούμενοι δίσκοι του συγκροτήματος μαζί. Ο δρόμος προς τη mainstream επιτυχία είχε ανοίξει...
Funky Monks
«I like songs about girls and cars and stuff like that». O Rick Rubin, παραγωγός του επόμενου δίσκου των Peppers και στην ουσία πέμπτο μέλος τους μέχρι και σήμερα, ξεκαθάρισε από νωρίς τις προτιμήσεις του στον Anthony Kiedis. Ο Kiedis όμως εκείνη την περίοδο ήταν σε επαφή με την πιο ευαίσθητη πλευρά του. Ο Flea και ο Frusciante είχαν αρχίσει να έρχονται πιο κοντά, καθώς εκτός απ’την αγάπη τους για τη μουσική μοιράζονταν και την ίδια αγάπη για τα ναρκωτικά, κάτι στο οποίο ο Κiedis δεν μπορούσε να συμμετέχει, όντας -προσωρινά- καθαρός. Η αποξένωση που ένιωσε του έδωσε την έμπνευση για το Under the bridge, που αν και απροσδόκητα χαμηλότονο για τα μέχρι τότε δεδομένα της μπάντας έγινε απ’ τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους. Μετά από μια μεγάλη περίοδο προβών και γραψίματος, ήρθε η ώρα για τις ηχογραφήσεις και ο Rubin είχε την ιδέα αυτές να γίνουν σε μια εγκαταλελειμμένη έπαυλη στο Λος Άντζελες, την οποία μετέτρεψε σε studio. Η μπάντα εγκαταστάθηκε εκεί για όλη την περίοδο των ηχογραφήσεων, εκτός από τον Chad Smith? οι φήμες ότι το μέρος ήταν στοιχειωμένο από το φάντασμα μιας γυναίκας που δολοφονήθηκε εκεί τη δεκαετία του ’30 δεν του κάθονταν πολύ καλά κι έτσι κάθε βράδυ γυρνούσε σπίτι με τη μηχανή του. Ο Flea και ο Κiedis δεν βγήκαν από το σπίτι για έναν μήνα. Η διαδικασία των ηχογραφήσεων κινηματογραφήθηκε από τον φίλο του συγκροτήματος Gavin Bowden και κυκλοφόρησε ως rockumentary με τον τίτλο Funky Monks, ένας μάλλον υπερβολικός τίτλος, αφού αν και απομονωμένοι δεν μόναζαν ακριβώς: συχνά-πυκνά δέχονταν νυχτερινές επισκέψεις από μια φίλη του Frusciante που τους «ανακούφιζε» έναν προς έναν, μετά από μια μέρα σκληρής δουλειάς στο studio. H ηχογράφηση του Blood Sugar Sex Magik ήταν μια πρόκληση για τον Rubin, που μέχρι τότε είχε κάνει στην ουσία μόνο hip hop και metal παραγωγές. Έδωσε όμως στην μπάντα έναν διαυγή νέο ήχο, που τους έκανε από underground ήρωες rockstars πρώτου μεγέθους. Τα τεράστια billboard του Los Angeles, στα οποία κάποτε ο Kiedis με το Flea σκαρφάλωναν γυμνοί για να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου, τώρα είχαν τις δικές τους φάτσες πάνω. Αυτός ήταν και ο δίσκος στον οποίο ο Frusciante βρήκε το χαρακτηριστικό του παίξιμο που θα τον τοποθετήσει στο πάνθεον των μεγαλύτερων κιθαριστών της γενιάς του. Ο ίδιος, όμως, δυσκολεύεται πολύ να διαχειριστεί τα επίπεδα εμπορικής επιτυχίας και έκθεσης της μπάντας. Η σχέση του με τα υπόλοιπα μέλη, όσο και η ψυχική του υγεία, σταδιακά χειροτερεύουν (κάτι που είναι έκδηλο στην εμφάνιση-βατερλό του συγκροτήματος στο SNL το 1992) και τελικά θα εγκαταλείψει τους RHCP εν μέσω παγκόσμιας περιοδείας. Έναν χρόνο και τρεις προσωρινούς αντικαταστάτες του Frusciante αργότερα, ο Dave Navarro των Jane’s Addiction θα γίνει ο νέος κιθαρίστας των RHCP (επειδή αποκλείεται να μη χάσατε το μέτρημα, είναι ο 8ος κατά σειρά). To παίξιμό του, με την έντονη χρήση heavy metal riffs και ψυχεδελικών στοιχείων, σε συνδυασμό με τους ενδοσκοπικούς στίχους του Kiedis που για πρώτη φορά καταπιάνεται ανοιχτά με τις εξαρτήσεις και τις προσωπικές του περιπέτειες, κάνουν το One Hot Minute πολύ πιο σκοτεινό απ’ ό,τι μας είχαν συνηθίσει μέχρι τότε. Το 1998 εσωτερικές ασυμφωνίες θα οδηγήσουν τους Peppers να πουν στον Νavarro να πάρει τη μάσκαρά του και να φύγει, και συνειδητοποιώντας ότι έχουν εξαντλήσει όλους τους κιθαρίστες της Δυτικής Ακτής θα γυρίσουν αναγκαστικά σε κάποιον απ’ τους προηγούμενους. Συγκεκριμένα, στον καλύτερο.
California, show your teeth
Στο διάστημα της απουσίας του από τo συγκρότημα ο John Frusciante φαινόταν να χάνει τη μάχη με τις εξαρτήσεις του, καθώς άγγιξε την εξαθλίωση και έφτασε πολύ κοντά στον θάνατο. Όταν απεξαρτήθηκε ο Flea τού πρότεινε να ξαναμπεί στην μπάντα κι εκείνος δέχτηκε κατασυγκινημένος. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχε καν κιθάρα και είχε να παίξει μουσική πάρα πάρα πολύ καιρό. Έτσι, ο Kiedis τού αγόρασε μια Stratocaster του ’62, και οι τέσσερεις τους κλείστηκαν στο γκαράζ του Flea για να τζαμάρουν χωρίς να έχουν πολλές απαιτήσεις. Προς έκπληξη όλων, η επικοινωνία και η δημιουργική συνέργεια της μπάντας παρέμενε αναλλοίωτη, και όλα έδειχναν πως αυτό που θα ακολουθούσε θα ήταν μια μεγαλειώδης επιστροφή. Αυτή έγινε τελικά με το Californication, τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του συγκροτήματος. Με το Californication οι Peppers μάς συστήθηκαν ξανά με μια νέα, πιο ολοκληρωμένη μουσική ταυτότητα και έκαναν μία ακόμα γενιά να τους λατρέψει. Στην ουσία αποτελεί το πρώτο μέρος μιας άτυπης τριλογίας, στην οποία, πλήρως απερίσπαστοι και αφοσιωμένοι στο έργο τους μετά από πολύ καιρό, αγγίζουν τη δημιουργική ακμή τους. Η φυσική συνέχεια έρχεται το 2002 με το Βy The Way, όπου για πρώτη φορά η μελωδία κυριαρχεί τόσο κατάφωρα επί του ρυθμού. Με το πληθωρικό Stadium Arcadium, του 2006, είναι κι επίσημα πλέον larger than life και παίρνουν τέσσερα ακόμα Grammy για να το πιστοποιήσουν.
Ι’ m with You (?)
H dream team ξαναδιαλύθηκε το 2009, όταν ο Frusciante αποχώρησε για δεύτερη φορά από το συγκρότημα, αφού «τα μουσικά του ενδιαφέροντα τον οδήγησαν σε διαφορετική κατεύθυνση». Tη θέση του πήρε ο φίλος του και πολυοργανίστας Josh Κlinghoffer που ουσιαστικά ήταν το πέμπτο μέλος της μπάντας επί σκηνής από το 2007. Δυστυχώς, στο Ι’m With You, το πρώτο τους album με το νέο lineup, φαίνονται να επαναπαύονται στις συνθετικές τους μανιέρες και να αρκούνται στη συντήρηση του ήχου που τελειοποίησαν την περασμένη δεκαετία, με επιφανειακές μόνο απόπειρες εξέλιξης (βλέπε: γραφικές δηλώσεις του Flea περί αφρικανικών επιρροών). Και κάπου εδώ αρχίζει η εσωτερική διαμάχη. Το αγγελάκι λέει: «Πόσες φόρες νομίζεις ότι πρέπει μια μπάντα να ανακαλύψει τον τροχό, μικρέ ακροατούλη; Oι Peppers έχουν περάσει από περιπέτειες που θα αρκούσαν για να διαλύσουν όχι μία μπάντα αλλά πέντε, κι εσύ ξινίζεις που δεν ξανάκαναν το μπαμ στα πενήντα τους;» To διαβολάκι απαντά: «Όλες αυτές οι περιπέτειες για να αγκαλιάσουν τόσο αναίσχυντα τον συμβιβασμό;» Eμείς, μπροστά σ’ αυτό το ερώτημα που έχει διχάσει το fanbase του συγκροτήματος, επιλέγουμε να ’μαστε αισιόδοξοι, και στηρίζουμε την αισιοδοξία μας με το εξής παρανοϊκό επιχείρημα: η αντικατάσταση του Frusciante από τον Klinghoffer καθρεφτίζει τέλεια εκείνη του Slovak από τον Frusciante είκοσι χρόνια πριν. Ένα παιδί-θαύμα παίρνει τη θέση του ινδάλματός του, του οποίου ήδη γνωρίζει όλα τα parts απ’ έξω κι ανακατωτά. Δεδομένων, δε, των διαφορών status, ηλικίας και προϋπάρχοντος δεσίματος, που είναι ακόμα μεγαλύτερες απ’ αυτές που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ο Frusciante, σχεδόν δικαιολογείται ο επουσιώδης ρόλος της φοβισμένης κιθάρας που αλλοιώνει τη δυναμική του σχήματος. Έχουμε, λοιπόν, λόγο να πιστεύουμε ότι αν η ιστορία συνεχίσει να επαναλαμβάνεται ομαλά και η εξέλιξη στην επόμενή τους δουλειά σημειωθεί αναλογικά με το Μοther’s Milk - Blood Sugar, μας περιμένουν λαμπρά πράγματα. Ή ίσως ο Κiedis πρέπει να ξαναρχίσει την πρέζα.