Κακά τα ψέματα: ο Lynch αντιπροσωπεύει το είδος ενός καλλιτέχνη πολύ παλιότερης εποχής, που λείπει από τη σύγχρονη πραγματικότητα. Σκηνοθέτης, σεναριογράφος, εικαστικός, μουσικός. Για κάποιον μαγεμένο από τη φιλμογραφία του, το Crazy Clown Time αποτελεί ένα εξαίσιο δώρο (και αναμένονται κι άλλα, καθώς όπως δήλωσε διαθέτει περίσσιο υλικό). Για όλους τους υπόλοιπους, οι απόψεις διίστανται.
Το πρώτο single, “Pinky’s Dream”, με τη φωνή της σαρωτικής Karen O, δημιούργησε προσδοκίες διαφορετικού ύφους από αυτό που είναι εν τέλει συνολικά το άλμπουμ. Σε παρόμοια γραμμή κυμαίνεται και δύο ακόμα από τα αξιοπρόσεκτα κομμάτια, το “Stone’s Gone Up” και το “Good Day Today”. Διαστημικό feeling, μπάσο, υποψία μελωδίας. Ο καλύτερος τρόπος να περιγράψεις το “Pinky’s Dream” είναι ένα σχόλιο που γράφτηκε στο Youtube, πως θυμίζει Siouxie and the Banshees στα πρώτα τους χρόνια, και θα ‘πρεπε να αναλάβει το ρεμίξ ο Robert Smith.

Το ομότιτλο είναι ένα κινηματογραφικό κομμάτι, μάλιστα τόσο εξαιρετικά κινηματογραφικό που δε φέρνει στο μυαλό τον σουρεαλιστικό φόβο των έργων του, αλλά πολύ ωμότερες σκηνές. Το “I Know” θυμίζει Radiohead που παίζουν για ένα κοινό που κατοικεί στη σελήνη, και μαζί με το μεστότερο από όλα (και instrumental) “The Night Bell with Lightning” και το εμμονικό “So Glad” αποτελούν τις τρεις πιο δυνατές στιγμές. Άθροισμα: μισός σχεδόν αξιόλογος δίσκος, γιατί τα υπόλοιπα είναι ακαταλαβίστικα χωρίς το γοητευτικό λόγο ύπαρξης των ακαταλαβίστικων έργων του. Όχι κι άσχημα, αλλά ούτε και ανάλογα αυτού που περιμέναμε. Θα μπορούσε να λειτουργήσει ως το σάουντρακ της πιο ηθελημένα αλλόκοτης βόλτας σου στην πόλη, αν έχεις δει έστω και μία ταινία του. Η ατμόσφαιρα άλλωστε είναι αυτό που  ξέρει να δημιουργεί καλύτερα από το  καθετί.

Οι ταινίες που πρέπει να δεις πριν το ακούσεις:

Eraserhead (1977)
Ασπρόμαυρη, αλλόκοτη και εφιαλτική, μια ταινία που κανείς δεν μπορεί να την περιγράψει όπως θα την περιγράψει κάποιος άλλος, και όχι γιατί η γλώσσα του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετική. Αργοί ρυθμοί, συνειρμοί αντί συμβολισμών, κινηματογράφος-ποίηση: ανεξήγητος.

The Elephant Man (1980)
Το υλικό του, η πραγματική ιστορία του ανθρώπου-ελέφαντα (John Hurt), που εμπνέει έναν φημισμένο Λονδρέζο χειρουργό (Anthony Hopkins) να αποκαταστήσει το παραμορφωμένο του πρόσωπο και σώμα. Από θέαμα σε τσίρκο, το «τέρας» μεταμορφώνεται σε «μασκότ» (όπως γράφτηκε τότε από την κριτική) της υψηλής κοινωνίας. Ένα τρομακτικό παραμύθι για την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, την καταρράκωση της κοινωνίας και την ανθρώπινη εκμετάλλευση. Πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ σκηνοθεσίας και σεναρίου.

Blue Velvet (1986)
Στο εξωτερικό περίβλημα, με την υπέροχη μουσική και το διάχυτο ερωτισμό, έχει όλα τα συστατικά μιας κλασικής ταινίας. Ένα κομμένο ανθρώπινο αυτί που ανακαλύπτει ο πρωταγωνιστής (Kyle MacLachlan) τον οδηγεί στο σπίτι μιας γοητευτικής τραγουδίστριας (Isabella Rosellini), και μυείται σε ένα σκοτεινό αισθησιακό σύμπαν. Το πιο γνωστό αριστούργημα του Lynch. Ύποψηφιότητες για Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας.

Wild at Heart (1990)
Ο πιο ροκ David Lynch. Τρελή, σφιχτοδεμένη, με το αναρχικό love story ενός δολοφόνου σε αναστολή (Nicolas Cage) που το σκάει με την αγαπημένη του (Laura Dern) διασχίζοντας έρημους αυτοκινητόδρομους με το μόνιμο φόβο της σύλληψης, και τη μητέρα της τελευταίας να κινεί γη και ουρανό για να τους ανακαλύψει, ένα road movie με τα όλα του και πολλά παραπάνω. Πρόκληση, βία, έρωτας και σκοτάδι. Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Καννών.

The Straight Story (1999)
Ό,τι υπαινίσσεται ο τίτλος. Η πιο συμβατική, αλλά όμορφα συμβατική δουλειά του. Ένα road movie για τα γηρατειά που έρχονται αναπόφευκτα, την οικογένεια, την  υπέροχη τρέλα της αγάπης, τη ζεστασιά και την ανθρωπιά. Οι επιρροές του από την ενασχόληση με το βουδισμό είναι φανερές.

Mulholland Drive (2001)
Πολυσυζητημένη όσο καμία άλλη ταινία του, η Οδός Μαλχόλαντ (αναφορά στην περίφημη χολιγουνιανή λεωφόρο), πέραν της διάσημης σκηνής σεξ ανάμεσα στην Naomi Watts και τη Laura Harring, είναι η επιτομή της κινηματογραφίας  αλά David Lynch. Απόκοσμο, δυσνόητο και καθηλωτικό, με την υποβλητική ιστορία μιας γυναίκας που έχει χάσει τη μνήμη της μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα και αναζητά την ταυτότητά της με τη βοήθεια μιας άγνωστης εκκολαπτόμενης ηθοποιού που της προσφέρει καταφύγιο, το M. Dr. είναι ένα ταξίδι στον ανθρώπινο νου μετά το οποίο κανείς δεν τερματίζει στον ίδιο προορισμό. Το διαστρευλωμένο αμερικανικό όνειρο, που όλοι έβλεπαν να περιφέρεται σαν φάντασμα στη φιλμογραφία του, εδώ εξαϋλώνεται σε έναν πραγματικό αμερικανικό εφιάλτη. Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στις Κάννες.

Inland Empire (2006)
Ένας κόσμος μεταμορφώσεων, ιστοριών μέσα σε ιστορίες και διαπλοκών του κινηματογράφου με την πραγματική ζωή, ένα αίνιγμα που αποκαλύπτεται όπως ακριβώς κρυφοκοιτάζει η ηρωίδα μπροστά στα μάτια μας τον κόσμο: μέσα από μια τρύπα που άνοιξε με το τσιγάρο της σε ένα κομμάτι ύφασμα.
και τέλος...

Twin Peaks (1990)
Σίριαλ που κράτησε για δύο σεζόν, μια εκπληκτική αστυνομική δουλειά, καινοτόμα για τα τηλεοπτικά δεδομένα της εποχής. Περισσότερες ώρες παρακολούθησης Lynch έχουν ως άμεση συνέπεια περισσότερη κατανόηση μοτίβων και συμβολισμών Lynch. Συνιστάται ανεπιφύλακτα σε κάθε ενθουσιώδη λιντσικό.

Δώρα Κοροβέση