You look just like an elvis from hell / my heart is broken, so I’m going to hell. η κόλαση τραγουδισμένη από έναν σατανικό Elvis που μασούσε το rock ’n’ roll σαν τσίχλα και το ’φτυνε στο βρώμικο πάτωμα. Δεν ήταν άλλος από τον Jeffrey Lee Pierce. Της Βάσιας Τζανακάρη.

«Τα τραγούδια των Gun Club θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία» λέει ο Jack White στο στικεράκι που κοσμεί τις επανεκδόσεις των άλμπουμ των Gun Club. Το μόνο βέβαιο είναι ότι καθηγητής δεν θα έπρεπε να είναι ο Jeffrey Lee Pierce, εκτός κι αν ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων αποφάσιζε την εισαγωγή στο σχολικό curriculum του μαθήματος «Πώς να κάνετε άσωτη ζωή με άπειρα ναρκωτικά και ασταμάτητο ποτό». Βέβαια, η αλήθεια είναι πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερος άνθρωπος για να μιλήσει σε διψασμένους εφήβους για την καρδιά της μουσικής. Ο Pierce φύτρωσε σε έναν κήπο με παράξενα φυτά όπως οι Blondie και οι Cramps, τράφηκε με τους σπόρους του punk και του glam και ποτίστηκε από το ποτάμι των delta blues. Σχημάτισε τους Gun Club στα τέλη της δεκαετίας του ’70 που εξέπληξαν κοινό και κριτικούς όταν κυκλοφόρησαν το πρώτο και αριστουργηματικό τους άλμπουμ, Fire Of Love, το 1981. Το psychobilly των Gun Club ήταν συναρπαστικό. Ήταν τόσο κολασμένο που έκανε τους γοφούς νεαρών αγοριών και κοριτσιών να κουνιούνται με τον τρόπο που θα το ’θελε ο θεός του rock ’n’ roll και τόσο άγριο που παράσερνε τα πάντα στο πέρασμά του σαν τον άνεμο της ερήμου. Ο άνεμος όμως παρέσυρε και τον τραγουδιστή και κιθαρίστα τους που βρέθηκε αδύναμος να υποκύπτει στη γοητεία των ναρκωτικών και του αλκοόλ αποζητώντας ηδονή και έμπνευση τις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Έπινε τεράστιες ποσότητες μπέρμπον και κατέληγε τόσο μεθυσμένος, που δεν μπορούσε καν να φτάσει σπίτι του. Όταν κατάφερε τελικά να περιορίσει το ποτό το ’ριξε στην ηρωίνη, είχε ήδη όμως διαγνωστεί κίρρωση του ήπατος και όσο και να τίναζε αυτάρεσκα την ξανθιά –εμπνευσμένη από την Debbie Harry– κόμη του, η αλήθεια τον κοίταζε κατάματα. Μέσα σε όλον αυτόν τον παροξυσμό τού θεωρητικά απόλυτα rock lifestyle οι Gun Club κατάφεραν να κυκλοφορήσουν μερικά από τα σπουδαιότερα άλμπουμ του rock ’n’ roll (Fire Of Love, Miami, Death Party, Las Vegas Story, Mother Juno). Η δημιουργικότητα όμως δεν ήταν αρκετή για να σταματήσει την κάθοδο του Jeffrey Lee Pierce στην κόλαση. Descent to the maelstrom τραγουδούσαν οι Radio Birdman το 1977 (και έγραφε ο Edgar Allan Poe το 1841), χωρίς να μπορούν να φανταστούν ότι το κομμάτι τους θα αποτελούσε μια εξαίρετη αλληγορία για τη ζωή του τραγουδιστή. Τον Νοέμβριο του 1994 τον συνέλαβαν για καβγά σε μπαρ του Λονδίνου όπου είχε χρησιμοποιήσει ένα σπαθί σαμουράι και οι αρχές του ζήτησαν να φύγει από τη χώρα.
Λίγο νωρίτερα, ο φίλος του και συνοδοιπόρος στις καταχρήσεις, Nick Cave τού είχε δώσει μια συμβουλή, που ακολούθησε τελικά ο ίδιος: «Πρέπει να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου και να οργανωθείς».Ο Jeffrey Lee Pierce όμως δεν έδωσε βάση στα λόγια του Νικολάκη κι έτσι, στις 31 Μαρτίου του 1996 πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία που πιθανότατα προήλθε από τον εθισμό του στην ηρωίνη, την κατάχρηση αλκοόλ, την ηπατίτίδα και τον ιό HIV. Ήταν μόλις 37 ετών.

Οι Τρεις Επανεκδόσεις

Miami: Με την πρόθεση να σταθεί στο ύψος του αριστουργηματικού Fire Of Love, το δεύτερο άλμπουμ των Gun Club τα καταφέρνει και αποδεικνύεται δυναμίτης.

Death Party: Πιο βαρύ και σκοτεινό, και πάλι σε παραγωγή Chris Stein, το reissue του Death Party περιλαμβάνει και ένα live cd από συναυλία τους στη Ζυρίχη.

The Las Vegas Story: Πιο καλογυαλισμένο από όλες τους τις δουλειές, το Las Vegas Story απομακρύνει κάπως τους Gun Club από τον γνώριμο ήχο τους. Η φωτιά συνεχίζει όμως να καίει…