O Sivert Hoyem, η αλλιώς η φωνή των Madrugada, αφήνει πίσω του τα φαντάσματα του παρελθόντος και αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στη σόλο καριέρα του. του Αδάμ Γιαννίκου.

• Το Moonlanding γράφτηκε σε διάφορες περιοχές της Σκανδιναβίας και στο Νιου Τζέρσι. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ πως είναι βασικά ένα νορβηγικό άλμπουμ ως προς τον ήχο του, αποπνέει σκανδιναβική αισθητική και έχει ένα feeling από τα σκανδιναβικά τοπία. Σαφώς βρίθει αμερικανικών επιρροών, ωστόσο πιστεύω πως γίνεται εύκολα αντιληπτό πως πρόκειται για νορβηγική μουσική.
• Σ’ αυτό το άλμπουμ συνεργάστηκα με τον John Agnello· ήταν κάτι που ήθελα πολύ. Αυτός ήταν και ο λόγος που βρεθήκαμε στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Νιου Τζέρσι. Είχαμε ξαναδουλέψει μαζί για τα δύο πρώτα και το τελευταίο άλμπουμ των Madrugada. Εμπιστεύομαι απόλυτα τ’ αυτιά του!
• Ο δίσκος έχει έντονο νορβηγικό στοιχείο. Παρ’ όλα αυτά, κάνοντας βόλτες στους δρόμους του Νιου Τζέρσι και ακούγοντας το ηχογραφημένο υλικό, μου φάνηκε ότι η μουσική που είχα γράψει έδενε απόλυτα με το αμερικανικό αστικό τοπίο.
• Πιστεύω πως οι καλύτερες μουσικές που φτιάχνονται σήμερα έρχονται από την Αμερική.
• Από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες είναι ο Lou Reed. Τον λατρεύω και τον νιώθω πολύ κοντά μου. Καταλαβαίνω ότι οι Velvet Underground είναι πολύ σημαντικοί και πως όλοι τους θεωρούν, δικαίως, σημείο αναφοράς στη μουσική. Ωστόσο θεωρώ πως η μουσική του Lou Reed είναι η επιτομή του rock ’n’ roll. Είναι ειλικρινής μουσική, απλή αλλά πραγματική.
• Το Moonlanding είναι ένα άλμπουμ το οποίο έφτιαξα έχοντας πλήρη ελευθερία. Είναι ένας δίσκος αρκετά διαφορετικός απ’ ό,τι έκανα πριν. Είναι πιο φωτεινός αλλά όχι πιο καλογυαλισμένος. Υπάρχουν πλήκτρα και είναι γεμάτος καθαρές κιθάρες· ήθελα να ξεχειλίζει από ενέργεια. Εμπεριέχει πολλά ετερόκλητα στοιχεία, μελωδικά epic pop τραγούδια, φορτισμένα συναισθηματικά κομμάτια, άλλα με κινηματογραφικό ύφος, ακόμα και μπαλάντες στο τέλος του άλμπουμ
• Υπάρχει ένα τραγούδι που λέγεται Arcadian wives. Είναι ένας τίτλος που παραπέμπει στην ελληνική αντίστοιχη περιοχή, αλλά προέκυψε τυχαία. Το Arcadian είναι μια εύηχη λέξη και νιώθω ότι έχει κάτι το μυστηριακό, μια γοητεία ενός αρχαίου, χαμένου κόσμου από τα στοιχεία του οποίου –την ομορφιά, την αρμονία και τη φύση– τείνουμε να απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ.
• Τα live στην Ελλάδα είναι πάντα τα καλύτερα όλης της περιοδείας. Οι Έλληνες είναι πολύ εκδηλωτικοί. Το να παίζεις μπροστά σε ένα τέτοιο κοινό δεν έχει καμία σχέση με το να παίζεις μπροστά σε κοινό Βορειοευρωπαίων. Είναι υπέροχο να έρχομαι στην Ελλάδα. Ο κόσμος γουστάρει και το δείχνει!
• Η σχέση με το ελληνικό κοινό είναι μυστήριο. Οι Έλληνες είναι πολύ ενδιαφέρων λαός. Είναι αρκετά δραματικοί και συναισθηματικοί, βιώνουν πολύ έντονα τη μουσική και τείνουν να παραδίδονται στα συναισθήματά τους. Ίσως επειδή κι εγώ έχω επιλέξει να φτιάχνω άκρως συναισθηματική μουσική, να νιώθουν τόσο κοντά σ’ αυτό που κάνω, τόσο στις σόλο δουλειές μου όσο και στα άλμπουμ με τους Madrugada.
• Δεν μου λείπουν οι Madrugada. Ο Robert όμως μου λείπει τρομερά. Η όλη πορεία των Madrugada έληξε τόσο τραγικά που δεν θα είχε νόημα να συνεχίσω χωρίς αυτόν. Τα πράγματα δεν θα ήταν τα ίδια και δεν ήθελα να συνεχίσω υπό διαφορετικές συνθήκες. Είμαι πολύ ευτυχισμένος που γύρισα σελίδα και δουλεύω ως σόλο καλλιτέχνης. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για μένα να το κάνω.
• Καταλαβαίνω ότι ο κόσμος μπορεί να νοσταλγεί τους Madrugada, αλλά αυτό το κεφάλαιο έχει κλείσει για μένα.
• Ανυπομονώ για το live της Ελλάδας. Πάντα έχω μεγάλες προσδοκίες όταν παίζω στη χώρα σας και ελπίζω ο κόσμος να αγαπήσει τα καινούργια μου τραγούδια και να με ακολουθήσει στον νέο μου δρόμο.