Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις από κάτω τον Bob Dylan. του Μάρκου Φράγκου.

Ο Bob Dylan στα 68 χρόνια του κυκλοφορεί το πρώτο χριστουγεννιάτικο άλμπουμ  της καριέρας του, τα έσοδα από το οποίο θα διατεθούν στην Αμερική στον οργανισμό Feeding America που έχει σκοπό την ανακούφιση των άπορων παιδιών από την πείνα. Βέβαια, δεν είναι καινούργιος στα φιλανθρωπικά - χριστιανικά θέματα...

Το 2003 είχε συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τη Mavis Staples στο πλαίσιο του άλμπουμ-φόρου τιμής στη «χριστιανική» περίοδο του τέλους των ’70s, Gotta Serve Somebody: The Gospel Songs Of Bob Dylan. Είχαν ερμηνεύσει μαζί το Gonna change my way of thinking και είχαν προταθεί για Grammy καλύτερου pop φωνητικού ντουέτου. Η Mavis Staples, με μακρά πορεία συνεργασιών και ηχητικών ιδιωμάτων μέσα στα χρόνια, έφτασε το 2007 να συνεργαστεί με τον...

...Ry Cooder που της έκανε παραγωγή στο We ’ll Never Turn Back, ένα σύνολο με gospel τραγούδια αντιρατσιστικού περιεχομένου, στο οποίο τραγουδούσε και δύο καινούργια κομμάτια του ίδιου του Cooder, ανάμεσα στα κλασικά. Ο Cooder, μουσικός με τεράστιο ειδικό βάρος, που άπλωσε τα φτερά του από το rock των ριζών ως την ethnic μουσική και τα soundtracks, το 1992 είχε δημιουργήσει το super group των Little Village, μαζί με τους John Hiatt, Jim Keltner και...

...Nick Lowe για να παίξουν στο ομώνυμο άλμπουμ τους γήινο, ώριμο, επαρχιακό rock με όλη την πείρα του ντουνιά στα αυλάκια του. Φυσικά, προτάθηκε για Grammy Καλύτερου Άλμπουμ. Ο Lowe, ως θεμελιωτής και «σοφός» της εποχής που το pub rock των Βρετανών γινόταν new wave, συνεργάστηκε με μερικούς από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του χώρου του, από τα ’70s και μετά, όπως τον...

...Dave Edmunds, με τον οποίο διέπρεψε στους ιστορικούς Rockpile, παίρνοντας μια για πάντα τους κριτικούς με το μέρος του. Στο δίσκο των Rockpile, το Repeat When Necessary, υπήρχε ένα τραγούδι που είχε γράψει ο Hank DeVito, κιθαρίστας pedal steel της Hot Band που συνόδευε την Emmylou Harris. Το κομμάτι, uptempo, ζωηρό που μύριζε επαρχιακά αμερικανικά κέφια, έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία το 1981, φτάνοντας ως το Νο.2 του Billboard pop chart από την...

...Juice Newton, μια κοπέλα που τότε αντιπροσώπευε την ανανεωτική, φρέσκια γενιά της country pop, η οποία έκανε το μεγάλο άνοιγμα στην καριέρα της με το πέμπτο άλμπουμ της, το Juice, αγγίζοντας το pop ακροατήριο. Στο πρώτο μισό των ’80s η Juice Newton συνέχισε να σημειώνει επιτυχίες στην pop, προτού ξαναβουτήξει στα πιο παραδοσιακά country νερά. Το 1986 κυκλοφόρησε το Both To Each Other (Friends And Lovers), ένα ντουέτο της με τον...

...Eddie Rabbit, έναν άξιο τραγουδιστή της country που έδρασε μεταξύ 1975-1998, τη χρονιά που πέθανε στα 56 του, από καρκίνο στους πνεύμονες. Ο Rabbit, όπως και η Newton είχε κάνει ένα άνοιγμα στο pop ακροατήριο στις αρχές των ’80s, το οποίο στέφθηκε με το No.1 I love a rainy night. O Rabbit βέβαια είχε ήδη γνωρίσει επιτυχία σε ντουέτο, με το You & I, που το 1982 ανέβηκε ως το Νο.5 του pop chart, χάρη στην επική μελωδία του και στα συνοδευτικά φωνητικά της...

...Crystal Gayle, αδελφής της Loretta Lynn, ξαδέλφης της Patty Loveless και μίας από τις πιο όμορφες γυναίκες της αμερικανικής country pop, με τα χαρακτηριστικά πάρα πολύ μακριά μαλλιά της. Η δοξασμένη Gayle την ίδια χρονιά συνεργάστηκε για τις ανάγκες του soundtrack της ταινίας One From The Heart του Francis Ford Coppola με τον...

...Tom Waits, ο οποίος γι’ αυτήν τη δουλειά του, προτάθηκε για Oscar Μουσικής Επένδυσης, παρότι η ταινία συνάντησε την ψυχρή υποδοχή της κριτικής. Το soundtrack που έγραψε είναι ένα κλασικό αριστούργημα, σημείο αναφοράς στις κινηματογραφικές επενδύσεις ταινιών στα ’80’s. Ο Waits διατηρεί ακμαία τη φήμη του μέσα στα χρόνια ως ένας από τους πιο αταξινόμητους και ιδιαίτερους μουσικούς της γενιάς του, ένα πραγματικό αντίπαλο δέος στον...

…Bob Dylan για τον οποίο έγραψε στον Guardian, στο πλαίσιο των κειμένων του για τους είκοσι πιο αγαπημένους δίσκους του: «Ο Dylan είναι ένας πλανήτης προς εξερεύνηση. Για έναν συνθέτη, ο Dylan είναι τόσο βασικός, όσο το σφυρί, τα καρφιά και το πριόνι για έναν ξυλοκόπο». Για την ιστορία, ο δίσκος για τον οποίο θριαμβολογεί ο Waits, δεν είναι άλλος από το Basement Tapes του 1975.